Feeds:
Berichten
Reacties

Buiten dienst

De interesse in dit medium is, toch in mijn geval, al een poos tanende. Voor wat betreft mijn vrijetijdsbesteding heb ik bovendien de accenten verlegd naar nieuwe horizonten.
Combineer bovenstaande twee en de conclusie is snel getrokken: aan dit blog zullen voorlopig geen verse pennenvruchten meer worden toegevoegd.
Misschien komt de zin om er ooit opnieuw in te vliegen terug. Misschien ook nooit meer.

In september 2006 ben ik beginnen te bloggen. En ik heb dat tal van jaren met veel plezier gedaan. Maar de laatste maanden, het laatste halfjaar zelfs, was en is de goesting niet langer mijn gezel. Aan inspiratie nochtans geen gebrek.
Ik wil eenieder die hier kwam lezen, reageren en/of lurken van harte bedanken voor de interesse. Jullie waren een fijn publiek.

Warme groet,
Chelone

‘k Was net op tijd met mijn vijverpompje voor het duchtig begon te vriezen. De vissen en de kikkers zullen dus niet stikken onder die dikke ijslaag.
Dit piepkleine bubbelbad doet tevens dienst als drinkplaats voor de dorstige vogels. Ik sta steeds weer versteld van hun intelligente zoekvermogen.

(foto aanklikbaar)

Pax volare?

Het goede voornemen van Pixel, mijn jongste kater, voor het nieuwe jaar is pompwaterklaar: “Ik laat voortaan de vogels met rust!”

Hm. Benieuwd hoelang hij dit volhoudt. Deze duif gelooft er alvast in.

( Foto: Chelone. Aanklikbaar voor groter.)

Prettige Feestdagen!

Lolit(a)o

Hier gebeuren altijd eigenaardige dingen waarvoor ik geen verklaring heb.
Mijn zwarte hennetje, Lolita, doet de laatste weken erg raar. De buren hebben het ook al opgemerkt. 
”Zeg Chelone, heb je ook al gehoord dat hier sinds enige weken een haan huist? Het moet een jong beest zijn want hij doet verwoede pogingen om te kraaien.”
“Sorry buurvrouw, maar ik denk dat je het gedrag van mijn Lolita bedoelt, ik ben er ook al van wakker van geworden.”

Mensen geloven mij dan nooit terwijl ik de harde bewijzen met gemak op tafel kan leggen.
Ik heb namelijk slechts drie kippen die elke dag trouw een eitje leggen. Het legsel van Lolita is gemakkelijk te herkennen: een klein witteke. Oké, zij/hij legt dat pas in de namiddag om eigenwijs te doen, maar dat stiekeme gedoe vergeef ik haar.
Misschien heeft ze, na het recente bezoek van de marter, een trauma opgelopen en heeft ze daartegen een of andere verdedigende attitude opgebouwd.
Of misschien moet ze gewoon haar ei kwijt terwijl ze dat diep vanbinnen helemaal niet wil en eerder de stoere bink wil uithangen.
Ik heb met haar als eens een ernstig gesprek gevoerd omtrent de overlast die ze berokkent bij de buren, dat ze zichzelf kan zijn en zo en dat ze nog steeds welkom is indien ze van geslacht zou willen veranderen. Maar mijn wijze raad gaat resoluut het ene kippenoor in en het andere weer uit.  Ze probeert nog steeds efficiënt te kraaien.
Het is waarschijnlijk nog wat te vroeg om haar met deze problemen te confronteren, denk ik dan.
Intussen kraait hij/zij verder tot ze eraan toe is om eindelijk haar ei aan mij kwijt te geraken.
Het moet allemaal niet zo gemakkelijk zijn voor haar.

Vetbollen en strooivoer, waarmee we de vogels in de winter voederen, blijkt niet zo onschuldig te zijn. Integendeel, ze bevatten zaden van ambrosia.
Ambrosia, een uitheemse plant uit Noord-Amerika, de hooikoortsplant genoemd, rukt op naar onze contreien.
De plant is intussen al in Nederland gespot volgens het artikel dat ik las in DS.  Er is dus volgens de experten geen enkele reden om aan te nemen dat de plant aan de grens zou stoppen. Duh!
Uittrekken, met wortel en al, mét handschoenen aan, is de boodschap.
Ik ben in ieder geval op mijn hoede.

Vogelend gevogelte

Valkparkieten zijn toffe vogels om te houden. Ze zijn erg grappig in hun dagelijkse doen. Ze trippelen voortdurend hun lange stokje af en weer terug.  Ze doen hun best om mooi te zingen maar dat lukt niet echt. Buurman Johny, de vogelkenner, vindt hun gekwetter saai en eentonig maar als je die beestjes wat beter leert kennen, weet je op den duur precies wat ze bedoelen. 
In de lente waren de koppeltjes twee jaar oud. Ik hoorde hen plots eigenaardige geluiden produceren en toen ik ging kijken, zaten ze bovenop elkaar, zonder schroom. En maar genieten!
Puur voor het amusement dacht ik, een valkparkiet wil immers ook wat.
Een week later zaten de mannetjes alleen op hun stokje. Ze gingen regelmatig hun vrouwtje bezoeken in de nestkastjes en namen het broeden af en toe eens over.
Toen dit niet meer gebeurde, durfde ik het aan om eens een kijkje te gaan nemen in het nest. Drie dode parkietjes trof ik aan.  Zo zielig voor hen. Die foto plaats ik hier liever niet.
Niet getreurd want de week nadien zaten ze alweer op elkaar met hetzelfde ritueel als gevolg. Uit het derde nest vlogen na een aantal weken drie kleintjes uit. Het vierde nest (van het andere paar) bracht vier telgen met zich mee.
Intussen zijn ze nu al met z’n elven. Tel daar de vier ouders bij en je bekomt een totaal van vijftien parkieten! De volière is, met andere woorden, overbevolkt. Een gekwetter van jewelste want die hele kroost moet nog gevoederd worden en ze moeten ook nog convenabel leren vliegen. Ik zou er uren kunnen naar kijken.
Blijkbaar valt er ‘s nachts nog een of andere kleine van zijn stokje en maakt alle andere wakker, mij incluis.
Zie ik twee ouders nu weer een nestje bouwen? Het nakomertje is potverdorie nog maar net uitgevlogen!
Dit wordt te bont, het lijkt hier op een muizenkooi. Maar wel heerlijk om te zien.
Jammer dat de nieuwelingen zullen moeten gaan om geen incestueuze kwekerij te starten.
Dat wordt binnenkort een klusje voor buurman Johny.
Misschien valt hij uiteindelijk toch nog voor valkparkieten.

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.