Met grote verbijstering keek ik vanavond naar de eerste aflevering van ‘In Godsnaam’ op Een. Gemengde gevoelens over zowel de naïviteit van de Belgische vrouwen die zich laten bekeren tot moslim als over de rol van Annemie Struyf. Deed ze het goed, ging ze te ver, niet ver genoeg? Het stemt alleszins tot nadenken.
Ik kon me nadien nog moeilijk concentreren op de ‘De Slimste Mens’.
Wat de doorslag gaf? Het voorproefje voor de tweede aflevering; dat Annemie daarin zal rondlopen in een soort monnikenpak, gesponsord door een of andere firma. Dit geeft me een heel vreemd gevoel; die kleine lettertjes had ik liever niet gezien; dit keer was het geen detail.
Terwijl ik dit stukje aan het schrijven was, zag ik dat ook anderenzich over dit thema bogen, letterlijke komkommertijd, nog even tijd om te smullen.
Het plezier van het koken heeft zich bij mij slechts vlinderig en ongestadig ontwikkeld. Voor kleine kinderen koken is niet erg boeiend; zolang ze hun groenten, patatten en vlees of vis binnen hebben, is de klus geklaard. Het mijden van schorseneren, witlof, spruiten en andere ‘vieze goedjes’ maakt je al snel tot de ideale moeder/kokkin.
De ongedwongen kookstijl van Nigella Lawsonheeft me vanaf haar debuut op het scherm gefascineerd. Zij bezit de kunst om de moeilijkste gerechten voor te stellen alsof ze spotgemakkelijk te bereiden zijn. De eigenhandig losgerukte kruiden smijt ze in de pan zoals onze grootouders het waarschijnlijk hebben gedaan en maatbekers zijn voor haar eerder een noodzakelijk kwaad dan een vuistregel. Ongestoord kunnen spelen met ingrediënten, ze leert ons dat het mag en dat je er bovendien veel plezier aan kan beleven.
Voor taarten en cakes maak ik mijn keuken liever niet vuil. Proporties en ruimtelijke afmetingen vallen niet te linken aan mijn gedesorïerenteerde hersenkamers. De wilde gooi, de logische gok: dáár hou ik van.
Een recept zomaar overnemen uit de zoekmachines is niet spannend genoeg, de combinatie ervan met een stevige vleug eigen inbreng is veel plezanter.
Natuurlijk ben ik geen keukenprinses en dat zal ik ook nooit worden. Mijn enige betrachting is dat mijn tafelgenoten mijn probeersels lekker vinden. Het allerleukste is dat ze om het recept vragen.
Het lukt me de laatste tijd meer en meer om iets smaakvols te serveren.
Met jullie goedvinden, zou ik hier in de toekomst af en toe een receptje willen plaatsen onder de rubriek ‘Chelone’s Cuisine’ (CC).
Niet ambitieus bedoeld. Gewoon omdat het lekker is en makkelijk te bereiden.
Pittige kip met kokosmelk Kokosmelk is overheerlijk. Ze bezit veel calorieën maar in combinatie met de overige ingrediënten zorgt ze de volgende dag voor een probleemloze lozing van de geschuurde maag, wat zeker niet onbelangrijk is.
Voor vier personen (en voor kleine eters nog een maaltijd voor de volgende dag).
Kooktijd : 80 minuten, waarvan 60 minuten vrije tijd terwijl de kip suddert. Benodigdheden:
- 2 kippen of een pak of twee kippenbouten;
- 3 eetlepels boter van gelijk welk merk;
- 2 teentjes look, fijngesneden (mogen er ook meer zijn, njammie!);
- 2 paprika’s, gelijk welke kleur;
- 2 eetlepels curcumapoeder;
- 2 eetlepels komijn;
- 1 eetlepel bruine suiker;
- 2 koffielepels sambal oelek;
- 1 blokje kippenbouillon;
- 70 cl tomatencoulis (= een mooier woord voor gezeefde tomaten en overal te koop). Giet er de rest van de bric of pot ook maar bij, dan heb je meer saus;
- 8 dl cocosmelk (en als de pot niet leeg is mag de rest er ook nog bij, dan heb je nog meer saus);
- 2 limoenen of citroenen;
- Peper en zout;
- Potje verse koriander. Bereiding: De kippen uit elkaar rukken middels een beetje snij- en knipwerk. De stukken zitten straks bedolven onder de saus; geen mens die de assymetrie zal opmerken. Met kippenbillen lukt dit recept vanzelfsprekend evenzeer. Bak de stukken kip in een grote stoofpot met de boter.
