Chelone heeft een blog, maar eigenlijk blogt ze nauwelijks. Iets voor tijdens de winter, denkt ze dan. Maar als het eenmaal winter wordt, blijft haar blog even onaangevuld. Ze gaat ook niet naar de nieuwsjes van andere bloggers kijken. Het interesseert haar allemaal wel maar ze komt er niet toe. Chelone loopt vaak rond als een kip zonder kop. Ze streeft prioriteiten na, maar heeft die eigenlijk niet. Principes evenmin. Chelone slaat uren en dagen over en minuten zijn voor haar doorslaggevend.
Chelone is into blogging als ze er zin in heeft. Dan gaat ze eerst haar links af: een paar van boven naar beneden, enkele van beneden naar boven en het middelste gedeelte, daar komt ze eigenlijk nooit toe want dan is ze die dag moegeblogd. En de volgende dag is ze al weer vergeten dat ze het middelste gedeelte niet bekeken heeft. Dan schrijft ze zelfs geen eigen stukje meer want daartegen is het alweer bedtijd. Op zo’n momenten heeft ze schuldgevoelens, altijd weer die schuldgevoelens. Heel veel interesse, heel veel medevoelen maar de dagen zijn zo vre-se-lijk kort.
Chelone heeft ook geen bijval nodig, ze is eigenlijk altijd content met wat ze krijgt. Komt er iemand op haar blog kijken, dan is ze blij. Een sporadische buur, altijd leuk. Ze kijkt ook nooit naar de blogstatistieken want waar zou dat goed voor zijn?
Chelone is eigenlijk een beetje een weirdo. Ze kan heel sociaal zijn maar plots ook weer in zichzelf gekeerd.
Ze houdt zoveel van alle mensen maar kan slechts een klein groepje aan, een heel kleintje, tegelijkertijd.
Chelone kan urenlang naar de natuur kijken, naar details, als naar een mier die zijn vracht naar zijn nest brengt. Of een vreemde vogel bespieden, of zaadjes verzamelen, of het gedrag van de kippen bestuderen. Daarna is ze boos op zichzelf dat ze zich zo heeft laten meeslepen. Chelone is allerminst een wintermens, ze is gek op al wat leven is.
Chelone zou het allemaal anders willen doen, maar ze weet dat ze het niet zou kunnen en haar nu nog willen veranderen heeft weinig zin.
Daarom post ze weer enkele foto’s op haar blog, in de hoop dat jullie haar een beetje begrijpen.
De hamamelis die nu bloeit?
blij weer eens wat te lezen van jou..
en denk eraan: alles mag, niets moet!!
Zolang jij gelukkig bent, ben ik dat ook voor jou.
Heel mooie foto’s van je mooie tuin.
Als ik dat allemaal zo lees kan ik enkel maar zeggen dat je een wijze vrouw bent met een mooie tuin! En ik ben blij dat ik af en toe kan komen meegenieten!
Kan je dat schuldig voelen niet achterwege laten? Dat geeft zo’n gedoe.
Een beetje een weirdo is schitterend. Fijn stukje met schitterende foto’s. TX.
Ach, Chelone, waar het uiteindelijk om gaat in het leven is jezelf te amuseren; al het andere is een aanfluiting. Jij bewandelt het pad dat velen zouden willen inslaan, maar er helaas angst voor hebben.
Jezelf verliezen in de natuur is altijd beter dan in andere verslavingen … en dat je dagen te kort zijn is ook beter dan dat ze veel te lang zijn.
Bloggen is een hobby, iets wat je doet als je er zin in hebt. Er is geen mens die het je kwalijk neemt als je een tijdje geen blogstukje plaatst, dus weg met die schuldgevoelens, die zijn nergens voor nodig.
Prioriteiten stellen en een beetje aan time-management doen is de sleutel tot een goeie dagindeling (ik kan ‘t weten want ik ben zelf een kieken zonder kop)
Chelone is een natuurmens, tof. Haar foto’s zijn simpel, maar mooi. Blog wanneer je goesting en tijd hebt, meer moet dat niet zijn.
Laat Chelone maar doen. Goe bezig! (wat een duffe dooddoener…) Als er wat te lezen valt, is het genieten. Als het “alleen” foto’s zijn, is het nog altijd genieten.
Chelone, ik ben er van overtuigd dat jij een heel gelukkig mens bent ! Geen schuldgevoelens dus, gewoon je leven laten lopen zoals je het fijn vindt.
Ik geniet telkens weer van je blog en je foto’s, en meer moet dat niet zijn hé !
dank !
Ik heb over veel dingen schuldgevoelens maar niet over het al dan niet bloggen. Dat vind ik nu eens niet de moeite om schuldgevoelens over te hebben. Doe gewoon verder op uw manier zoals jij dat het liefst doet en het best aanvoelt. Het is uiteindelijk een hobby hé.
Als er niet duidelijk her en der ‘Chelone’ stond, dan zou ik denken: ‘Verdorie, die heeft het over mij….’
De tuin is schitterend mooi, dat is het minste wat ervan kan gezegd worden. Aan schuldgevoel doen we niet mee. Dat is voor mensen die het verdienen. Al blijken net die er weinig last van te hebben.