De kat krabt de pannen van het dak

Door de overvloedige stortregens en nooit meegemaakte stormen van de laatste dagen – het moest er ooit eens van komen – sijpelde het water op verschillende plaatsen mijn huis binnen. Zo’n dingen gebeuren altijd tijdens de magere jaren, als daarvoor geen budget voorhanden is.

Maar in zo’n dringend geval kan je niet anders dan de dakdekker opbellen, of die met de grootste spoed de gaten kan komen dichten.

Het toeval wilde dat mijn mooiste kattin, Woeschley, alias Mariah Carey, heerseres over al mijner poezen, haar ouderlijk huis niet meer wilde betreden sinds Pixel, het piepkleine vervangertje van mijn overleden Babi, hier ook mocht komen wonen.

Stikjaloers en op haar sierlijke poten getrapt, had ze zich sinds drie weken verschanst in een van de gaten van het lekke dak. Ze kwam slechts voor de proppen als ik haar lokte met de restjes van menseneten zoals rosbief of verse vis.

 

Vandaag zou mijn dak hersteld worden. Ik vreesde er al voor dat al de loden contouren rond de dakvensters vervangen moesten worden en dat de reservedakpannen die nog op zolder lagen niet toereikend zouden zijn.

Later bleek dat het allemaal niet zo erg was. Na het verwijderen van veel vuil en opgestapelde bladeren en het vervangen van een aantal dakpannen, was de klus snel geklaard.

Een firma die het waard is reclame voor te maken. Puik werk, mannen!

 

Een kwartiertje later hoort mijn dochter hartstochtig gemiauw vanuit haar badkamer. Al vlug maakten we de bedenking dat Mariah ingesloten zat onder de dakpannen.

Zoals het dan altijd gaat moeten moeders op zulke momenten onmiddellijk, accuraat, zelfstandig, adrem en vooral zeer wijs handelen, onder stress. Terwijl dochters dan enkel kunnen jammeren en hun moeders verwensen. Erger nog, moeders zijn schuldig, altijd en overal.

Ik moest denken. Ik dacht diep na terwijl ik de sla in de serre besproeide. (Geheel fout op zo een cruciaal moment, volgens mijn dochter).

Ik hoorde boren bij de buren, daar waren stielmannen bezig. Zij zouden me eerder kunnen helpen dan de dakdekkers die ik zou moeten storen in hun volgende bezigheid. Een elektricien kwam erg gewillig mee, kroop gezwind op het dak en maakte een paar openingen zodat Mariah weer naar adem zou kunnen happen. Hij kreeg tien euro voor zijn adequaat  optreden.

Nadien belde ik de baas-dakdekker, hij zou binnen het half uur arriveren.

Ook zijn pogingen om Woeschley uit haar positie te bevrijden, mislukten. Ze zou misschien gestikt zijn of verdwaald tussen de gebinten van het dak.

 

Urenlang bleef mijn dochter waken terwijl ik toen al het ergste vreesde.

Op zulke momenten kan ik relativeren als de beste, geleerd uit het verleden, door schade en schande.

 

Ik moest trouwens de trampoline nog schoonmaken. De trampoline waar geen enkele ernstige koper in geïnteresseerd was via mijn blog, plaatste ik gisteren op 2dehands.be. Een half uurtje later waren er al enkele biedingen. De eerste zou de trampoline vanavond ophalen. Ik liet me overhalen tot de prijs van 85 Euro.

 

Om zes uur werd het springtuig uit elkaar gehaald. Met heel weinig enthousiasme hielpen mijn dochter en ik de nieuwe eigenaars bij het demonteren.

Ook daar had ik hartzeer van. Ik kocht de “Kadee” voor meer dan vierhonderd euro en verkocht hem nu voor slechts een fractie. De kopers waren blij. Mariah was waarschijnlijk dood.

 

We zouden niet gegeten hebben als we Mariah plots niet hadden zien liggen onder de terrasstoel. Ze was verward, schichtig en heel hongerig. Na al die ettelijke uren kwam ze eindelijk uit het dak gekropen  Ze kreeg een dikke knuffel, melk en Sheba. Wij kregen eindelijk een knuffel van elkaar.

Ik had het daarna nog met mijn dochter over relativeren en zo en over de dingen des levens. En over het open dak dat weer dichtgemaakt moet worden. En over de kosten dienaangaande. En over haar telefonaten, van mijn vast naar haar mobiele vriendinnen. En over het feit dat ze niet steeds moet kakken op haar moeder.

 

En toen kwam er een mailtje, van een bevriend en dierbaar echtpaar. Dat ze geïnteresseerd waren in mijn trampoline en hoe ze die transporteren konden.

Ik had hen die zo graag gegeven, gewoon voor niks omdat ik hen zo graag zie.

 

Uit pure frustratie heb ik toen mijn gras gemaaid…