Voorlopig sla ik het ochtendritueel dat Pixel, mijn jongste kater, met mij wil aanhouden, over. Hij staat daarbij aan mijn slaapkamerdeur te miauwen tot ik hem binnen laat. Dan moet ik vliegensvlug weer in bed kruipen (ook als ik me verslapen heb) om hem, onder mijn lakens, flink te knuffelen. Daarna begeleidt hij mij naar het toilet waar ik tussen de deurspleet met een wc-papiertje moet wapperen zodat hij het velletje met beide pootjes langs de andere kant kan ‘veroveren’.
Hij begrijpt het niet, maar dit spelletje kan ik niet meer meespelen vooraleer ik hem verlos van de twee teken die hij op zijn kop heeft zitten.
Mijn Pixel moet een tekenbandje dragen, tegen wil en dank. Hij die zo graag wil laten zien dat hij in de hoogste bomen klimmen kan. Gedaan met de dartelheid; zijn eerste bandje zal hij haten als de pest en het aanzien als een beknopte bewegingsvrijheid. Echter, Pixel slaapt me de laatste tijd iets te veel. Ik denk dat hij wordt leeggezogen.
Ik had liever nog even gewacht tot ze in die u wel bekende Duitse keten de tekencolliers voor katten aanboden voor iets meer dan een euro. Maar die promotie loopt nog niet, terwijl de teken al lang weer wakker zijn. Verleden jaar kocht ik er zes, voor elk van mijn poezen eentje. Ze hebben sindsdien geen enkele teek meer in hun vel gehad.
Negen keer meer heb ik moeten neertellen voor zo een halsketting bij de apotheker. Ik wacht op een gewillige die mij wil helpen om Pixel dat ding rond zijn nek te slingeren. Hij zal zich verweren, vreselijk kwaad worden en zich een tijdje niet meer laten zien.
Ik had hem zo graag zorgeloos in de bomen zien klauteren.
Wij kapten een vloeistof in hun nek zo om de maand. Maar duur! Duur! Ik kijk alvast uit naar de bandjes van de Duitse keten ik schat dat ik er toch ook al een stuk of tien heb mogen uittrekken dit jaar.
Ik zal manlief zo’n bandje maar niet omdoen zekers?
Die heeft zijn eerste teek van het seizoen ook alweer te pakken.
(Ikzelf en zoonlief zijn voorlopig nog even gespaard, maar hier zijn we blijkbaar ook alweer toe aan het ritueel van de ‘tekeninspectie’)
De vloeistof waarover Zapnimf het heeft, heet Frontline. Is in de apotheek te verkrijgen. Per verpakking 3 pipetjes. Een pipetje per maand in het nekvel druppelen. Heel gemakkelijk en heel efficient. Maar idd heel duur.
Ik gebruik ook van die pipetjes voor mijn poezen, maar niet om de maand : veel te duur ! Is ook goed tegen vlooien en wormen.
Amaai, zijn die ellendige beestjes al wakker?
Hier bij de honden ook frontline. Heel content van. En daarom maal ik niet zo om de prijs. Die halsbandjes zijn ze binnen de 10 minuten kwijt, dus daar koop ik me arm aan. Ik verdenk ze er van mekaar te helpen…
Een goedkoop alternatief, maar je moet het regelmatig herhalen: etherische olie van lavendel, enkele druppels tussen de schouderbladen.
Ik gebruik het bij onze hond, en als ik dat om de twee weken herhaal blijft hij meestal tekenvrij. Hij ruikt bovendien heerlijk provencaals, wat ik meer apprecieer dan hij !
Maar alsjeblief geen etherische olie bij katten… Katten missen immers een bepaald leverenzym, waardoor ze bepaalde bestanddelen uit etherische olieën niet kunnen afbreken, en ze letterlijk langzaamaan vergiftigd raken.
Ik heb hier anderhalf jaar geleden nog een blogpostje aan gewijd.
Ik schrik altijd heel erg als ik iemand EO hoor suggereren bij katten. Ik weet dat het 100% goed bedoeld is, maar het is echt levensgevaarlijk.
Bah, die rotbeesten ! (de teken hé, niet de katten)
Ik begrijp dat je dat ongedierte liever niet in je bed vindt.