Ik herinner me de maandelijkse politieke vergaderingen in de ouderlijke kelder. Wij, de kinderen, vochten erom om de deur te openen voor de belangrijke gasten. Er werd enkel een soort jenever geschonken uit oude groene glazen kruiken. De lege staan er nog, in de wijnkelder; die laat ik niet verloren gaan.
Ik herinner me de geur van de sigaren en de pijptabak, ook de stemmen die zich bij momenten verheven en het schatergelach afkomstig van een grapje dat door het voltallige gezelschap werd begrepen.
De haard brandde op volle toeren, er was altijd wel iemand die er een blokje aan toevoegde.
De kelder waar wij ons terugtrokken in onze puberteit, waar we vrijden, waar we dansten, waar we elkaars vriendjes afsnoepten. Waar we de Beatles, de Rolling Stones, Pink Floyd, Genesis, The Moody Blues en zovele anderen ontdekten.
De goede wijnen zijn intussen gedronken, met Kerst, toen we nog met z’n allen de gelukkigste kerstdagen beleefden.
Het kaphout van de oude reuzenbeuk, die uiteindelijk toch niet op het dak van ons huis viel, is in de kelder intussen zowat fossiel geworden. Ik heb er de laatste twintig jaar nooit meer aandacht aan geschonken. Het was slechts dood hout dat met de jaren ouder werd en geen enkele functie meer had.
Sinds gisteren maakt die godvergeten stapel weer deel uit van mijn leven. Hij is voor mij een hernieuwde bron van warmte. Het zal nog een tijdje duren voor ik de mazouttank weer zal kunnen vullen. Zonder het zich te realiseren, hebben mijn ouders gespaard voor een deel van mijn toekomst. Er liggen nog bergen ouderlijk hout, genoeg om de hele winter mee door te komen. Het is kurkdroog en vat onmiddellijk vuur, het soort vuur dat veel meer dan alleen maar warmte geeft.
Op dit moment kan ik niet verwoorden hoe erkentelijk ik mijn ouders hiervoor ben. Maar ik voel het en denk met weemoed terug aan mijn gelukkige kinderjaren.
fantastisch hoe alles altijd zijn plaats heeft in ons leven en hoe er voor ons gezorgd wordt, zonder dat we het zelf weten ! mooi verhaal !
Mooi verteld! Er gaat niets boven de warmte van een haardvuur en voor jou komen er dan ook nog de herinneringen bij.
Er zijn dus nog veel gezellige, hartverwarmende uren in aantocht. Geniet ervan!
Ik wens je een lange, aangename warmte.
een mooi stukje verwarmende nostalgie!
Wauw , wat een nostalgisch pareltje. Ik zou, en dat meen ik echt, één mooi stukje hout bewaren. Het is tenslotte zoveel meer dan een stukje brandhout.
Het stukje hout dat iemand heeft gehakt waarna het weggebracht werd naar jullie huis. Daar heeft het jaren gelegen zonder dat iemand er bij stilstond en nu ligt het bij jou en straalt het warme herrineringen . Een onbenullig stukje hout uit een vervlogen tijd met een speciale betekenis voor jou .
Als ik in het bureel van mijn vader zaliger ben is het ook een overwelming van herrineringen over hoe het vroeger was , de zorgeloze jeugd, de ontdekkingsreis in de voor ons ontluikende wereld. Herrineringen die onstaan bij het zien van de eenvoudigste dingen die onachtzaam gebruikt werden toen we nog allemaal als één gezin samen leefden en woonden.
Dit is zó mooi!
het knispert nooit meer zoals toen, het knispert anders nu omdat we niet meer zorgenloos zijn, ik denk dat dat het verschil maakt tussen genietend verwarmen van toen en nu
mooie nostalgie.
soms denken ouders aan veel meer dan waar wij aan denken.
Emotioneel en nostalgisch geladen blokjes hout, niet iedereen heeft die in z’n kelder liggen.
Verwarmend mooi stukje, Chelone.
Hoe lief van je dat je aan het hout, de herinneringen, je ouders, … zo’n mooi logje schrijft. Koester je goed in die warmte die met liefde gegeven wordt.
ooh, da’s mooi geschreven.
Wat betreft hout en warmte enzo, daar kan ik van meespreken, wij stoken al jaren ons kacheltje vol afvalhout en onze mazout, die mindert maar bij kleine beetjes, die is enkel voor ‘t warme water…
Mooie herinneringen… hartverwarmend om te lezen!
[...] als Chelone kunnen wij deze winter een beroep doen op een extra houtvoorraadje uit lang vervlogen tijden. Het [...]
[...] ik maar eventjes meedoen aan de serie ‘oud(erlijk) hout’… Chelone vertelde – oh, zo mooi – hoe ze het deze winter warm heeft door het hout van een boom die haar [...]
[...] 22, 2008 door chelone En of het [...]
Jij verdient dat hout én mazout, Chelone.