Een maand geleden kreeg ik telefoon van de achterbuur. Met de krop in de keel vertelde hij me dat hun Sidonie overleden was. Jarenlang hadden ze voor mijn afvallige kater, Chocotoff, gezorgd. Hij was bij hen komen aankloppen nadat mijn jongste dochter hem, toen ze zeven was, uit het raam van de eerste verdieping had gegooid. Je weet wel, om te zien of hij, als kat, bij wijze van experiment, op zijn beide pootjes zou terechtkomen. Chocotoff overleefde de sprong maar sindsdien zagen we hem nog slechts sporadisch opduiken, aan de einder van de tuin.
Hij was zeventien toen hij overleed. Waarschijnlijk van een attaqueske, zo zei de buurvrouw. Hij was vredig ingeslapen nadat hij ’s avonds nog zijn kattenmelk had gekregen.
De buurman en zijn vrouwtje konden het niet aan om hem zelf te begraven, ze vroegen of ik het wilde doen. Ik begroef hem in het naburig bosje, naast Jeaninne, de kip, die een paar dagen voordien overleed, ook van ouderdom.
De eeneiige tweelinghelft van Chocotoff, Milky Way, bleef hier al die jaren wel wonen. Een langharige adonis, even mooi als zijn broer, maar stiefbroer van een reeks van vijf achterkomers waartegen hij moest optornen.
Milky Way had het de laatste ook tijd erg moeilijk. Eerst vond hij het kattenluikje niet meer, daarna wist hij niet meer of hij al gegeten had. Het ging van kwaad naar erger; de laatste week moest ik hem naar zijn bed brengen. Hij at en dronk niet meer.
Vandaag, precies een maand na het overlijden van zijn broer, heeft ook hij de strijd opgegeven. Vanmorgen ademde hij nog flauwtjes, deze namiddag helemaal niet meer.
Het deed meer met mij dan ik had gedacht. Huilend heb ik hem naast Chocotoff, zijn echte broer, begraven.
Zeventien jaar later liggen ze weer naast elkaar.
Eigenlijk toch echt wel mooi, zo een “fluffy” kat ! En ja, ook onze kat is echt wel een deel van het gezin. Dus dat wordt ook even slikken als ze ooit “vertrekt”.
Altijd weer hard, als een huis-genoot-dier overlijdt, je zult hem missen. Je hebt hem heel goed verzorgd in de laatste periode en 17 jaar is wel een mooie kattenleeftijd.
Bijzonder, het verhaal van de tweeling. Mooie poes trouwens, heeft wel iets van de Noorse boskat.
17 jaar is een mooie leeftijd, maar leuk is het nooit. Ik heb zelf geen dieren, maar weet wel dat veel mensen het heel lastig hebben als ze hun huisdier verliezen. Het is toch altijd iemand die wegvalt.
Onze kat is ook al bejaard (en eveneens “fluffy”) – met 15 jaren begin je het ook al te merken dat het moeilijker gaat – doof, minder actief, … Ik kijk er niet naar uit, de dag dat ze zou heengaan. Het is niet leuk, een geliefd huisdier te verliezen.
Altijd pijnlijk maar ze hebben een mooi en zeer lang leven gehad. Ik heb mijn eerste poes ook zo lang gehad en het afscheid viel me ook zwaar. Sterkte.
een mooi maar toch triestig verhaal. ik versta het helemaal als iemand helemaal ondersteboven is als ie afscheid moet nemen van zijn/haar lievelingsdier. laat die traantjes maar eens goed rollen, dat mag, ook voor een dier! wel mooi dat de broers nu voor eeuwig bij elkaar zullen zijn! lieve groet, Hilde
Wat triest, ik hoop dat een of andere kat je nog affectie geeft. x
Ze hebben beiden 17 jaar lang mogen en kunnen genieten van een mooi kattenleven, daarvoor moet je dankbaar zijn. Maar dat maakt het verdriet om hun heengaan er niet minder intens om. Dierenliefde gaat diep, heel diep.
Dikke troostknuffel.X
afscheid nemen van je huisdier is altijd hard… en zeker als ze zo’n leuke namen hebben … (((troostknuffeltje)))
Ik ben onze Masjoefel even gaan knuffelen voor ik deze reactie schreef.
Sterkte…
Milky Way aka Miep: ‘t was een toffe, eigenzinnige, lieve, weerbarstige en op het laatst demente kater. Koester de herinneringen, Chelone. En knuffel de resterende gang of five als nooit tevoren!
De onze is het ook aan het opgeven na 17 jaar.
Wij zijn erop voorbereid, denken we.
Bedankt voor jullie attentvolle reacties.
17 jaar is echt wel lang, vind ik. Maarja, een kat heeft meerdere levens, zeggen ze.
Niemand geeft graag zijn huisdier af… en zeker als ze zo lang al bij jou zijn. Prutske die was 13 jaar bij ons en ondertussen hebben we Marieke en Fientje nu ook weeral bijna 7 jaar bij ons. En dat zijn ons gezinsleden… want die horen er bij….
Maar de broers zijn weer herenigd… toch wel mooi.
Sterkte!
Heel ontroerend die hereniging. En al weet je dat in de normale gang van zaken je die lieverdjes ooit zult moeten missen, je bent er nooit klaar voor. Knuffel!
Onze zeventienjarige is in november overleden. En ook al is het maar een dier, ik mis hem nog alle dagen. Het is vooral ook een huisgenoot, he.
Veel sterkte!