Als ze langs alle kanten mooi bruin zijn, haal ze dan uit de pot.
Stoof de fijngesneden uien en de paprika’s in hetzelfde bakvocht en voeg na 5 minuten de lookteentjes toe.
Roer ongeveer 4 minuten en voeg de curcuma, komijn, suiker en sambal toe.L
Roer dit mengsel even en voeg het bouillonblokje, de tomatencoulis en de kokosmelk toe.
De blikjes of flesjes even spoelen met een beetje water en dit vocht ook in de stoofpot gieten.
De stukken kip in de saus leggen en alles aan de kook brengen. Daarna het vuur lager zetten en 1u laten sudderen met halfopen deksel.
Het sap van de limoenen of citroenen erbij gieten en kruiden met peper en een klein beetje zout. (eigenlijk geen zout nodig, we eten immers al veel te veel zout en het bouillonblokje is al zout genoeg.)
Het gerecht bestrooien met verse koriander. Smakelijk! Indien er saus overblijft, deze gebruiken voor de volgende dag. Even opwarmen en over aardappelen of vlees gieten. Héérlijk!
Sinds juni vorig jaar wordt onze buurt verwend met de aanwezigheid van een uilenpaartje. Het is nog steeds grote liefde tussen die twee; ze werpen elkaar de mooiste serenades toe.
Het mannetje lokt zijn wederhelft met langgerekte ‘Huhuhu’s’, het wijfje beantwoordt zijn bedes met korte, felle kreten. Tot diep in de nacht gaan ze door met hun liefdesbetuigingen, ook nu het zo koud is. Als uilenverzamelaarster (ik heb inmiddels ongeveer 450 uilenminiaturen in mijn letterbakken), droom ik ervan om hen eens in levende lijve te kunnen waarnemen. Ze zitten immers in het bosje palend aan mijn tuin. Hun verleidingsconversaties wist ik deze week echter wél te registreren.
De vijver kan je niet meer ontwarren omdat die bedekt is met een dikke laag ijs en bovendien wordt gecamoufleerd door een enkelhoog sneeuwtapijt. De tuin levert idyllische taferelen; je hoort me niet klagen over de schoonheid van de natuur.
Maar voor mij mag die beauty nu wegtrekken opdat mijn fauna en flora het zouden overleven. De vorst eist zijn tol; de kikkers hebben gebrek aan zuurstof in de vijver want zelfs het luchtpompje is bevroren, de mezen pikken aan betonharde mezenbollen, de planten staan krom en breken af onder het gewicht van de sneeuw. Mijn erfdieren snakken naar leven in de grond.
Het is genoeg geweest.
In 1967 schreven John Lennon en Paul McCartney de song ‘Being for the Benefit of Mr. Kite’. Een wat eigenaardig nummer, ik snapte er toen niets van.
Heel veel later vertelde mijn broer, een fervent Beatleskenner en -fan, me de ware geschiedenis achter dit liedje. Zo zou John Lennon in het begin van dat jaar, in een antiekwinkeltje, een negentiende-eeuwse poster gevonden hebben van het Pablo Fanque’s Circus waarvoor ene William Kite werkte tussen 1843 en 1845. John Lennon putte zijn inspiratie uit die oude poster voor de nieuwe hit. De tekst werd quasi letterlijk overgenomen.
En ik kan het weten, want enkele jaren geleden kreeg ik als kerstgeschenk van mijn broer een reproductie van die bewuste poster.
Jarenlang is ze verpakt gebleven in een kartonnen koker. Nu hangt ze, netjes ingekaderd, in mijn nieuw geschilderd bureel waar ze tot volle uiting komt.
