Het is pas gebeurd, het zal nog enige tijd duren voor ik haar zal kunnen vergeten.
Terug komen van de dierenarts met een kattenmandje waarin een dood poesje zit, het doet pijn. Zo mooi ligt ze daar, alsof ze slaapt en morgen weer dartel zal zijn.
De junior-korreltjes heb ik verstopt zodat ik ze niet meer zou zien. Haar lievelingskussentje heb ik gestofzuigd omdat ik minder aan haar zou denken.
Het lukt niet, ik moet constant huilen. Ik wist niet dat het zo een impact op mij zou hebben.
Sinds twee jaar was het mijn zorgenpoesje. Om de drie weken gingen we samen naar de dokter voor een spuitje dat haar enkele dagen later weer levendig maakte. Dan was ze weer zorgeloos. Als geen ander klom ze in de bomen en zocht elke dag een nieuw bed uit. Op de onmogelijkste plaatsen heb ik haar gevonden. Als jongste werd ze nooit geaccepteerd door de andere poezen.
Als ze geen pijn had, kon ik haar aaien en bleef ze de ganse nacht op het voeteinde van mijn bed liggen. We hadden een speciale band, ik wist wanneer ze zich goed voelde.
De tumor in haar mondje was veel groter geworden. Ze at niet meer en kon nog moeilijk slapen. Ze vluchtte weg, ze had pijn.
Ze mocht niet langer lijden.
Degenen die me belachelijk vinden omdat ik huil om een overleden klein en fragiel katinneke; ze hebben het nog niet meegemaakt. Het doet echt wel pijn.
En dan denk ik: dierbare mensen verliezen is nog zoveel erger. Die band is nog zoveel sterker.
Een mens moet een sterk ras zijn en over zijn echte gevoelens wordt veel te weinig gesproken.
Ook jou zal ik missen, Babi.
Laatste foto van verleden week.
Het is helemaal niet belachelijk om om een overleden kat te huilen! Toen ik vorig jaar mijn kat dood langs de straat vond heb ik een hele dag gehuild. Tranen met tuiten. Nooit zou ik nog een dier houden omdat ik het gewoon té erg vond om hem te verliezen. Nu, na een jaar, denk ik eindelijk terug aan een andere kat te nemen.
Arme Babi, ze heeft nu tenminste geen pijn meer. Veel sterkte!
Ik leef met je mee. Het verlies, de leegte. Het doet pijn, enorm veel pijn.
Sterkte, een huisdier verliezen kan inderdaad evenveel pijn doen als een goede vriend.
Je bent niet alleen met zulke gevoelens hoor.
Ik weet heel precies hoe jij je voelt ! Enkele jaren geleden mijn poes dood terug gevonden en meer dan een week niet kunnen stoppen met huilen. Verleden jaar een andere kat niet terug naar huis gekomen, daar ween ik soms nog voor. Je bent zeker niet alleen met zo’n gevoelens bij het verliezen van je huisdier. 1 kleine troost : ze heeft geen pijn meer. Veel sterkte !
Een huisdier verliezen doet pijn en het is zeker niet belachelijk om daarvoor te huilen. Heel veel sterkte!
Een huisdier verliezen doet pijn en het is zeker niet belachelijk om daarvoor te huilen. Heel veel sterkte!
Kippenvel…Dat jij haar pijn aanvoelde bewijst jullie band. Zij zal de jouwe ook gevoeld hebben, en je bezorgdheid. Ongetwijfeld knipoogt ze nu naar jou vanuit de kattenhemel.
Ik kan me heel goed inbeelden dat je het moeilijk hebt met het verlies van Babi.
Veel sterkte!
Natuurlijk doet het veel pijn om een huisdier te verliezen. Ik denk dat er weinig mensen zijn die dat niet begrijpen. Maar je moet je troosten met de gedachte dat je het beste voor haar gedaan hebt. Een dier laten afzien is helemaal niet goed.
Misschien is er toch ergens een poezenhemel?
