Humo lezersbrief

Als we het allemaal over ons heen laten gaan, zal er in de wereld nooit iets veranderen.
En ik wil dat er iets verandert, al is het maar op kleine schaal.
Het heeft toch geen enkele zin dat mijn moeder weer moet verhuizen naar een andere instelling, met alle gevolgen van dien. Weer een nieuwe kamer, weer andere bewoners en omgeving. Weer nieuwe vertrouwenspersonen, andere gewoontes en wetten. Ik vraag me voortdurend af hoe ze zal reageren na twee of drie weken ziekenhuisverblijf. Welke blijvende lichamelijke en psychische letsels zal ze hieraan overhouden?
Moet ze ook haar rechterheup verliezen opdat ogen open zouden gaan?
Ik onderneem deze poging in mijn eentje en ben bereid er de gevolgen van te dragen. Verwijt niemand iets, ik heb het gedaan.

Mijn lezersbrief aan Humo: 

Onlangs lichtte Het Nieuwsblad alle zevenhonderd dertig rusthuizen in België door. Ze kwamen er behoorlijk goed vanaf, want slechts een klein percentage voldeed niet. Ik stond versteld van deze positieve berichtgeving. De criteria opdat een rusthuis als ‘goed’ wordt beschouwd, werden erg algemeen gehouden. De inspecteurs beoordeelden op basis van verpleging, verzorging, animatie, ergo/kine, keuken en onderhoud.
Mijn dementerende, rolstoelbehoeftige moeder resideert sinds het voorjaar van 2007 in het [censuur] in Mechelen. Ze wordt er inderdaad goed verpleegd en verzorgd, het eten is er smakelijk en er wordt flink gepoetst. Ik ga haar drie keer per week bezoeken, steeds na het avondeten van vier uur. Ik doe dit bewust omdat ik weet dat dit tijdstip een dood moment is voor de dementerende bejaarden. Dan moeten ze wachten voor ze elk op hun beurt naar hun slaapkamer worden gebracht. De televisie staat op voor degenen die nog enkel wat beelden kunnen bekijken. Anderen vallen in slaap in hun rolstoel, rammelen aan deuren om buiten te raken of jammeren maar krijgen geen gehoor. Niemand hoort hen, want ze zijn alleen in de kamer waar ze de meeste tijd van hun resterende leven zullen verblijven. Daar is geen toezicht tot een verpleegster de volgende bewoner komt halen. Die mensen hebben namelijk hun handen vol met het in bed leggen van de ruim twintig zorgbehoevenden.

Ik probeer die wachttijd wat draaglijker te maken door snoepjes aan te bieden en babbeltjes te slaan. Ze kennen me al, ze noemen me de snoepmadam. Ze stellen me vragen, ze klampen me aan, ze willen dat ik de deur voor hen openmaak, ze moeten dringend plassen.
Een tijdje geleden probeerde Piet zijn rolstoel te ontvluchten. Hij kwam ten val. Ik kon hem niet alleen helpen uit zijn benarde positie en ging op zoek naar een verpleegster. Na lang zoeken vond ik twee verpleegsters in de kelderkeuken. Ik vernam later dat Piet in het ziekenhuis lag wegens een heupbreuk. Ik heb hem nadien nooit meer teruggezien.
Op zaterdag 17 februari, tussen vijf en zeven, heeft mijn moeder eveneens een poging ondernomen om uit haar rolstoel te komen. Ik was er niet. Ook zij is gevallen. Ze werd opgeraapt en meteen in haar bed gestopt. Er werd niet onderzocht of ze zich bezeerd had. Er werd evenmin een arts bijgehaald. Voor oudere mensen kent zo’n val nochtans vaak nefaste gevolgen omwille van een poreus beendergestel.
De volgende morgen bemerkte een verpleegster dat de linkervoet van mijn moeder scheef stond. Ze werd naar het ziekenhuis gebracht voor een onderzoek. Daar bleek dat haar heup op drie plaatsen is gebroken en een dringende operatie nodig was. Ze moet die nacht verschrikkelijk hebben geleden. 
Na dit alles pas werden wij, haar kinderen, op de hoogte gebracht.

Volgens de bazin van het rusthuis is er een jammerlijk ongeluk gebeurd, het had overal kunnen gebeuren. Wat een gemakkelijk excuus! Vele verpleegsters zijn volgens haar ook ronduit dom. Ze zou de verantwoordelijke tot de orde roepen. 
Ik vraag me af in hoeverre mijn telefonische aanklacht de toestand zal veranderen. Ik maak me geen illusies; het rusthuis heeft een prangend tekort aan personeel. Zal de bazin iemand willen betalen om toezicht te houden op de dementerende mensen die alleen worden achtergelaten tussen vijf en zeven? Ik betwijfel het.
Mijn behoefte om haar hiertoe te dwingen groeit met de dag. Zal ze de schuld echt in de schoenen blijven schuiven van de verpleegsters die nu al veel meer doen dan hetgeen er van hen gevraagd wordt?
Ik begrijp dat mensen angst hebben voor represailles door zulke toestanden aan te kaarten. Ik voel het als mijn plicht tegenover alle hulpbehoevende bejaarden.

 Wat vinden jullie, mag ik dit doorsturen naar Humo?