Sinds oktober van verleden jaar ben ik, tegen wil en dank, Wepper (*) geworden.
Het komt erop neer dat ik deelneem aan een soort van doorstromingsprogramma voor mensen die meer dan twee jaar werkloos zijn. Het doel is om ze weer te integreren in de arbeidsmarkt, om een werkervaring op te doen waarna ze weer kunnen doorstromen naar het normaal economisch circuit.
In de praktijk betekent dit dat ik samen met allochtonen, sexueel andersgezinden en vijftigplussers aan werk kan en moet geraken. De overheidsinstellingen zijn de welwillende afzetmogelijkheden, voorzien in de wet van 2002. Ze krijgen daar grote subsidies voor in de plaats.
De duurtijd van mijn contract is maximaal achttien maanden.
Twaalf jaar lang was ik interim in de grootste bedrijven van België. Ik heb ze zowat allemaal gehad. Ik was flexibel, tolerant, viertalig en pendelde van de ene firma naar de andere naargelang iemand me dringend nodig had om verlofdagen, zwangerschapsafwezigheid en zieken te vervangen. Steeds weer aanpassen, vertrekken als ik het daar net naar mijn zin had, altijd weer nieuwe computerprogramma’s aanleren, zich voegen naar de wetten van de opdrachtgever.
Extra legale voordelen voor interims bestonden (en bestaan nog) niet, ook geen groepsverzekering of enige vorm van anciënniteit viel me te beurt. Bij Procter & Gamble bijvoorbeeld, waar ik maandenlang werkte, kreeg ik geen participatie in de aandelen en kwam ik niet in aanmerking voor het gigantische kerstcadeau dat de ‘normale werknemer’ wel mee naar huis mocht nemen. Zo graag was ik eens gaan shoppen in hun voordeelwinkel waar pampers, wasproducten en al de rest zo prijsgunstig waren. Ik was afhankelijk van de goodwill van de ingezetenen die meestal al bijbestelden voor vrienden en familieleden.
Na mijn laatste interimervaring bij een chemisch bedrijf in het Brusselse, gaf ik de brui aan het steeds ter beschikking staan. Mijn contract werd plots opgezegd door een reorganisatie van het bedrijf. Als een van de laatsten bleef ik op het zinkende schip. De ontslagbrieven moesten namelijk getypt worden alsook de vakbondsnotulen. Harde onderhandelingen, huilende en opstandige mensen. Ik kon er slechts naar kijken en beseffen dat voor mijn geval geen enkele compensatie voorzien werd. Ik wilde nadien voor het statuut van de interims vechten, maar mijn verzet was dat van een enkeling. Geen enkele instantie deelde mijn bezorgdheid.
Ik was opgebrand en had een degout van uitzendarbeid, mijn dochters geraakten moeilijk uit hun puberteit en ik was alleenstaand.
Ik bleef thuis, verslagen en uitgebuit.
Eindelijk kreeg ik verleden week een positief antwoord op mijn sollicitatie om fulltime te gaan werken. Yes, ik lag nog in de markt! De kleine firma beviel me, ik zou mijn talenkennis kunnen gebruiken en ik zou geen Wepper meer moeten zijn. Ik zou onmiddellijk kunnen beginnen.
Toen kwam de verloning ter sprake. Ik zou dertig euro meer verdienen dan hetgeen ik nu parttime verdien, en dat voor een fulltime job!
Met dertig euro meer per maand kan ik mijn rekeningen nog niet betalen. Ik zou dus wel zot zijn om deze job aan te nemen.
Voorlopig bekommer ik me dus om de oudjes-van-dagen. Ik hoef me geen representatieve kledij aan te schaffen, ik ben nooit na vier uur thuis en in de zomer kan ik tijd besteden aan al wat natuur is.
Ik heb enkel nog een jobke in het zwart nodig. Ik ben een harde werker, viertalig, tolerant, flexibel en je zal echt niet merken dat ik al boven de vijftig ben.
(*) WEP = WerkErvaringsProgramma
Dertig euro? Dat is om te gaan bleiten.
Dat van de allochtonen, vijftigplussers en de seksueel anders geaarden ook trouwens.
Ja als ze kunnen profiteren van de mensen gebeurt het.
Ik heb ook van die dingen meegemaakt, je houdt het niet voor mogelijk.
En wat kunnen we doen? … niets…
Ongelofelijk goed verwoord, spijtig genoeg ook zeer waar. Mijn portemonnee en ik kunnen ervan meespreken…
Moderne slavenarbeid, weet niet of ik er nog aan mee wil doen…
Triest…heel begrijpelijk dat je bewuste keuzes maakt, anders blijven ze van je profiteren.
Herkenbaar. Ik kreeg vorige week een aanbieding als shopmanager. 1700 eur BRUTO. Het stukje hierover is in aanmaak.
En dan is men verbaasd dat we ontmoedigd raken en denken, het hoeft allemaal niet meer.
Managers voor 1700 euro? Dat zal invoer uit Bangladesh zijn zeker?
[...] leefde. Omdat ik zelf nog eens moest nadenken over mijn bedenkingen. Vandaag lees ik echter bij Chelone een stukje waaruit ik merk dat ik niet alleen sta met mijn twijfels en [...]
[...] las bij Chelone en Aïda twee interessante stukjes over werkloosheid en loon naar werken. Nu moet ik toegeven [...]
Ik snap alles behalve wat iemands zijn sexuele geaardheid uitstaans heeft bij het zoeken van een job.
Was getekend
30 euro als verschil tussen half time en full time? Schandalig!
Ik blijf duimen voor iets beters, hoor!
Daar komt inderdaad niemand zijn stoel voor uit.
Het is zoals met de werkloosheidsvergoeding: het verschil met een loon is vaak zo miniem dat je bijna gek moet zijn om te gaan werken. Vooral mannen die nog bijklussen in het zwart. Die houden meer over door niet te gaan werken. Wat een systeem!
Meneer vandepot bij pedosexuelen en kinderpleinwerking, necorfielen en moratoria of zoöfielen en dierentuinen kan zoiets wel doorwegen natuurlijk. Gerontofielen mogen zich dan weer wel op de bejaardenmarkt gooien.
En ja de arbeidsmarkt is vaak om te schreien.
Ik sluit me volledig aan bij Flo, heb krak dezelfde mening hierover. Ronduit triestig is’t allemaal.
Wij hebben dat ook al gezegd tegen elkaar en tegen werklozen. Wij màken de wetten niet maar moeten ze wel uitvoeren …
Ik ben enkele jaren geleden bewust uit het Systeem gestapt. Compleet gedegouteerd, gekwetst, vernederd, uitgespuwd. Ik hoop dat anderen mij zullen volgen.
Jij ouder dan vijftig? Ik schatte je tien jaar jonger, weet je.
Sommige lonen zijn een echte schande! Pure uitbuiting en slavernij.
Een jobke extra betekent meestal poetswerk. Dat is niet zo moeilijk te vinden, als je dat aan kan tenminste. Strijkwerk dat je thuis kan doen, daar al aan gedacht? In de zomer met heel het boeltje naar buiten en het werk schikken zoals je het zelf wil.