Ik kan best begrijpen dat je verdriet hebt en doordat het een zorgenpoesje was had je waarschijnlijk een nog sterkere band dan dat je met een gezond huisdier zou hebben…
Babi heeft een prachtige zorgzame thuis gekregen bij jou. Met haar gat in de boter gevallen zoals men zegt. Weer een klein deeltje van je leven dat mooi afgesloten werd. Jammer dat het zo moet gaan. Dat het gemis, de afwezigheid en het verdriet snel plaats mogen maken voor mooie herinneringen. Veel sterkte.
Toch nog even traantjes in de ogen bij het lezen van jullie lieve reakties.
Jullie zijn schatjes!
Babi ligt intussen begraven in de tuin. Het voorstel van de dierenarts om haar individueel of in groep te laten cremeren, vond ik te ver gaan. Ze ligt in de natuur waar ze zo graag speelde.
Een bloempje voor Babi:
Sorry…
Ik wilde er een fotootje plaatsen, maar ik merk dat in jouw blog inderdaad geen foto’s in de reacties kunnen.
Kan het dan wel op jouw blog?
Dat heb je als je laat komt, iedereen heeft al gezegd wat jij wilde schrijven. Niemand die het belachelijk vindt natuurlijk, hoe kon je dat nu denken?
Een tumor in de mond? Die diagnose werd ook ooit een keer over onze oudste poes gegeven, maar ik vermoed dat de dierenarts zich vergist heeft – gelukkig – want na het wegsnijden van de bobbel en het dichtbranden van de wond, heeft die kat er nooit meer last van gehad.
Weet, de palliatieve zorgen die Babi bij jou heeft gehad, zou hij nergens anders kunnen krijgen hebben.
Babi was gelukkig bij jou. Laat dat een troost zijn.
Probeer niets te forceren en de rouw voldoende tijd te geven. Alles gaat snel tegenwoordig maar sommige dingen vragen meer tijd dan andere.
Natuurlijk is het erger als een mens sterft, maar dat neemt niet weg dat je verdrietig bent als je huisdier sterft.
Het heeft immers een hele geschiedenis met jou. En de liefde die een dier geeft is heel speciaal. Je dier vindt jou OK, zonder poespas.
Wat erg zeg, ik voel heel erg met je mee… wij verloren in korte tijd onze beide poezen… sterkte… denk aan de mooie tijd…
Huil maar, dat mag, dat moet zelfs!
Wie dit gevoel niet kent heeft geen huisdieren.
Begrijp het helemaal! Huilen “helpt”! Veel sterkte!
Arm kleintje. Ik herinner me Babi, als was het gisteren, als het levendige wollebolletje dat mijn huis onveilig maakte met haar enthousiast gecross en haar gekke capriolen.
En tot welk een tof poezeke groeide ze bij jou op: lief, volop ravottend en geheel eigenwijs en zelfstandig. Koester die toffe herinneringen, Chelone. Ze maken de pijn van het verlies wat draaglijker. Dat een dergelijk gemis veel pijn doet, weet ik maar al te goed.
Door al die lieve woorden voel ik me al een stuk beter.
Bedankt aan iedereen.
@Zapnimf
Hopelijk heeft mijn dierenarts zich niet vergist.
Ik begrijp wat je doormaakt. Leven en dood liggen zo dicht bij elkaar. Babi lijkt als twee druppels water op onze twee poesjes die intussen bijna een jaar oud zijn. De mama is een paar dagen geleden bevallen van 4 nieuwe, schattige, kwetsbare poesjes. Koester de mooie momenten.
[...] mijn jongste kattinneke, dat verleden week een finaal spuitje kreeg, is moeilijk te vervangen. Zelfs met vijf overgebleven poezen voel ik de leegte nog altijd. [...]
Je hebt haar verzorgd zo goed als je kon! Ik weet zeker dat ze je dankbaar is voor de mooie tijd die ze bij jou had.
Dat het pijnlijk is weet ik maar al te goed en zal ik nog ondervinden ook. Hier lopen er ook nog 5 stuks rond!