Van de sneeuwpracht geniet ik het liefst achter glas; mijn voet- en handuiteinden zijn oh zo gevoelig voor kou.
Op elk verwarmingselement ligt een kat uitgestrekt de pootkussentjes te verwarmen. Ze kijken me vol medelijden aan als ik naar buiten moet. Daar wachten immers twaalf kippen, vier eenden en tien volièrevogels op onbevroren drinkwater en een hartverwarmend vederklopje. De eenden boren hun snavels door het harde ijs en zetten hun kelen open; hun voedsel is op. Wie van dieren houdt moet ze ook te allen tijde verzorgen. Dat is altijd al mijn motto geweest.
Mijn kippen zijn voor de tweede keer dit seizoen het noorden volkomen kwijt en laten het scharrelen voor betere tijden als pieren en klein insectengrut weer voor de pinnen zullen komen. Het is alsof ze nog liever verhongeren dan sporen in de sneeuw te moeten achterlaten. Naar het schijnt zou een kip haar gevoel voor oriëntatie volledig verliezen in de sneeuw en compleet gaga worden. Daarover heb ik niets gevonden op het internet, maar ik geloof het best.
De drie paar fleecesokken passen nog net in mijn bottines als ik me naar de vier asielen haast. Daar wordt gretig gedronken alsof mijn erfdieren beseffen dat hun volgend drinkgelag tot morgen zal moeten wachten.
Om met een schone lei het nieuwe jaar te kunnen beginnen, besloot ik om me dit jaar op de valreep nog even te ergeren.
Voor jullie misschien om een prul, voor mij is het een kwalijk incident.
Op drie november werd ik op de Purina-site uitgeroepen tot een der vijf winnaars van een maandpakket kattenvoer voor mijn jongste kater Pixel. Zijn foto viel in hun smaak alsook mijn lof over de brokjes die bij mijn kieskeurige katten een dankbare afwisseling brachten.
Van zo’n maandpakket zou mijn volledige – zestallige – snorrenfamilie immers kunnen genieten en mijn portemonnee zou er wel bij varen. Ik was dus in mijn nopjes over het gratis geschenk.
Wachten is een schone deugd, maar dat wachten werd al te zeer op de proef gesteld. Begin december gaf ik het op om naar de brievenbus te hollen en vroeg ik in een mail aan Purina of mijn adres daar wel bekend was. Ik kreeg als antwoord dat de verantwoordelijke voor de actie wat werkachterstand had en dat de gewonnen prijs mij heel binnenkort zou toegestuurd worden. Een week daarna ontving ik een bevestigingsmail.
Nu, 28 december, bijna twee (!) maanden later, heb ik nog steeds niets ontvangen. Ze zijn me hier duidelijk aan het lijntje aan het houden. Maar ze beseffen waarschijnlijk nog niet dat opgeven me allerminst ligt.
Wat doet een mens gelijk ik dan in zulke omstandigheden? Zijn grieven op dit blog loslaten natuurlijk. En hopen dat Purina ze leest, tiens.
Eens kijken of ik mijn beloofd pakket eerstdaags in de bus zal krijgen!
Ik heb altijd pech met firma’s waarvan de naam eindigt op -a, blijkt.
UPDATE : Inmiddels is het pakket aangekomen. Heeft dit blogstukje zijn werk gedaan of was het de mail naar Purina waarin ik het plakte?
Mag ik dit medium even gebruiken om een vraagje te stellen?
Ik bekeek vanavond de Franse film ‘Le Couperet’. Ik schakelde net iets te laat over zodat ik de allereerste beelden miste.
Is het daarom dat ik de allerlaatste scène niet begreep? (hoofdpersonage met een vrouw aan de bar).
In 2005 misschien niet meer actueel, nu weer wel.
Canvas brengt op zaterdag vaak goede films, zoals deze.
En nog geen enkele reactie. Ik verkoop namelijk een drie- en een tweezit van Ikea in beige. Ook nog twee bijhorende en op de zetels afgestemde hoezen in blauw en ecru. Dit alles samen voor de prijs van 60 euro.
