Chelone’s eerste appelcake

 

Bijna – maar toch nog niet helemaal – genezen zijn, heeft zo zijn voordelen. Een overvloed aan verse eitjes, maar nog te ziek om ze naar de buren te brengen.
Tijd dus voor mijn eerste Boerenbondse appelcake. Ik heb weinig geduld voor zulke bezigheden maar ik wilde het toch een keertje proberen.
Boter zacht maken au bain marie leek me sneller te gaan dan ze vorkgewijs te kneden. Een beetje nattig maar veel verschil zal dit niet uitmaken.
Afwegen kan dan wel belangrijk zijn, afmeten kan dus ook. Een doos zelfrijzende bloem en een zak suiker wegen elk een kilo. Om tweehonderd vijftig gram af te meten hoefde ik simpelweg maar drie streepjes te zetten op de zak door middel van een meetlatje. Toch simpel, gewoon gedeeld door vier? Veel eenvoudiger en een hoop minder afwas.
Het eiwit eigenhandig stijf kloppen was me iets te veel gevraagd. Daar heb je nu eenmaal elektrische kloppers voor. Toen ik plots besefte dat ik die klopper wegens niet-gebruik aan een vriendin schonk, zou de mixer van dienst diens functie moeten overnemen.
Het eiwit wilde maar niet stijf worden. Oh well, in onze magen komt uiteindelijk toch ook alles samen en volgens mij werd het geheel een volwaardig deeg.
Nu de appeltjes nog.
“Met een groot mes dat u eerst even in het water dompelt, de helft van het deeg op de bodem van de plaat strijken”. Welke plaat, wat plaat? Hoezo mes? Waarom een groot mes?
Chelone wist wel beter, die van de Boerenbond willen het enkel maar moeilijker maken om een huismoeder wat denkwerk te laten verrichten. Ze zou zich niet laten vangen. Gewoon de helft van het deeg in een vorm gieten, daar had je toch geen mes voor nodig, duh!
Vier appeltjes voor de tweede laag, ik had er nog maar drie. Mijn dochter had er eentje mee voor onderweg. Drie appeltjes zouden het ook wel doen. Zie je wel, ik had er nu al twee te veel.  Ze moeten hier niet overdrijven, hé!
Tweede laag deeg erover, huppakee, fluitje van een cent.
Het ruikt hier intussen heerlijk terwijl ik dit stukje schrijf. Nog vijftien minuutjes wachten tot de appelcake klaar zal zijn.
Normaal moet je ze dan nog met verwarmde abrikozenconfituur bestrijken. Ja zeg, die heb ik echt niet in huis. Het zal perzikenjam worden en wat ze met “eiwitglazuur” bedoelen zal mij een zorg wezen.
Mijn eerste zelfgemaakte appelcake. En ik heb begot nog twee ingrediënten over; een pakje vanillesuiker en een citroen. Die gooi ik er straks nog even over.
De ovenbel rinkelt! Ons moeder heeft een cake gebakken! 

Update: de cake smaakt volgens mijn dochter naar echte cake. Het glazuur werd minder goed bevonden. Waarschijnlijk moest die erover toen de cake nog warm was. Een mens kan tenslotte niet aan alles denken. Ikzelf ga er niet van proeven, ik ben namelijk op dieet.