Chelone's blog

Zeventienjarige, identieke tweeling

chelone — Wed, 11 Jan 2012 22:16:13 +0000

Een maand geleden kreeg ik telefoon van de achterbuur. Met de krop in de keel vertelde hij me dat hun Sidonie overleden was. Jarenlang hadden ze voor mijn afvallige kater, Chocotoff, gezorgd. Hij was bij hen komen aankloppen nadat mijn jongste dochter hem, toen ze zeven was, uit het raam van de eerste verdieping had gegooid. Je weet wel, om te zien of hij, als kat, bij wijze van experiment, op zijn beide pootjes zou terechtkomen. Chocotoff overleefde de sprong maar sindsdien zagen we hem nog slechts sporadisch opduiken, aan de einder van de tuin.
Hij was zeventien toen hij overleed. Waarschijnlijk van een attaqueske, zo zei de buurvrouw. Hij was vredig ingeslapen nadat hij ’s avonds nog zijn kattenmelk had gekregen.
De buurman en zijn vrouwtje konden het niet aan om hem zelf te begraven, ze vroegen of ik het wilde doen. Ik begroef hem in het naburig bosje, naast Jeaninne, de kip, die een paar dagen voordien overleed, ook van ouderdom.
De eeneiige tweelinghelft van Chocotoff, Milky Way, bleef hier al die jaren wel wonen. Een langharige adonis, even mooi als zijn broer, maar stiefbroer van een reeks van vijf achterkomers waartegen hij moest optornen.
Milky Way had het de laatste ook tijd erg moeilijk. Eerst vond hij het kattenluikje niet meer, daarna wist hij niet meer of hij al gegeten had. Het ging van kwaad naar erger; de laatste week moest ik hem naar zijn bed brengen. Hij at en dronk niet meer.
Vandaag, precies een maand na het overlijden van zijn broer, heeft ook hij de strijd opgegeven. Vanmorgen ademde hij nog flauwtjes, deze namiddag helemaal niet meer.

Het deed meer met mij dan ik had gedacht. Huilend heb ik hem naast Chocotoff, zijn echte broer, begraven.
Zeventien jaar later liggen ze weer naast elkaar.

Op het eerste gezicht (1)

chelone — Thu, 05 Jan 2012 14:56:02 +0000

‘Het waait zo hard dat ik daarnet een kip, tegen de wind in, drie keer hetzelfde ei zag leggen.’
(Citaat van Patrick De Witte die de Frank De Booseres van deze wereld van wat nieuwe beeldspraak voorziet.)

Annetanne’s uitdaging om aan het begin van elke maand vanuit dezelfde hoek de tuin te fotograferen, sprak ook mij aan. Tof om zo een jaar lang de evolutie van mijn flora aan u mee te geven.
Onderstaande foto’s nam ik vandaag terwijl de wind me bijkans naar de tuin van de buren woei. Ik heb maar snel afgedrukt.

(Klik voor groter!)

Doutable

chelone — Wed, 04 Jan 2012 16:52:21 +0000

Als La Redoute nog eens foto’s de wereld instuurt, zullen ze toch wat beter moeten opletten.

(Klik voor groter!)

Oesters op een bedje van bloed

chelone — Sat, 31 Dec 2011 20:18:06 +0000

Voor de eerste keer in mijn leven zou ik oudejaarsavond in mijn eentje vieren. Ik was er klaar voor. You can do it, zo brainwashte ik mezelf voortdurend.
Enige voorbereiding op mijn zielig vooruitzicht had ik vooraf geprogrammeerd.
Ik stootte bij Delhaize op ondersteuning voor alleenstaanden in zulke extreme gevallen. Eigenlijk had ik niet aan kreeft of oesters gedacht zo’n vier dagen van tevoren. Met een pakje of twee huisjesslakken met lookboter en een bruine boterham zou ik ook al heel content zijn geweest.
Tot mijn grote verwondering lagen hoger gequoteerde nieuwjaarsgoedies er voor het grijpen, aan de helft van de prijs!Dikke, rode kreeften en pakken vol oesters. Het is crisis man, daar zou ik van profiteren! Dé gelegenheid om als een psuedo-rijkaard het nieuwe jaar in te gaan.
Jammer dat ik me toen niet realiseerde dat december wel degelijk eenendertig dagen telt en de uiterste datum voor consumptie voor mijn uitzonderlijke waren niet verder reikte dan de negenentwintigste.
Maar een uiterste datum stelt niks voor, ik zou het erop wagen.
Twee volle pakken oesters zou ik in mijn eentje verorberen, met veel peper en citroen.
Een uurtje of zo geleden heb ik ze geopend, er zaten, tot mijn grote verbijstering, geen parels in.
Wel een soort van vaginale vleesachtigen die me herinneren aan mijn eigen vrouw-zijn.
Zo associeer ik die dingen, ik heb namelijk hetzelfde gevoel bij bloeiende orchideeën.

