Stokje: bedgeheimen

 

Georgina gooide me een stokje toe: mijn bedgeheimen. Gaat ie!
Vier jaar geleden voelde mijn slaapkamer nog aan als eng, klein en donker. De lange muur waar mijn kleerkast tegen stond, ontnam me alle zicht op de tuin. Daar moest en zou een raam in komen. Jarenlang heb ik gespaard tot ik er uiteindelijk een groot gat heb in laten kloppen. Vanuit mijn bed kan ik nu eindelijk de reiger zien (en op het moment van dit stokje zelfs een volledig besneeuwde tuin) die met schalkse oogjes het visbestand van mijn vijver viseert.
De deur naar de badkamer werd eruit gevezen. In de plaats daarvan hangt nu – enigszins scheef – een oriëntaals geïnspireerd slingergordijntje.
Mijn bed kraakt en kent daarom, als geen ander, de geheimen die wij samen met niemand anders willen delen; een dennenhouten Ikeabed uit de tachtiger jaren met ronde doppen op het voeteinde. Het heeft ooit nog in een heus kasteel omringd door grachten en een kerk gestaan. Destijds nog te weinig ‘gebruikt’, werd het langs de rechterkant verlaten door mijn toenmalige wederhelft die plots een ander bed verkoos. De matras ervan was aan vervanging toe nadat een corpulente manspersoon en diens vrouwtje er een gat hadden in gelegen toen ze mijn huis en kinderen bewaakten tijdens een veertiendaagse reis. Mijn bed verhuisde vier keer en zal hier nu waarschijnlijk blijven staan tot we beiden tot as zullen worden herleid. Zo een brede stee is dezer dagen trouwens onbetaalbaar geworden.
Wat mijn kamer betreft: hebben de schilders gelachen toen ik er een cabardouchke wilde van maken. Ik wilde koste wat het kost het warme rood op de muren dat maar niet rustgevend rood wilde worden! Planten in mijn kamer? De enige die het uiterst goed doet in slaapkamers staat er: de Cycaspalm. Hij stelt zich tevreden met een tweewekelijkse watergift.
Recht tegenover me heb ik zicht op een oude commode die haar spiegel mist. Dat reflecterende gedrocht staat op zolder wegens ongewenst. Enkel zijn steunen zijn op de kast blijven staan. De fiftieszetel uit dieprood skaileer heb ik van een veiling op eBay toen het daar nog heel interessant bieden was. Zenuwslopend ging het er toen aan toe, maar uiteindelijk was ik de snelste van de vele geïnteresseerden. Vraag me niet op welke wijze ik die fauteuil via het terras door het slaapkamervenster heb gehesen (I know; slaapkamergeheimen!).
De verrolbare (Ikea-)ontbijtplank waar ik mijn bed enkele jaren geleden mee verrijkte, was een van mijn beste koopjes ooit. Daarop schik ik de gestreken was en plaats er mijn dagelijkse Yakultje, krant, sudoku en kopje koffie op.
Ik heb ook nog twee letterbakken hangen in mijn slaapkamer met een verzameling die – voor mij – enkel uit meneerkes en madammekes mag bestaan. Gekocht op rommelmarkten. Zo heb ik altijd iets te bekijken als ik niet naar de ernaast hangende foto van mijn twee knappe dochters kijk.
En dan zijn er natuurlijk ook nog de beertjes die voor nog meer warmte zorgen. Ik kreeg ze van Madam Menck. Een voor een zijn ze handgemaakt.
En ik ben alleen! (Lalalalalalalalalalalalalalalalala – Uit dit liedje van Kinderen voor Kinderen)