Volgens de met kinderhand geschreven gegevens op de verjaardagskalender (die de deur van ons toilet siert), worden Chocotoff en Milky Way dit jaar elf jaar. Het zijn identieke tweelingkaters. Ze hebben lange tijgerharen, een dikke staart en uitgesproken snorharen.
Een tiental jaar geleden heeft Chocotoff ons echter verlaten. Hij hield het hier voor bekeken. De druppel die voor hem de emmer deed overlopen was het feit dat mijn – toen nog tienerdochter – hem uit het raam van de eerste verdieping gooide om te zien of hij wel degelijk op zijn vier pootjes terecht zou komen. Daar heeft Choc een behoorlijk trauma aan overgehouden en hij heeft ons toen voorgoed adieu gezegd. Zelfs van mij heeft hij geen vriendschappelijk afscheid willen nemen.
Maar hij leeft nog, dat is zeker. Hij woont hier zelfs ergens heel dicht in de buurt. Waarschijnlijk heeft hij adoptieouders gevonden die heel goed voor hem zorgen.
Ongeveer een keertje per maand zie ik hem verschijnen van achter het struikgewas aan de einder van mijn tuin. Zeer behoedzaam en op zijn elfendertigst, precies zoals zijn broer, komt hij dan even nippen van het frisse water van de vijver. Vol kattige haat en misnoegen staart hij telkens naar zijn ouderlijke huis en maakt dan, kontwiegend, weer rechtsomkeer.
Hij ziet er flink uitgeborsteld uit en zal waarschijnlijk enig poezenkind aan huis zijn.
Om er zeker van te zijn dat hij het wel is, loop ik dan naar het lievelingskussentje van Milky Way om me ervan te vergewissen dat die nog steeds op zijn plekje ligt te slapen.
Na zovele jaren weet ik nog steeds niet waar Chocotoff een nieuwe toekomst kreeg aangeboden en hoe zijn apenjaren zijn verlopen.
Zou hij ook zo schijterig zijn als zijn broer en al ietwat kinds? Zou hij ook vol trots maar slechts één keer per jaar, miauwend komen aandraven met een muis die hij waarschijnlijk niet eens zelf heeft gevangen?
Tijd om te socializen met de buren.
In deze roze bril-blog week mag ik het misschien niet zeggen, maar ik ben een poes ‘verloren’ in augustus en weet van niets. Ik ben zeer blij dat jij weet dat je andere poes nog levend en gezond is.
[...] zich ‘great’, en doet dat volgens mij licht karmijn roos. Het bitterzoete verhaal over Chelones weggelopen kat vind ik [...]
Blij dat ik je blog nu ook tegengekomen ben! Moest echt glimlachen toen ik deze blog las. Jij komt zeker bij me op de blogroll
Zo schattig. Hij lijkt op die van ons!
Ik ben verliefd op de namen van je katers. Chocotoff en Milky Way.
Geweldig!
Het kan niet anders of Chocotoff en Milky Way zijn snoepjes van katers. Als jij straks gaat socializen met de buren, dan herenigen die twee zich misschien ook weer.
).
Coole foto, overigens. Je poes heeft een zeer hoge aaibaarheidsfactor (en nee, ik ben voor één keertje niet dubbelzinnig
@ Micheleeuw
Ik begrijp heel goed dat je het vreselijk vindt dat je niet weet wat er met je katje gebeurde. Ik denk dat ik dan zou verkiezen dat ik wist dat ze dood was in plaats van in het ongewisse te blijven.
Super, hé dat roze blog week initiatief!
Altijd fijn om al bloggend rond te lezen bij elkaar!
Ik moet nu dringend werken maar kom later op de dag zeker je bericht met de mooie poezenfoto lezen!!
Thx voor de link naar mijn blog.
Als ik een poes was, zou ik ook wel bij jou willen wonen. En dan die snoeperige namen…
djeez, die lijkt op ons trees ! zie mijn flickr fotos en geef toe, tzou er een zuske van kunnen zijn !
De huiskat: eerst een klein bolletje wol, speels tuimelend, gekke sprongen makend, huppelend rondcrossend, ongegeneerd springend van de sofa op de kast en terug, krabbend aan de muren, kakkend naast de kattenbak,…
Jij verzorgt, jij voedt, jij laaft, jij knuffelt, jij speelt,…
De huiskat geniet en knort als een opgefokte brommer.
Mevrouw poes of meneer kater loopt weg, wordt overreden, sterft van ouderdom of ziekte,…
Vaarwel huiskat.
De kwelling.
Het gemis.
De leegte.
Het verdriet.
Slik.