… van België.
Mijn kabinetschef krijgt op maandag de opdracht om een telefoonconferentie te organiseren met de zesentwintig overige lidstaten. Een telefoonconferentie omdat zich op die manier niemand hoeft te verplaatsen en zodoende de kosten tot een minimum herleid kunnen worden. Van elk van die landen moet de Minister van Buitenlandse Zaken deelnemen. Bij diens dwingende afwezigheid wordt hij vertegenwoordigd door zijn tweede man.
Item van de dag: “De wantoestanden in de Roemeense kindertehuizen”.
Er wordt meegedeeld dat:
- Iedereen woensdagavond om 20:00 aanwezig dient te zijn op de luchthaven van Boekarest. Via luchthavenbusje, gezamenlijk vervoer naar het driesterrenhotel ‘Kiwi Hostel Bucharest’ waar over een conferentiezaal beschikt kan worden.
- Licht ontbijt op donderdag om zeven uur, aansluitend verdeling in negen onwillekeurige groepjes (eventueel een mix volgens grootte, leeftijd of religieuze overtuiging) van telkens drie ministers, voor bezoek aan de desbetreffende tehuizen.
- Lunch onderweg, voor eigen rekening.
- Samenkomst in de conferentiezaal van het hotel om acht uur diezelfde avond voor bespreking van de nodige maatregelen.
Duur van de conferentie: tot een oplossing wordt gevonden.
Mededeling van een tweede telefoonconferentie op maandag om tien uur am.
Voorafgaandelijk to do lijstje voor de respectievelijke deelnemers:
- Bepaling van het uit te keren budget, mits eventueel overleg met de andere lidstaten.
- Duidelijke en schriftelijke overeenkomsten met binnenlandse sponsors (meubelfirma’s, speelgoedketens, farmaceutische bedrijven, kledingzaken, hulpverleners, enz.) voor gratis verdeling van de hoogstnoodzakelijke hulpgoederen.
Zaterdagochtend: gezamenlijk transport naar de luchthaven van Boekarest.
In plaats van maar wat aan te modderen, kunnen die kinderen niet wat sneller geholpen worden? Zoiets staat en valt tenslotte met een goede internationale samenwerking.
Die lunch onderweg zullen ze ook nog als onkosten kunnen indienen.
Het is altijd zo, met al dat geld dat ze verbrassen met vergaderen zouden ze veel betere dingen kunnen doen. Daarna vragen ze zich af waar hun budget toch gebleven is…
Het feit dat er nog zo’n toestanden bestaan vind ik walgelijk ! Worden de verantwoordelijken niet aangeklaagd, veroordeeld, gevierendeeld, … ?
Ik heb me gisteren bij het nieuws ook zitten ergeren toen gezegd werd dat delegaties naar Bulgarije gingen vertrekken. Wat gaan ze daar in godsnaam nog doen?! Ze wéten dat er dringend hulp nodig is!
Moesten die kinderen, in afwachting van een definitieve oplossing, op zijn minst al verzorgd en opgevangen kunnen worden in de “praatbarakken” van de heren en dames politici, dát zou van politiek inzicht en dadendrang getuigen.