Jawel, voor slechts zestig euro.
En niemand wil ze.
Oké, de leuning van de driezit is wat verkleurd naar het zwart toe. Mijn schuld; ik goot een beetje te veel vlekkenmiddel in de wasmachine waardoor de hoes enigszins verkeerd verkleurde. Misschien gaat dat wel weg als je hem nogmaals wast. In de tweezit zit een klein maar mooi rond gaatje, dat was de schuld van een te ver weggesprongen genster uit de haard.
De rits van een van de zitkussens is stuk maar dat zie je toch niet als je erop zit.
En daarbij, mits een combinatie van de trio-hoezen is er beslist wel iets te combineren. Madame Zsazsa zou daar wel raad mee weten.
Voor de rest is mijn salon in prima conditie als de kussens op tijd en stond eens flink opgeschud worden.
Eenenzestig keer bekeken, ik krijg begot een reactie. Een man uit Heist-op-den-Berg wil ze voor die prijs komen halen, nieuwe hoezen van Ikea had hij al.
Een uurtje geleden is hij vertrokken, met een volle aanhangwagen. Gelukkig regende het niet. Hij was tevreden, ik ook.
Alles is vlotjes verlopen, net op tijd want morgen krijg ik mijn nieuw salon, een familiestuk uit zwart leder.
Tweedehandsen is leuk!
Lief van mijn dochter dat ze gratis twee duotickets ter beschikking stelt voor haar moeders blog. Ik mag dus voor zowel vrijdag als zaterdag twee tickets weggeven.
Strip Turnhout is een tweejaarlijks stripfestival, meteen ook het oudste en grootste van Belgïe. Het vindt dit jaar plaats op 11,12 en 13 december aanstaande in Turnhout.
De eerste dag, vrijdag 11 december, is er een concert van De Fikskes. Daarbij zullen veertien tekenaars aanwezig zijn die tijdens dit gebeuren hun ervaringen zullen tekenen.
De volgende dag, op zaterdag 12 december, wordt tijdens een Gala de Bronzen Adhemar uitgereikt aan Willy Linthout (tekenaar van ‘Urbanus’, ‘Jaren van de Olifant’).
Je kan er alles over lezen op http://www.stripturnhout.be/festival/.
Om in aanmerking te komen voor het winnen van deze tickets moeten jullie wel iets doen. Er is namelijk een wedstrijd aan verbonden zodat iedereen een gelijke kans maakt.
Neen, neen, geen schiftingsvraag als ‘Hoeveel juiste antwoorden zal ik ontvangen voor … december?’ Hatelijk vind ik die praktijken in de boekskes.
Hieronder vinden jullie een prent uit een van de strips van Suske en Wiske. De vraag is eenvoudig: in welke strip (titel!) komt dit prentje voor?De twee eerste kandidaten die het antwoord juist raden ontvangen elk twee vrijkaarten voor het festival van 11 of 12 december (voorkeurdatum vermelden!).
Antwoorden dienen me uiterlijk eind deze week te bereiken, aangezien er moet worden ingeschreven vóór 3 december eerstkomende.
UPDATE: De beide duotickets zijn de deur uit. Proficiat aan Erik Strijbos uit Oirschot, Nederland en aan Annemie Verboven uit Tremelo (die me per mail het antwoord toezond). De tickets vallen eerstdaags in jullie bus.
Het antwoord op de prijsvraag was inderdaad ’De Spokenjagers’, album nummer 70 van Willy Vandersteen.
Iets meer dan een maand geleden bemerkte ik hem voor het eerst. Op een bepaald moment keek ik door het terrasraam en zag tegelijkertijd een koppeltje spechten, het ijsvogeltje dat blijkbaar de vorige strenge winter toch overleefde, en ik zag hém. Een zwart-witgeveerde vogel met oranjegele bek. Werkelijk een prachtexemplaar. Ik zat hier op mijn alleentje te wauwen en trots te wezen en wilde in geen geval dat die vogel mijn tuin uit zou gaan vliegen.
