Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2008

‘When Hillary Smiles’

De Clintons hebben blijkbaar een grote affiniteit met The Golden Earring, de bekende Nederlandse rockgroep die al sinds de jaren zestig onophoudelijk muziek maakt. Bill koos hun hit ‘Radar Love’ voor zijn presidentscampagne in 1992 en nu gebruikt zijn vrouwtje Hillary ‘When The Lady Smiles’ parmantig voor de hare.
The Golden Earring werden hier vooraf niet van op de hoogte gebracht. George Kooymans, de zanger van de groep reageert verwonderd en stelt de legaliteit van deze stunt in vraag. Hij begrijpt ook niet waarom Hillary dit liedje koos omdat er geen enkel verband te bespeuren valt tussen haar en de tekst van de song.
Hebben de democratische Clintons en hun puritijnse achterhoede het clipje van de campagnesong intussen al op Youtube bekeken?  Hierin worden namelijk twee vrouwen, van wie een non, seksueel aangerand. In 1984 werd het clipje zelfs verboden in de Verenigde Staten.
Ik herinner me nog het grote schandaal toen Janet Jackson tijdens één of andere music award een blote borst liet zien. Beroering alom in de Amerikaanse pers.
En nu mag plotseling alles, of was het een ondoordacht foutje?
Wat een raar en primitief volk toch, die Amerikanen.
Of misschien is het enkel de titel die de kiezers erg toepasselijk moeten vinden.
‘The Lady In My Life’ van Michael Jackson of ‘The Lady In Red’ van Chris The Burgh waren weer niet goed genoeg zeker?

Advertenties

Read Full Post »

Got you!

 


We spanden een koord van de berk naar de krentenboom en hingen er, met behulp van grote ouderwetse veiligheidsspelden, vetbolletjes aan.
Soms hangen ze er met z’n zevenen aan te zwieren; de meesjes kunnen zich behoorlijk in balans houden, de vinkjes, de groenlingen en de musjes moeten al erg fladderen om een graantje mee te pikken. De luie duifjes eten van de restjes, op de grond. De ekster haalt acrobatentoeren uit om zijn evenwicht te houden en scheert weg met een hele bol.
De laatste drie winters heb ik zeer regelmatig een koppeltje spechten op bezoek. Uren aan een stuk hoor ik ze gaatjes boren in de dode stammen van het nabijgelegen bosje. Tot ze honger hebben en niet angstig genoeg meer zijn om ook van de graanbolletjes te komen pikken.
Ik weet het, ik weet het, mijn eigen foto is helemaal niet helder. Ik heb moeten croppen, brightnessen en sharpnessen en het resultaat is nog steeds povertjes.
Maar die bonte spechten laten zich niet gemakkelijk fotograferen, je moet zo snel en zo stiekem te werk gaan.
Maar laat me mijn fierheid dat ik één van hen in mijn lenskadertje heb kunnen sluiten. (Rechts het bekje, links de staart).
Ja, jij kleine bonte specht, I got you!
Moest iemand zin hebben om van hen mooie foto’s te nemen, men weze welkom.

 

Read Full Post »

Haar waarheid

 

