Ik ben intelligent!

Het is eindelijk wetenschappelijk bewezen: ik ben intelligent! Enfin, ik wist het eigenlijk al, maar nu weet het wereldwijde web het meteen ook.
Het onderzoek van de wetenschappers is er een van onschatbare waarde. Die mensen hebben immers proefondervindelijk bewezen dat bezitters van katten vaker universitaire diploma’s hebben dan mensen met honden, zoals voordien al even bedenkelijk werd bewezen dat honden intelligenter zouden zijn dan katten.
Niet dat ik een universitair diploma bezit, dat niet, maar toch bijna.
Want ik heb het enkele keren, in verschillende disciplines, geprobeerd.
Mijn man, die een stuk ouder was, wilde dat ik Toegepaste Economische Wetenschappen ging studeren. Ik denk dat het eerder voor mijn studieboeken was die hij zo graag zelf had doorgenomen. Ik haat al wat een wiskundige tint heeft en om logisch redeneren gaat. Maar een intelligente jonge vrouw volgt nu eenmaal blindelings haar nog intelligentere man en diens drang naar tevredenheid. Verder dan het eerste examen van januari ben ik niet geraakt. Wat een geluk dat hij op tijd doorhad dat ik voor het vak statistiek en de eraan verbonden correlaties niet op de wereld was gezet. Ik had enkel een voldoende voor Frans en Nederlands.
Geen nood, hij vond dat ik vervolgens aan kunstgeschiedenis moest beginnen. Zeer boeiende colleges, dat wel, en vreselijk interessant. Die cursussen van schilderkunst met geblindeerde ramen en de gezellige mini-zaklampjes terwijl we notities maakten, waren oergezellig. Ik kreeg een 15 van de prof omdat ik de schilderijen van Mondriaan zo poëtisch beschreef terwijl ik toen niet wist over welke kunstenaar hij het eigenlijk had. (Nu weet ik het natuurlijk wel.)
Alle bibliotheken ben ik toen met mijn vriendin afgelopen; van Brussel tot Brugge en Wallonië. Kopies die we genomen hebben! Geld dat we eraan besteed hebben! Plezier dat we gemaakt hebben! We hielden ons enkel iets te weinig bezig met het studeren zelf. Ik was gebuisd maar heb er heel wat culturele bagage en heel veel kunstboeken aan overgehouden.
Mijn man is intussen al lang vertrokken, zonder de kunstboeken en zonder de correlerende vraagstukken. Levensvraagstukken die hij blijkbaar ook niet heeft kunnen oplossen met zijn volgende drie vrouwen. Het is waarschijnlijk daarom dat hij zo vroeg gestorven is.
Verstandig als ik ben, heb ik dan maar katten in huis genomen. Van de ene kwam de andere en buiten Babie – die bij zijn geboorte al ziekjes was - blijft de rest me heel trouw. Miep, de oudste van de zes is al vjftien en heeft nog steeds respect voor mijn groeiende intelligentie. Extrapolair gezien moet ik met dit kattenaantal tegen het geniale aanleunen.
Het doet verdomd goed voor iemands ego dat hij, mits de meest simplistische bedenkingen, zijn ik-zijn wat kan opschroeven. Daarbij te bedenken dat, voor deze besluitvorming, de meest krankzinnige financiële middelen werden gebruikt. De slotsom is dat zulke beweringen allerminst een vorm van waarheid in zich hebben.
Ik ben blij dat ik geen hond heb die ik dagelijks twee keer moet uitlaten en op bevel moet laten kakken en die bovendien niet in een kattendeurtje past.
Conclusie: ook de bijna-universitairen zijn intelligent. Bijna hetzelfde statement als ‘Mijn trui kan in mijn valies, ik kan in mijn trui, dus kan ik ook in mijn valies’.