Me and misses Menck

Exact elf uur en vier minuten verlof kreeg ik dit jaar. Vandaag besteedde ik er daar drie en een half van. En of die potverdorie goed uitgekozen waren om uitgerekend dit superbe dagje aan zee te besteden!  Met madam Menck, die ’s maandags altijd vrij heeft.
Van tevoren nog even gecheckt of de kust vrij van wolken was, want in het binnenland viel enkel grijze lucht te bespeuren (met een temperatuur van ocharme zestien graden). “Rep je naar mij, het is hier stralend weer”, informeerde Mencks misses me uitgelaten via de telefoon.
De werkzaamheden in Ternat en Nevele en de vele vrachtwagens onderweg nam ik er, achteraf gezien, graag bij om nadien de geuren van de zee en de blik op een oneindig strand in mijn lichaam en ziel op te nemen. Het Belgische strand, op blote voeten, een gevoel dat moeilijk te omschrijven valt. Maar dat het heerlijk is staat buiten kijf.
Op enkele jonge mama’s met kleine kinderen en bejaarde mensen en heel veel honden na, hadden we een ‘vakantie voor ons alleen’-gevoel. Gezond hebben we, onder een meer dan deugddoende septemberzon. En gewandeld  – tot de zon onderging – met achteraf een kroket en een scampi, een wijntje en een Schweppes.
Die drie en een half uurtjes vakantie waren het zoveelvoudige waard. Ik kan er weer een tijdje tegen.
Bedankt, madam Menck, het was heerlijk met jou aan zee!