Natuurlijk wilden we een grote kamer voor mijn moeder in het rusthuis. Ze heeft altijd in een groot huis gewoond en volgens ons zou ze zich nooit kunnen aanpassen aan een kleinere woonst.
Daarom kozen we voor de allergrootste ruimte die beschikbaar was zodat ze zich daar thuis zou voelen.
Het nadeel was dat de kamer slechts bereikbaar was via een zetelliftje dat een trapje van zes treden moest overbruggen. Op zich zou dat niet zo problematisch zijn omdat mijn moeder nog kon stappen toen ze, voor diagnose, in het ziekenhuis terecht kwam.
We hadden er nochtans niet mee gerekend dat de medicatie die haar daar werd toegediend om minder agressief te worden en de shock die deze verandering met zich meebracht, ertoe zou geleid hebben dat mijn moeder het stappen verleerde.
Aanvankelijk dachten we zelfs dat ze, mits de nodige therapie, weer zou kunnen gaan.
Mijn moeder is er nog steeds van overtuigd dat ze elke dag haar boodschappen doet maar ze beseft niet dat zij de enige is daarover zo denkt.
Ze zit nu de hele dag in een rolstoel terwijl ze in de waan is dat ze zelf beslist waar ze heen wil gaan.
De problemen met het zetelliftje werden almaar groter zodat we moesten kiezen voor een kleinere kamer die toegankelijk was zonder trappen.
Deze week hebben we mijn moeder verhuisd naar een andere verdieping. Daar was geen plaats meer voor haar grote garderobekast die in haar slaapkamer stond. Ook het buffet, de eettafel, het nachttafeltje, enkele zeteltjes en een paar schilderijen moesten opnieuw naar haar herenhuis worden vervoerd.
Hoe zou ze daarop reageren? We hielden ons hart vast. Weer een teleurstelling?
Zo denk je, als kind van je moeder. Je slaapt er niet van, je vindt het zo verdrietig, je wil het niet.
Haar nieuwe kamertje is gezellig. Het grote portret van haar lieve man heeft een nieuw plaatsje gekregen. De kleine secretaire staat in het hoekje, de laatjes zijn leeg.  Het Perzische tapijt, de foto’s van haar kinderen en kleinkinderen, de oorbellen die ze zestig dagen geleden nog droeg en haar paternoster op het nachttafeltje; het is allemaal weg.
Het is verdrietig voor ons, niet voor haar.
Mijn moeder heeft niet eens gemerkt dat ze verhuisd is. Ze is thuis, ze is nu overal thuis. Ze kan niet meer nadenken over hetgeen ze ziet en ze weet niet meer waarover ze denkt.
Maar ze denkt dat ze denkt en ze geniet van het nu, van de secondes, van een blik, van één enkel woord, van een kus, van een kruisje, van een snoepje, van een knuffel.
Ze is nooit meer boven. Ze zit in de living, in de rolstoel, bij de anderen die er altijd zijn maar die ze elke dag opnieuw leert kennen.
Ze eet, ze zingt, ze praat nog honderduit in het Nederlands, Frans en Engels. Ze tolereert nog steeds geen mensen in haar huis en jaagt ze weg. Ze vraagt me nog elke keer of ik de deur wel goed vergrendeld heb.
Ik denk dat ze weet dat ze moeder is, dat ik haar kind ben.
Ze herkent me nog maar ze ziet mijn tranen niet.

Zou ze voelen dat ik denk dat ze gelukkig is?


 

  

Read Full Post »

Menck was me weeral voor met zijn natuurkiekjes. Met de foto’s van mijn weelderige helleborussen hoef ik dus niet meer aan te komen draven.

Maar ik zag nog iets heel speciaals toen ik vanmorgen de kippetjes eten bracht.
Mijn Japanse vingerplant, de Fatsia japonica (snel opgezocht) die in het najaar van verleden jaar pas werd geplant, krijgt hoogstwaarschijnlijk in de zeer nabije toekomst een bloem. En het zal, zo te zien, geen kleintje wezen.

Menck, Annetanne, gaat het hier echt om een potentiële bloem of is het gewoon een aanmaak van nieuwe bladeren?

Make my day!


 

Read Full Post »