Hij voelde zich duidelijk lekker in mijnen hof; hij nam uitgebreide baden in de vijver en zag kennelijk geen enkel gevaar. Hij kwam terug, elke dag, peuterde in mijn gras en jeunde zich met de andere vogels.
Al mijn faunaboeken werden erbij gehaald, ik verorberde het www, maar nergens vond ik meer uitleg over ‘mijn’ vogel. Iemand moest me toch meer kunnen vertellen over dit uit de hemel gevallen geschenk dat me nu weer te beurt viel?
Dan maar proberen om hem in foto te nemen en het resultaat aan kenners voor te leggen. Ik wilde hem niet aan het schrikken brengen en trok zodoende van veraf. De kwaliteit van de foto was navenant: wazig en onduidelijk.
De onlinedienst van het Natuurhulpcentrum Opglabbeek antwoordde me prompt. Volgens hen zou het hier om een exoot gaan, waarschijnlijk ontsnapt uit zijn kooi. Paniek alom, want zo’n uitheemse soort zou de winter nooit overleven in onze contreien.
Op zoek naar een vogelforum kwam ik bij een Nederlandse site terecht. Bij sympathieke mannen met volières die niet om een vraag van een leek verlegen zitten. Mijn wazige foto werd gepost en door hen vergroot tot zelfs 400 %. Jan Vonck kwam prompt met de flakker. Een bonte merel (Turdus merula albino) dacht hij bescheiden. Anderen twijfelden, weer anderen beaamden. Zoveel respons, leuke site.
En ja hoor, de foto’s die ik op het net vond matchten met het exemplaar in mijn tuin. Mijn zogenaamde exoot was in werkelijkheid een gemuteerde, leucistische merel. Een afwijking bij vogels (en mensen) die leidt tot verminderde pigmentatie. Een zeldzaamheid, zeg maar.
Ik krijg dus dagelijks bezoek van een mannelijk albinomereltje. Het ‘mijne’ is nog een stuk witter dan dat op de bijgevoegde foto. Menck, als jij voor kerst een nieuwe Canon krijgt van jouw madam, breng je dan mijn uitzonderlijke merel eens scherp in beeld? Voor op mijn blog, je weet wel.
Een tijdje geleden plakte er aan de cover van Humo een gratis aanbod van 20 euro om te beleggen in een aandelenfonds. Om in te schrijven moest je een zicht- en effectenrekening openen bij de Rabobank. Een makkie en ook kostenvrij.
Och wat, waarom niet eens proberen? Ik koos voor drie aandelen BGF New Energy Fund uit de lange aangeboden lijst. Sinds de Verenigde Staten eindelijk beseffen dat het hoogtijd wordt dat ze gaan investeren in duurzame energie leek me dat een goede belegging.
Het Digipasje, een leuk hebbedingetje, kreeg ik enkele weken later – nog eens gratis – in de brievenbus. Moest ik ooit eens rijk worden, zullen die rekeningen beslist nog van pas komen.
Dit keer dus geen addertjes onder het gras, de transactie is prima verlopen. Online kan ik mijn belegging dag na dag volgen.
Mijn fonds is intussen procentueel al flink gestegen tot 20,13 euro, allemaal gratis ende voor niks.
Ik laat de Humo-investering staan voor mijn dochters. Wie weet kunnen ze er, op hun oude dag, eens gezellig mee gaan eten met man en kinderen. In het geval dat mijn fonds failleert, ben ik enkel een postzegel kwijt en is Amerika al lang naar de verdommenis.
Ik vraag me eigenlijk af of er zich tussen de bloggers nog potentiële rijkaards bevinden die zich aan deze investering hebben gewaagd.
De poetswerkzaamheden vorderen goed. Vandaag was de keuken aan de beurt. Daarbij stootte ik voor de zoveelste keer op een voor mij onbevattelijk probleem.
Het zal wel voor iets nuttig zijn dat een ovendeur tussen twee lagen glas hol moet zijn, maar hoe maak je die binnenkant proper?
Na vele pogingen en middels een pollepel geraakte mijn ingezeepte schotelvod tussen het glas. Nu enkel nog opblinken. De handdoek paste er uiteindelijk ook nog in.
