Sorry Madame, je gastenlogje heb ik vandaag pas ontdekt in de mail. De computer bleef hier een paar dagen ongeopend wegens buiten veel te doen, de aandacht voor Pixel (het piepkleine, schattige katertje dat ik van de Mencks kreeg ========================iiiyè)! (en dat nu op mijn klavier tokkelt) en een weekje genieten van mijn jongste dochter die Duitsland wilde verlaten om hier de veelvuldige stier-verjaardagen te komen vieren.
Ben ik blij dat jij even mijn blog overneemt!
Die drie are sla die jij toen plantte – ik probeer me het immense veld, je belangeloze werklust en het gezicht van jouw meneer voor te stellen: fantastisch.
Je verhaal hoor ik je graag nog eens vertellen, in levende lijve, in geuren en kleuren, bij Zapnimf.
Het stukje van Madame:
Sla
We schrijven 1991. Madame was met haar kroost verhuist naar een huis in een rustige omgeving met grote (32 are) aangelegde tuin en veel ruimte voor een eigen groentetuin. Van groenten- en plantenteelt had madame echter geen kaas gegeten. Genieten van bloemen en groen en smullen van groenten was haar enige symbiose met moeder natuur. Haar man was op dat vlak deskundiger en nam de taak van tuinman op zich. Hij plantte spinazie, wortelen, prei, spruitjes, radijsjes, aardappelen, bonen, erwten, prei, selder… In de serre cultiveerde hij tomaten en liet hij zaadjes van allerhande groenten ontkiemen. Alleen als er onkruid moest gewied worden, schakelde hij madame in. Wat een gewaagde zet was, want madame kende (toen) het verschil niet tussen onluikende worteltjes en heermoes. Zo redde ze op een keer mooie plantjes met fijne witte bloempjes uit de kippenren en plantte ze liefdevol in de bloementuin. Nadien bleek dat het weelderig tierende schijfkamille was. Sindsdien zag je haar geregeld in de tuin planten staan determineren met Thieme’s plantenboek.
Op het moment dat hij voor drie dagen voor het werk weg moest, zei manlief dat de ontkiemde sla dringend moesten geplant worden. Hij gaf madame de nodige instructies. “Met de tuinkoord span je mooie rechte lijnen af, op 20 centimeter van mekaar. Op elke rij, met telkens 20 cm er tussen, plant je zo’n slascheutje.”
Madame bekeek het bakje met scheuten en vroeg: “Euh… moet ik ze met een pincet vastpakken?” Het waren toch zulke minuscule stengeltjes, slechts draadjes met hier en daar een speldenkopje groen.
Haar man vertrekt en madame begint sla te planten. Met de meetlat. Drie dagen lang zat ze op haar knieën in het zand die frunnikplantjes netjes op 20 cm van mekaar in de grond te frommelen. Haar respect voor de tuinman groeide met de dag. De derde dag waren eindelijk alle scheutjes uitgeplant.
Mijnheer kwam thuis. Fier loodste madame hem mee naar de sla die ze geplant had.
“Wat.heb.jij.gedaan!” riep hij onthutst.
“Euh… sla geplant.” zei madame kleintjes, “allemaal op 20 cm van mekaar, zoals je gezegd had.”
Ze tuurde over het slaveld en had niet de indruk dat ze ergens een centimeter gemist had.
“Drie are sla!” scandeerde haar man.
“Ja, ’t waren veel plantjes, ik heb er drie dagen aan gewerkt.”
“Die moest je toch niet allemaal uitplanten! Een bedje was genoeg.”
Ja zeg, dat had hij wel kunnen zeggen, hè. Dan had ze zich geen drie dagen moeten uitsloven.
En dan nu nog een lijstje van al de gerechten die je de volgende drie jaar met sla hebt gegeten?
Ocharme ! Maar ik zou ook zoiets doen. Ik heb ook heel duidelijke instructies nodig. Hoelang heb je sla gegeten ? De buren waren ook gelukkig, waarschijnlijk ?
Ocharme, de familie was tevreden zeker? Allemaal kroppen sla uitgedeeld?
Hihi… alle sla ineens rijp!
Doet me denken aan een vroegere buurvrouw. Ze ging haar schoonvader een beetje helpen in de tuin. Op haar knieën plukte ze elk klein spiertje gras tussen de groenten uit, tot… iemand ontdekte dat de kleine sprietjes geen gras waren maar… de pas gezaaide prei!
beter laat dan nooit zullen we maar zeggen… leuk logje ook
Ja, zeg, mannen, ze moeten maar eens leren duidelijker worden…
@ Chelone – Voel je niet ongelukkig omdat mijn je gastenblogje wat laat ontdekt hebt. Er was geen deadline vooropgesteld.
@ Zapnimf – Vooral slasoep. Liters slasoep heb ik in die tijd gemaakt – en diepgevroren.
@ Micheleeuw – Verse sla hebben we niet lang kunnen eten. Het overgrote deel is uiteindelijk “uitgeschoten”. Maar zo ongeveer een jaar hebben we toch geregeld van de diepgevroren slasoep gegeten. Vrienden en kennissen kregen toen samen met de sla het recept voor slasoep mee.
@ Thomas – Wat de familie er mee deed, kon me eigenlijk niet veel schelen. Als ik er maar vanaf was.
@ Zeezicht – Qua tuinbouw was ik even onderlegd als die vroegere buurvrouw van jou. Ik zou de de sprietjes prei ook voor gras aanzien hebben.
@ Chantal – Het verstand komt niet voor de jaren, Chantal. En dan nog….
@ Veerle – Awel, dat vind ik ook. Ik wil wel dingen doen waar ik geen kaas van gegeten heb, maar dan wil ik ook duidelijke instructies.
Dat maakt een mens mens: sympathiek, herkenbaar, schattig.
Leve de sla(soep)!