Eindelijk! Ze zijn, met heel veel moeite weliswaar, de straten overgestoken. Het aantal ongelukkigen dat zijn uiteindelijke bestemming niet heeft gehaald, valt voorlopig mee. De overzet gebeurt in verschillende fasen, ik waag me er vooralsnog niet aan om een cijfer te plakken op mijn paddenbestand van 2009.
Tot op heden zijn dertien padden in mijn vijver beland. Vier ervan heb ik een duwtje moeten geven, al hadden ze beslist hun meet ook zonder mij gehaald.
Eigenaardig dat Pixel, mijn jongste kater, vannacht ook buiten bleef. Met padden moet je als kat niet te veel spelen, ze scheiden een gifstof af die erg storend kan zijn.
Het werd me algauw duidelijk dat er nog andere vijverbewoners waren ontwaakt uit hun winterslaap. Stel u voor, zelfs de kikkers zijn al op pad. In mijn hele amfibieënwaarneming heb ik zulk een fenomeen nog nooit gezien: padden en kikkers zo vroeg op het jaar al samen in de vijver.
Mijn geluk is compleet. Twee onverwacht simultane voorjaarsfenomenen zijn dubbelop: de lente heeft een overtuigende start genomen.
O ja: kent iemand de naam van de bloemetjes op de laatste foto? Vandaag ontdekte ik ze plots in een grindwegel.
[ Foto’s: Menck ]
waarschijnlijk klein hoefblad ~ tussilago farfara (mooie foto!)
we hebben al diverse salamanders in ons vijvertje gespot
Ik vond het nog te koud om op mijn buik aan de rand van de vijver te gaan liggen.
inderdaad klein hoefblad. Een van de eerste bloeiende wilde planten waarvan de bloemen eerst verschijnen en daarna de bladeren die de vorm hebben van een hoef, vandaar de naam.
Hoewel ik niet van padden hou, gisteren toch ook even blijven stilstaan bij zo’n knaap die de weg overstak.
De natuur ontwaakt! Persoonlijk hou ik niet zo van padden, maar de foto’s zijn wel mooi.
Ik dacht meteen aan een bloem uit de familie der pisbloemen. Ben geen florakenner, valt dat op?
Klein hoefblad, Chelone. Tussilago Farfara, als je het helemaal wil weten.
En wij hebben intussen ook bezoek in de vijver, al is het nog niet van amfibiën. Een waterhoen komt al een paar dagen regelmatig kijken of het te doen zou zijn om bij ons een nest te maken op de grote gevorkte tak die in het midden ligt. Ik kan het haar ten stelligste ontraden, want onze honden hebben het niet op zwarte pluimen frakken…
En die farfara moet dus met een kleine letter. Dat zou ik intussen al zeker 30 jaar moeten weten…
En vroeger werd dat klein hoefblad ook wel ‘Filius ante patrem’ genoemd: ‘de zoon voor de vader’, omdat de plant eerst haar bloemen toont, en pas later de bladeren tevoorschijn komen.
Maken die beesten geen hels lawaai ? Die zwijgen toch niet/nooit ? Toch vind ik ze mooi, ook de pad.
@micheleeuw: een hels lawaai maken alleen de uitheemse brulkikkers, die helaas hier en daar onze inheemse soorten dreigen te verdrijven…
Klein hoefblad, ik had het moeten weten want als ik me niet vergis heb ik die vraag vorig jaar ook al eens gesteld op mijn blog. De uitleg van Eddy over de hoeven zal ik nu nooit meer vergeten.
Jammer dat mensen kikkers eerder appreciëren dan padden. Vanmiddag zaten ze nochtans op elkaar, zij hebben geen last van hun soortgenoten en vergissen zich af en toe eens van partner.
Brulkikkers bedoel je zeker, Micheleeuw, die zijn hier gelukkig nog niet overgewaaid uit Amerika. De mijne zijn veel modester en beschaafder. In de winter overleven ze in de vijver waar ze geboren zijn en komen boven water als de buitentemperatuur aangenamer wordt. Als zij zonnen, zon ik ook.
De padden die hier zijn teruggekeerd zijn de ouders en hun kleintjes die hier geboren zijn. Hun winterslaap hebben ze op het land versleten, ver of minder ver hier vandaan. Ze blijven niet erg lang, net voldoende om hun eitjes af te werpen. Dan gaan ze weer aan land en dan is het rijk weer aan de kikkers die wat later paren en heel de zomer op hun stekje blijven. Al verhuizen ze af en toe naar de vijver van mijn buurvrouw en terug. Hun hemels gekwaak doet me ontwaken en laat me zalig inslapen.
Zoveel potentiële prinsen in je vijver! Daar zal moeten gezoend worden!