“Geachte,
Onze afvalophaler EcoWerf heeft vastgesteld dat er een moeilijke verkeerssituatie heerst door overhangende takken ter hoogte van uw perceel. Wij vragen u de zichtbaarheid aldaar te verbeteren door het verwijderen van de overhangende takken van de laurierhaag. Wij danken u alvast voor uw bereidwillige medewerking. U hiervan goede ontvangst toewensend, groeten wij u,
Met de meeste hoogachting,
De Burgemeester”
Deze brief zat een maand geleden in mijn brievenbus.
Even gaan kijken of de diensten van de burgemeester zich niet hadden vergist.
Warempel nog aan toe, die laurierhaag van mij had echt wel gigantische proporties aangenomen!
Twee jaar geleden moest ik voor de vrederechter verschijnen omdat mijn buurvrouw eiste dat de haag aan haar zijde met twee meter werd ingekort. Toen ik er de rechtsdienaar attent op maakte dat Ans coniferen even hoog groeiden als mijn laurier, besloot de vredelievende man om ons allebei aan de snoeiarbeid te zetten. Jammer voor An, want kortgewiekte coniferen zien er verschrikkelijk uit en worden nooit meer wat ze vroeger zijn geweest. Mijn laurierhaag daarentegen stond na enkele maanden weer te schitteren en kreeg tienduizenden frisse nieuwe scheutjes. De snoeibeurt had haar heel veel deugd gedaan.
Tja, wie een put graaft voor een ander…
Mijn buurvrouw is intussen verhuisd. Ze zou raar opkijken moest ze zien dat haar coniferen ondertussen verdwenen zijn. Mijn nieuwe buren hebben verleden week de hele boel tot hakselhout versnipperd.
Met gezond verstand noch met mijn charmes zou ik dit maal de gemeente kunnen overtuigen van haar ongelijk. Het was overduidelijk dat mijn haag, zonder de nodige ingrepen, aanstalten maakte om de baan over te steken tot bij de overburen.
Hoog tijd dus om Menck, Superman voor Natuurproblemen, een belletje te geven en hem te vragen of hij met zijn kettingzaag mijn ha(a)gje kon komen redden.
Hij kon zich gelukkig een dag vrijmaken. Voor het snoeien van het bovenste gedeelte van de haag zou ik iemand anders moeten vragen; Menck heeft immers hoogtevrees en zijn contacten waren elders bezig.
Het opruimwerk was voor mij. Het opruimwerk is altijd voor de vrouwen, niet?
Takken oprapen zou ook goed zijn voor de rug volgens Menck.
Een voorbijwandelend vrouwtje dat ons werk gade sloeg, vond het jammer. Ze had enkele dagen geleden tijdens een wandeling met haar hond nog voor een stevige hagelbui kunnen schuilen onder de haag.
Een te snelle autobestuurder moest plotseling uitwijken voor de massa’s takken die de straat onveilig maakten. Geen wonder dat hij zijn snelheid niet minderde want toen was het verkeersbordje dat 30km/uur aankondigde nog verstopt tussen de laurier.
De klus was in ‘no time’ geklaard en de takken liggen netjes opgestapeld langs de kant van de weg. Een dezer komt de hakselkar op speciaal verzoek langs om de resten te vermorzelen. De hakseling mogen ze laten liggen, die kan altijd dienen als onkruidwerende borderbedekking in de tuin.
Even pauzeren nu. Of toch niet? Achterbuurman Walters serre wordt eveneens verdrongen door mijn laurierhaag. Gisteren kwam zijn tuinman met de kettingzaag. Of ik de takken wilde opruimen?
Vandaar dat ik de laatste dagen niet meer aan bloggen of bloglezen toekom. Maar ik slaap als een uitgetelde marmot!
Privacy; het heeft een prijs!
Hoogtevrees? Neuh. Ik vond het gewoon vele schoner met die toefkes er nog bovenop. Palmboom-alike, zeg maar.
Alvast twee mensen die flink gewerkt hebben!
Het ziet er niet uit momenteel, maar dat zal wel goedkomen zeker?
Dat fysieke werk kan inderdaad zalig zijn.
Fysiek werk kan (in allerlei vormen) echt lekker zijn, even uitleven. Zo deed ik vanmorgen vol overgave de kamer, stoffen, zuigen, dweilen… voor mij in een rolstoel behoorlijk zwaar… maar het voelt zo goed nu.
Schoon werk geleverd ! Wanneer moet je het opnieuw doen (uit interesse – niet om te tréteren) ?
De laurier snoeien. Doe me er niet aan denken. Moet dit jaar hier ook weer gebeuren. Die dingen groeien als kool.
@ Micheleeuw
Zo drastisch? Niet meer, hoop ik. Laurier dien je normaal gezien ieder jaar van een snoeibeurt te voorzien.
Ja ik heb vroeger ook laurier gehad en die dingen kunnen idd verschrikkelijk snel groeien.
Maar bij jou is het bijna een bos. Je had toch ook kunnen snoeien in geblokte haagvorm?
Het is wel mooi met al dat groen. Die straat ziet er zo gezellig uit.
Een schoon lentecoupken heet dat dan!
Laurier? Dat had ik mij nooit voorgesteld in oerwoudvorm.
Onze laurier wordt elk jaar hoger en hoger. Bijna even groot als ons huis
We snoeien hem niet meer, we kunnen er toch niet meer aan
@ Thomas
Een tip – een hele brute doch doeltreffende: je laurier afzagen tot op een acceptabele hoogte (1,8 à 2 m). Rigoureus, maar dat incasseert een laurier moeiteloos. De kaalslag zal in den beginne niet om aan te zien zijn, maar na een jaar heb je terug een volle, diepgroene maar nu veel minder hoge laurier.
Zo dacht ik er ook over, Thomas, tot de buren kwamen klagen.
Mooi hoe je het beschrijft! Leuk toch, zo’n enthousiaste laurierhaag?
En spanningen met de buren, ik kan ervan meespreken. Helaas weten wij vaak niet waarom buurman weer eens niet wil spreken met ons of waraom hij weigert de voordeur open te doen als we een probleem willen aankaarten. Terwijl het me net logisch lijkt dat problemen of ergernissen uitgepraat worden? Misschien had in jouw geval de vrederechter er dan niet aan te pas moeten komen?
Spijtig dat die haag ingekort moest worden…een straatje met een laurierafdak, het heeft toch iets.
Maar als zo’n natuurlijk afdak het verkeer hindert zal het wel nodig zijn geweest.
Fijn dat je er foto’s bijzet, dat maakt je verhaal ook visueel aangenaam.
Snoeien is als water naar zee dragen: je snoeit omdat je haag te groot wordt. En wat doet ze? Nog sneller groeien. Nog groter worden.