Slechts een rot addertje heb ik net op tijd gespot en natuurlijk ook gefotografeerd.
Het oestermes had ik jaren voordien misbruikt in de tuin voor het verwijderen van onkruid tussen de terrassteentjes. Een ander bot mes moest dus dienst doen.
Vandaar dat ook mijn geblesseerde en diep bloedende rechterwijsvinger volop in beeld moest worden gebracht, kwestie van het zielige karakter van de hele bedoening met getuigenissen te ondersteunen.
Ik wacht nog tot allen aan tafel zullen plaatsnemen vooraleer ik aan mijn exclusieve en slurpende maaltijd begin.

Bij gebrek aan een spannende thriller neem ik genoegen met het concert van Adèle op TV nummer acht.
Dessert vergeten, ik zal beslist nog zin hebben in een chocomousse met speculaassmaak.
En yes, ik mag nog leven in de verwachting van twee telefoontjes van mijn dochters. Als de lijnen niet vrij zouden zijn, bel ik ze gewoon zelf.
Als jullie vannacht niets meer van mij horen, zal ik de vuurproef doorstaan hebben en niet op ’t weecee zijn beland.

Oei, dit stukje heeft meer tijd in beslag genomen, vieren moet ik!

Gelukkig Nieuwjaar!

I wish you…

chelone — Fri, 23 Dec 2011 23:24:19 +0000

In de kribbe ligt het kindeke
van wel zeven pond.
Het drinkt zijn melk zo zoetjes
en is dus heel gezond.
Jozef is bijzonder trots
en Maria kijkt verrukt,
als het kindeke in zijn luier
het woordje ‘vrede’ heeft gedrukt.

Fijne Kerst, iedereen!
Chelone

(Foto: Chelone)

Eliolala

chelone — Fri, 18 Nov 2011 13:11:59 +0000

Ver-tuin-huisd

chelone — Wed, 02 Nov 2011 21:07:28 +0000

Zeventien jaar overleefde het, eenzaam gebukt onder de eiken en de dennen van een bosrijk gebiedje dat ik gratis in pacht had.
Nu de grond naast mij een nieuwe eigenaar kreeg, moest ik beslissen: de afbraak en wederopzetting van mijn tuinhuis of een nieuw exemplaar.
Dilemma, dilemma. De investering in een nieuwe tuinschuur met een afmeting van vier bij vier is tegenwoordig enorm prijzig en de kwaliteit van het hout is lang niet meer wat hij vroeger was.
Maar zo’n groot ding afbreken en opnieuw opzetten, wie kan zoiets?
Avontuurlijke en immer positief ingestelde buurman Johny was al eens poolshoogte komen nemen. Volgens hem zou zo’n verhuis, mits vereende krachten, doenbaar zijn maar het kon ook totaal mislukken.
Wat had ik eigenlijk te verliezen? Het tuinhuis moest daar hoedanook verdwijnen.
Het bitumen golfdak verwijderen was de gemakkelijkste klus; na zoveel jaar was het total loss. Daarna de honderden stormnagels uitwrikken was een werk van lange adem. De zware zijpanelen (uit één stuk!) werden provisorisch ‘losgekoppeld’ van het grondvlak, wankelend aanleunend tegen een paar dikke eikstammen. Benevens een paar olievlekken waar de grasmachine jarenlang had gestaan, bleek de vloerplaat intact.
De verhuis van de zijkanten vergde extra mankracht. Buurman Johny kwam aanrukken met zijn buurman Ludo. Middels een steun op wieltjes, en heel veel zweet van vier personen, kregen we de wanden waar ze zijn moesten: op hun nieuwe bestemming, zowat vijftig meter verderop.
En kijk, mijn tuinhuis is zowaar verplaatst naar mijn eigen tuin. Twee lagen beits heeft het gekregen (zuipen dat dat hout deed!) Raampjes lappen, nieuw opstapje, winterviooltjes in de bloembakken en klaar is kees.
En oordeel nu zelf: ziet het er niet splinternieuw uit? Oude bomen verplaatst men niet, oude tuinhuizen daarentegen blijkbaar wel.
Buurmannen Johny en Ludo kregen een assortiment West-Vlaamse bieren (hun roots), als dank voor de geleverde hulp: Dulle Teve, Brugse Zot, Moeder Overste, Oerbier, Arabier, Ichtegems Oud Bruin, Thouroutenaere, Dikke Mathile, Boskeun,…
Iedereen was content, vooral ik.
Bedankt, mannen!