Al mijn keukenaccessoires zijn eraan te pas gekomen om de vaatdoek te recupereren. Chopsticks zijn een geweldige uitvinding!
Mijn wep-contract is sinds twee weken afgelopen. Nog nooit heb ik zo graag en naarstig gepoetst als nu. Weer even tijd om mijn eigen ding te doen; kapper, doktersbezoeken, foto’s nemen, een afspraakje met mijn vriendinnen, muziek, blogs lezen, dochters inviteren. De achterstand moet zo snel mogelijk ingehaald worden.
Zie die felle herfstkleuren in de tuin; licht, vlammen!
Mijn sollicitatiebrief voor administratief medewerkster bij de Vredeseilanden is verstuurd, na zes maand kreeg ik eindelijk antwoord voor een andere job die ik zo graag wilde. Na die magere maanden mag er nu wel eens iets positiefs uit de bus komen.
En vanmorgen was het er weer, dat ene deuntje op StuBru dat me blijgezind maakte.
I tried to do handstands for you
I tried to do headstands for you
Everytime I fell on you, yeah, everytime I fell
I tried to do handstands for you
But everytime I fell for you
I’m permanently black and blue, permanently blue for you.
I tried to do handstands for you
I tried to do handstands for you
Everytime I fell on you, yeah, everytime I fell
I tried to do handstands for you but everytime I fell for you
I’m permanently black and blue, permanently blue for you-ooh-ooh-ooh
For you-ooh-ooh-ooh
So black and blue-ooh-ooh-ooh
For you-ooh-ooh-ooh.
I grabbed some frozen strawberries so I could ice your bruising knees
But frozen things they all unfreeze and now I taste like….
All those frozen strawberries I used to chill your bruising knees,
Hot July ain’t good to me
I’m pink and black and blue for you.
I got bruises on my knees for you
And grass stains on my knees for you
Got holes in my new jeans for you
Got pink and black and blue
Got bruises on my knees for you
And grass stains on my knees for you
Got holes in my new jeans for you
Got pink and black and blue for you-ooh-ooh-ooh
For you-ooh-ooh-ooh
So black and blue-ooh-ooh-ooh
For you-ooh-ooh-ooh
Ze houdt van de stadsdrukte, van treinstations, metro’s en vlieghavens. Ze wil het liefst alles van de wereld zien. Ze heeft nooit stress gekend, die dochter van mij.Vanmorgen vertrok ze, samen met haar beste vriendin, voor een tiendaagse naar New York.
Er staat veel op hun agenda: Empire State Building, Statue of Liberty & Ellis Island, Museum of ModTimes Squareern Art, Circle Line Havenrondvaart, Brooklyn Bridge, Central Park, Fifth Avenue, Guggenheim Museum, Ground Zero en Freedom Tower, Harlem, … en al de towns. Op het internet hebben ze een appartementje gevonden aan een zeer voordelig prijsje. De Amerikaanse verhuurster leek hen heel sympathiek, toch virtueel. Sinds lang al sparen ze hun centen en hun verlofdagen en gingen ze een tijdje minder shoppen. Waarom hier je geld verdoen als het daar allemaal minder kost en zoveel hipper is? Ze sms’te me net dat ze goed zijn aangekomen en per taxi onderweg zijn naar hun verblijfplaats. Lief dat ze niet vergat haar Moepie gerust te stellen. Voor een euro krijgen ze meer dan anderhalve dollar, Leterme is daar om hen te beschermen en ginds Indiansummert het ook. Alles oké, toch? Ik hoop dat ze zich uitzinnig amuseren en genieten van elk moment. Maar dat ze van plan zijn om af en toe eens uit te gaan, had ik liever niet gehoord. Twee zesentwintigers, alleen op stap in New York: ik sta nu al te popelen om hen in Zaventem op te halen, zelfs in het holst van de nacht.
