Zo een dikke twee maand geleden krijg ik om een uur of negen een telefoontje van een vriendelijke meneer. Hij brengt me het fantastische nieuws dat ik, via het invullen van de weekendsudoku in De Standaard, een prijs gewonnen heb. Ik mag vrij kiezen tussen een iPod, een MP3-speler of de ronde som van tweehonderd euro. Vanzelfsprekend ben ik dolblij, aarzel even tussen de prijskeuze en kies tenslotte voor de centen.
De lieve man aan de andere kant van de lijn hoeft enkel nog mijn IBAN- en BIC-gegevens te noteren zodat het geld op mijn rekening kan worden gestort. Mijn naam en adres zijn niet noodzakelijk.
Een maand later begin ik me zorgen te maken daar ik nog niets op mijn zichtrekening ontving en ik bel de klantendienst van DS op. Een hoorbaar bekommerde mevrouw belooft me de nodige opzoekingen te zullen doen. Een maand later bel ik opnieuw en er wordt me verzekerd dat men mijn grieven nu zeker ter harte zal nemen. Nu ik me langzamerhand boos begin te maken, beslis ik om, alvorens een gepeperd blogstukje aan deze vervelende zaak te wijden, nog eenmaal mijn lijfkrant tot dringende actie aan te manen. Wederom krijg ik de verzekering dat men bezig is met mijn probleem.
Ik vertel het mevrouwtje aan de lijn dat ik een trouwe abonnee ben, dat mijn geduld op raakt en ik verzeker haar dat zij het ook niet op prijs zou stellen moest haar zo iets vervelends overkomen. Ze is het hierover volkomen met me eens en zou er speciaal op toezien dat de ergerlijke kwestie eindelijk wordt opgelost. Voor mij is de maat vol en ik begin met veel misnoegen aan mijn stout blogstukje.
Om valse beschuldigingen te voorkomen, kijk ik toch nog even na of ik per abuis de bankgegevens van mijn dochter niet doorgaf. Blijkt niet het geval te zijn.
Nog even de identificatienummers van mijn spaarrekening checken. Plots krijg ik het warm en koud tegelijk als ik een overschrijving ten mijnen gunste van tweehonderd euro in het vizier krijg. Overgemaakt op vijf november van verleden jaar. Ik had tot op vandaag de verrichtingen op mijn spaarrekening niet bekeken en had twee maand geleden de verkeerde gegevens doorgegeven. Ik zak in de grond van schaamte, dool als een kip zonder kop het huis rond, mezelf een paar stevige tikken op het hoofd gevend.
Morgen zal ik me op kousevoeten moeten verontschuldigen tegenover de klantendienst van mijn dagblad. Tevens zal ik al degenen die ik afraadde om die bepaalde sudoku ooit nog in te vullen, mijn schromelijke vergissing moeten opbiechten.
Meteen kennen jullie één van mijn blunders van de jaren 2007 en 2008. Dubbelcheck dus zeker vooraf als je met een warhoofdig mens als ik in zee wil gaan.
Toekomend weekend speel ik weer mee met ‘Speel en win’. Of ze me nog zullen laten winnen, is bedenkelijk.
Inderdaad, eentje om toe te voegen aan de blunderlijst. Maar als De Standaard bij je eerste telefoontje had verteld dat ze het geld op die datum op die rekening hadden gestort, was het probleem met een : oei pardon, van de baan geweest. Foei DS dus.
En gefeliciteerd met je prijs. Vlug naar de solden.
Om uw schuldgevoel te sussen kan U altijd deze centen doneren aan een goed doel.
Was getekend
Zo zie je maar dat we soms te snel oordelen, maar vooral dat de ene bediende niet weet wat de andere doet. Ga eens lekker eten met je centen!
(speedy) http://zeezicht.wordpress.com/
=D ach ja, een blunder gebeurt wel vrij snel
Onlangs nog dacht mijn madam er aan haar wekelijkse sms’jes naar DS op te geven toen ze had vernomen dat jij – zelfs na aardig wat getelefoneer – nog steeds je buit niet mocht innen. En zie: er is zowaar al ruim twee maand intrest bijgekomen. Yep, da’s blunderen met grote B, Chelone.
Bij jouw navraag zouden ze je toch kunnen verteld hebben wanneer de storting gebeurd was. Had beide partijen ergernis bespaard.
Troost u : ik en waarschijnlijk nog vele anderen, moesten ze willen toegen, zijn tot zoiets in staat
Geniet van je winst
Velen durven zelden openlijk toe te geven, dat ze een foutje hebben gemaakt. En dan nog wordt er dikwijls na getrapt in de zin van: “ze hadden dit of ze hadden dat moeten doen om te voorkomen dat de foutjesmaker een verkeerdelijk geïnterpreteerde gebeurtenis kon uitsmeren over vrienden en kennissenkring en op het internet?”
Mij treft het dus, dat je dit op deze wijze recht zet.
Een blijk van integriteit, proficiat.