Het oubollige tuinhuis

Een nachtje binnengeregend wegens nog geen nieuw dak

Het nieuwe tuinhuis

Herfstparasolletjes

chelone — Thu, 13 Oct 2011 21:54:48 +0000

Veel zonnebadende kabouters in mijn tuin vandaag. Een veld vol parasolletjes!

(Klik voor groter!)

Jeroens aardappeltaart vs mijn aardpeertaart

chelone — Sun, 09 Oct 2011 20:39:25 +0000

Ze zag er zo smakelijk uit, die aardappeltaart van Jeroen. Lekker gemakkelijk te bereiden, weinig ingrediënten nodig. Een kolfje naar mijn hand.
Ziehier het recept, op video:

Aardappelen had ik niet meer in huis; de eigen oogst had ik gedoneerd aan mensen die uit een meerkoppige familie bestaan. Voor één persoon kook je toch geen aardappelen!
Geen nood, ik bezat ontelbare aardperen die ik eigenlijk pas na de eerste vorst had mogen oogsten. Er hingen nog veel draadjes aan de knollen die tot grotere exemplaren hadden kunnen leiden. Maar die stengels stonden daar zo lelijk te verwelken, ze moesten neergespit worden naar mijn gevoel.
Geen weer voor tuinwerk, ik begon er dus aan.
Het pannetje boter stond op een laag vuurtje. De tijm was voorhanden. Het aardpeersnijden lukte moeizaam. Ze waren klein en zaten vol knobbels. Die hele schilmiserie nam een goed halfuur in beslag.
Zo een mandoline als die van Jeroen heb ik niet in huis en mijn komkommerrasp sneed te dun. Dus hakte ik die schijfjes, weliswaar van ongelijke dikte, dan maar met de hand.
Een ronde bakvorm heb ik, allez, het is eigenlijk een rubberachtige soort van taartvorm. Maar die zou het ook wel doen. Een borsteltje of keukenpenseel lag niet in mijn lade. Dan maar een spatel genomen, dat smeert ook (een beetje) goed. (Jeroentje, wil je er voortaan ook bijvertellen dat de gesmolten boter op het vuur moet blijven staan? De mijne werd ranzig en stolde! Bovendien: gebruik eens niet zoveel zout, man…)
Geen Gouda in huis, elke harde kaas zou ook goed presteren, had Jeroen voorspeld. Ik gebruikte ‘Vieux Bruxelles’ van Aldi om over de verschillende laagjes te strooien.
Aan de vierde laag ben ik nooit gekomen; bij de tweede was ik al moegeraspt en mijn taartvorm leek vol.

Wordt vervolgd. (De taart staat voor een uurtje in de oven. Dat verloren uurtje tonen ze nooit bij Jeroen.)

Na dat lange uurtje:
Uit de oven halen, omdraaien en een mooi glazig geheel met een korstje zou ontstaan. Ik was zo benieuwd.
Géén korstje. De glazige aanblik liet een vettige substantie vermoeden.
Maar! Eigenlijk smaakt mijn aardpeertaart overheerlijk. Jammer dat hier geen ziel in de verste verte te bespeuren valt om me een ‘second opinion’ te geven.
Jeroen Huysentruyt en Piet Meus: ik daag jullie uit. Een parodie op jullie programma, zou dat niet heerlijk zijn?
Mijn keuken, en vooral ikzelf staan ter jullie beschikking! Een hilarisch programma, ik garandeer een goed verloop.
Ik heb nog veel aardpeer. Aan een volgend recept van deze aard zal ik me niet meer wagen. Iemand interesse in die knollen? Gewoon in de grond stoppen, met schil en al, een delicatesse!
Het bijhorend slaatje is voor morgen.

Vlinder zoekt kleur

chelone — Sun, 02 Oct 2011 19:17:25 +0000

Die fluorescerende kip, die op de deur van het kippenhok de wacht houdt, kreeg ik van mijn lieve buurvrouw.
Ging er daar toch zeker geen Atalanta op zitten! Ik mocht steeds dichterbij komen om haar in beeld te nemen.