Hij verzuimde zelfs om de heerlijke restjes uit zijn uitpuilende derde bord mee te geven voor mijn kippetjes. Daarenboven negeerde hij het verbod op recht op een bijkomend dessert. Zijn eigenwijze heldhaftigheid kon niet ongestraft blijven. De schuldige werd, op ludieke wijze weliswaar, door menig aanwezig blogger aan de tand gevoeld. Onze wraak zal ongetwijfeld zoet blijven bij toekomstige blogmeetings, we zullen hem voortaan ernstig in het oog houden, hij weze gewaarschuwd. Een uitsluiting overwegen we niet; zijn sympathiek vrouwtje brengt namelijk steeds heerlijke gerechten mee.
Buiten dit lachwekkende incidentje verliep de meeting bij Zapmoose, zoals steeds, vlekkeloos. Organiseer maar eens een zoektocht en barbecue voor veertig man. Ik ben me er terdege van bewust hoeveel inspanning dit alles hen heeft gekost. Het was een dag vol verwennerij, zowel op lichamelijk, geestelijk en culinair gebied. De wandeling, die ik op ongeveer acht kilometer schat, was heerlijk en leerrijk. (Zo een groot stuk ongerepte natuur op een paar voetstappen van jullie woonst!) Het samenzijn achteraf was supergezellig. (Zelfs de temperatuur viel ontzettend mee.)
Zapnimf en Moose, hartelijk dank voor deze ontspannende dag!
Exact elf uur en vier minuten verlof kreeg ik dit jaar. Vandaag besteedde ik er daar drie en een half van. En of die potverdorie goed uitgekozen waren om uitgerekend dit superbe dagje aan zee te besteden! Met madam Menck, die ’s maandags altijd vrij heeft.
Van tevoren nog even gecheckt of de kust vrij van wolken was, want in het binnenland viel enkel grijze lucht te bespeuren (met een temperatuur van ocharme zestien graden). “Rep je naar mij, het is hier stralend weer”, informeerde Mencks misses me uitgelaten via de telefoon.
De werkzaamheden in Ternat en Nevele en de vele vrachtwagens onderweg nam ik er, achteraf gezien, graag bij om nadien de geuren van de zee en de blik op een oneindig strand in mijn lichaam en ziel op te nemen. Het Belgische strand, op blote voeten, een gevoel dat moeilijk te omschrijven valt. Maar dat het heerlijk is staat buiten kijf.
Op enkele jonge mama’s met kleine kinderen en bejaarde mensen en heel veel honden na, hadden we een ‘vakantie voor ons alleen’-gevoel. Gezond hebben we, onder een meer dan deugddoende septemberzon. En gewandeld – tot de zon onderging – met achteraf een kroket en een scampi, een wijntje en een Schweppes.
Die drie en een half uurtjes vakantie waren het zoveelvoudige waard. Ik kan er weer een tijdje tegen.
Bedankt, madam Menck, het was heerlijk met jou aan zee!
Ook Pixel had het warm vandaag. Hij zocht zich een koel plekje uit onder de Catalpa. Hij paste precies in de oude, ongebruikte bloempot. Later kwamen we samen weer tot leven en genoten we van een heerlijke zomernacht. De buren waren al binnen terwijl er nog zoveel te beleven viel. We hoorden de krekels, het gepiep van een muisje hier en daar en het gefrutsel van een egeltje tussen de afgevallen bladeren. Dezelfde uil van gisteren oehoede ons dat ook hij tevreden was.
We zochten naar vallende sterren om een wens te doen. Dat we morgen weer vroeg op moeten, deert ons niet. We willen nu genieten.
Ons zal je niet horen klagen over de zomer van 2009.
Ze bloeit nu maar ze had in juli al bloemen kunnen krijgen
moest ik haar zaad wat vroeger in de aarde hebben gestopt
en haar een zonniger plaatsje hebben toebedeeld.
Nu ze bloemen krijgt, zal ze zeker nog meer van zich laten zien.
Een nieuwe aanwinst in mijn tuin; mijn overgrootmoeder heeft haar beter gekend.
Kent iemand van jullie haar?
[ Een kwisje zonder prijzenpot maar wél met mijn eeuwigdurende bewondering voor de winna(a)r(es). ]
