Het aantal besmettingen met de ziekenhuisbacterie is sinds 2003 sterk verminderd in ons land.
Dat dit bericht net nu moet komen. Toen ik gisteren mijn moeder in het rusthuis ging bezoeken, bleek dat daar tussen de twintig en de dertig gevallen van buikgriep geconstateerd werden. Zowel bewoners als verpleegkundigen waren hieraan ten prooi gevallen. Ook mijn moeder is niet gespaard gebleven en dat terwijl ze gisteren nog kerngezond was. Ze kreeg het plots warm en wilde dat ik haar trui uitdeed. Het is een algemeen fenomeen dat in december en januari in de collectieve huishoudens (kloostergemeenschappen, rusthuizen) de meeste sterfgevallen voorkomen. Menig oudje vind ik op zijn vertrouwde plekje niet meer terug. Het gaat zo verdomd snel.
Hoe kan het anders: die mensen leven in een kleine gemeenschap, ze komen in de winter nooit buiten, vensters blijven gesloten, bacteriën worden snel verspreid. De hygiëne wordt oncontroleerbaar.
Ik maak een snelle vergelijking met de scholen waar in de winter soms meer dan een vierde van de leerlingen afwezig is wegens griep. Bacteriën zijn zo moeilijk tegen te houden eens ze meedogenloos hun gangetje gaan.
Leontien kreeg verleden week een kleine hartaanval na een aanslepende bronchitis. Ik schrok toen ik haar deze week in haar rolstoel zag zitten. De groeven op haar gezichtje zijn in enkele dagen tijd tien maal dieper geworden, haar mondje staat scheef, haar hoofd hangt neer. Voor kerst was ze nog zo levendig, zo kritisch.
Ik gaf mijn moeder gisteren een kusje op haar gloeiende voorhoofd. Toen ik thuiskwam heb ik onmiddellijk mijn handen, de sleutels en het stuur van mijn auto gewassen. Het is een raar en onfamiliair gevoel.
Dat cliché van verse lucht en zo en het behoud van het milieu, het zijn geen loze woorden!
Snelle beterschap voor je moeder!
Maar wanneer het weer het toelaat, kan je dan niet met haar naar buiten, desnoods in een rolstoel, goed ingewikkeld?
Zo’n buikgriepvirus is een echt Tommeke Boonen: niet te stoppen. Als ik me in een ruimte begeef waar dat kreng rondwaart, zit ik twee dagen later geheid op de pot voor een dag of drie. Ieder jaar is het van dattem.
Zo vlug mogelijk naar buiten met je moeder, zeker met dit zachte weer.
Die ziekenhuisbacterie is echt een ‘beestje’ om héél bang voor te zijn! Blijft nog altijd een grote oorzaak van complicaties en sterfte bij een ziekenhuisopname, vooral bij verzwakte personen en bejaarden…jammer eigenlijk! Vooral omdat de geneeskundige zorg in ons land toch wel snel en voortreffelijk is (vergeleken met sommige van onze buurlanden).
Ik wens je moeder een spoedig herstel toe!