Een stokje van Dame Nel, een van de deftige draagsters van een douchekapje.
Geen verhaal over de wereldtentoonstelling. Die verhalen heb ik slechts van horen vertellen.
Maar deze herinnering blijft me bij.
De details hebben mijn familieleden van mij gehoord en niet omgekeerd.
Haarfijn heb ik alles altijd kunnen beschrijven, behalve dan voor de leeftijd die ik toen had. Ik was toen blijkbaar twee en speelde liefst alleen.
Prachtige zandpatatjes was ik aan het maken aan de zeelijn, tussen Zeebrugge (het saaie familiestrand bij uitstek) en Blankenberge (the place I will never want to be).
Plots zie ik in de verte een hele stoet aankomen met een dikke politieagent op kop. Daarachter mijn moeder en een stuk of twintig kinderen. Ze stappen mijn richting uit. Waarom zo snel, waarom komen ze me storen?
Mijn moeder smijt haar ergonomische blokken in het water en knuffelt me behoorlijk plat.
Zou ze haar schoenen nog hebben teruggevonden?
Ik lig kilometers lang in haar armen. Iedereen wordt naar het appartement geleid. Daar krijgt elk kind dat heeft helpen zoeken een snoepje uit onze Mackintosh snoepdoos. Je weet wel: die piepkleine snoepjes van Van Nelle met een doorschijnend papiertje eromheen. Pastelkleurig waren ze en je kon er heel lang op blijven zuigen.
Ik kreeg er geen, ik was stout geweest want volgens hen was ik verloren gelopen. Ik was me echter van geen enkel kwaad bewust.
Die dikke politieagent is mijn vriend gebleven.
Toen ik die zonneslag kreeg van de avondzon en drie dagen in coma lag (het kunnen er ook twee zijn geweest) zou ik waarschijnlijk sterven.
Heerlijk was het, dat late namiddagzonnetje. De rode transistor lag naast me. Ik moet in slaap gedommeld zijn. Toen mijn moeder me voorzichtig inwreef met after sun viel ik flauw en werd pas een paar dagen later weer wakker. De dokter zei dat ik heel veel geluk had gehad; een gevaarlijke zonneslag…
Maar toen was ik al twaalf.
De zee zal altijd iets speciaals zijn voor jou, Chelone… en voor jouw moeder ook…
Mijn herinneringen gaan niet zo ver terug als mijn kleutertijd… ik denk dat het begint bij zon 11 jaar, maar naar mate ik ouder word herinner ik me steeds meer…
In dit verhaal herken ik in je moeder ook een stukje Chelone… de snoepjes, de bezorgdheid.
Mijn zus liep opzettelijk weg want ze hoorde graag haar naam door de PA schallen. (Van horen zeggen).
grappig, ik herinner me ook een ‘verlorenloopverhaal’ van toen ik rond de drie jaar oud was. Na school gewoon met grote broer en vriendjes meegewandeld om te gaan spelen. En dus niét naar huis, waar mama ongerust zat te wachten tot we zouden opdagen. Daarna is ze ons jarenlang komen afhalen op school
De mooiste anecdotes gebeurden aan zee, de mooiste herinneringen zijn van aan zee, de verdrietigste ook. De eerste liefdes, de laatste gedachten aan mijn vader en broer. De zorgenloze jeugd en de pijn nadien. Het gebeurde allemaal aan zee.
@Zapnimf
De snoepjes en de bezorgdheid zijn puur toevallig.
De zon was mijn vaders rivale.
En, kom je er nog veel?
Gelukkig zijn er nu de verdwaalpalen en de polsbandjes voor de kinderen met daarop dezelfde figuurtjes als op de palen.
Twintig kinderen in je moeders kielzog? Was de ganse familiekroost meegekomen?
Ik ben ook ooit verloren gelopen aan zee. Dat ik toen drie jaar was, weet ik van horen zeggen. Maar het moment zelf herinner ik mij heel goed.