Buik op bal


“J’en ai marre, j’en ai assez, j’en ai ma claque”, waren de ultieme beschimpingen die ik mezelf verleden week luidop toeschreeuwde. Het moest maar eens gedaan zijn met de utopische veronderstelling dat het aantal kilootjes te veel dat mijn lichaam de laatste jaren heeft aangemaakt, zonder enige moeite en als sneeuw voor de zon, even eenvoudig zou verdwijnen als het aangekomen is. Spiegels zijn immers altijd te relativeren zolang je er zelf in kijkt en kledij kan schromelijk krimpen tot op het moment dat je daaraan begint te twijfelen. Als maatstaf nam ik steeds mijn favoriete zomerrokje waarvan de centimeters stof zich jaar na jaar zowel in de lengte als in de breedte reduceerden. Terwijl de buren zich achter mijn rug al lang vrolijk maakten over mijn tekort aan zelfkritiek, was ik tevreden dat ik de rits van mijn mini’tje nog kon sluiten. En een jeans is gegarandeerd uitgevonden voor al wie zich vanaf de derde dag na een wasbeurt psychologisch goed in zijn vel wil voelen.
Het had geen zin meer om me nog langer voor te liegen dat ik nauwelijks verdikt was tijdens de laatste jaren en dat mijn personenweegschaal zijn beste jaren had gekend.
Van midden januari tot eind maart; vijfenzeventig dagen om vijf, liefst zes of zeven kilo, kaduuk te maken. Dat zou toch moeten lukken als je bedenkt dat de eerste 1000 grammen de afgelopen week reeds verschwunden zijn en ik nog geen gebruik maakte van de roze gymbal die mij vanaf morgen in mijn afslankingsstrijd zal bijstaan.
Diëten is makkelijker dan ik dacht. Misschien ben ik dit keer wat meer gemotiveerd dan vroeger.
Of je nu van een fles wijn nipt tijdens het bloggen of van anderhalve liter water, het maakt weinig verschil uit. Het is tenslotte de hefreflex die het meest van belang is tijdens het zoeken naar de juiste woorden.
Met een kilo gekookte tomaten of paddestoelen met een fijn gesnipperd uitje en wat look eet je ook je buikje rond. En een grote portie witloof met een klein beetje bruine suiker is effenaf heerlijk en maakt niet dik. Geef toe dat een macédoine vers gesneden vruchten toch veel gezonder voor je is dan die portie frietjes met mayonaise waar je slechts een kwartiertje genot van hebt.
Om nog niet te spreken over de natuurlijke lozing waarop deze spijzen je de volgende morgen vergasten!
Geloof me vrij, het is slechts een kwestie van gewoonte en van het doel dat je uiteindelijk wil bereiken.
Is het aanschouwen van een onkruidwiedende (en zich automatisch diep vooroverbuigende) slanke tuinvrouw niet aantrekkelijker bij onverwacht bezoek? En zou het niet fantastisch zijn dat die te klein geworden T-shirts weer tot de dagelijkse garderobe zouden kunnen behoren?
Deze en nog vele andere justificaties hebben tegenwoordig de bovenhand verkregen in mijn ritueel van het inslapen waardoor het verlangen naar een persoonlijk welbehagen in eigen vel geen ijdele droom meer hoeft te zijn.

Read Full Post »

De afvallige

Volgens de met kinderhand geschreven gegevens op de verjaardagskalender (die de deur van ons toilet siert), worden Chocotoff en Milky Way dit jaar elf jaar. Het zijn identieke tweelingkaters. Ze hebben lange tijgerharen, een dikke staart en uitgesproken snorharen.

Een tiental jaar geleden heeft Chocotoff ons echter verlaten. Hij hield het hier voor bekeken. De druppel die voor hem de emmer deed overlopen was het feit dat mijn – toen nog tienerdochter – hem uit het raam van de eerste verdieping gooide om te zien of hij wel degelijk op zijn vier pootjes terecht zou komen. Daar heeft Choc een behoorlijk trauma aan overgehouden en hij heeft ons toen voorgoed adieu gezegd. Zelfs van mij heeft hij geen vriendschappelijk afscheid willen nemen.
Maar hij leeft nog, dat is zeker. Hij woont hier zelfs ergens heel dicht in de buurt. Waarschijnlijk heeft hij adoptieouders gevonden die heel goed voor hem zorgen.
Ongeveer een keertje per maand zie ik hem verschijnen van achter het struikgewas aan de einder van mijn tuin. Zeer behoedzaam en op zijn elfendertigst, precies zoals zijn broer, komt hij dan even nippen van het frisse water van de vijver. Vol kattige haat en misnoegen staart hij telkens naar zijn ouderlijke huis en maakt dan, kontwiegend, weer rechtsomkeer.
Hij ziet er flink uitgeborsteld uit en zal waarschijnlijk enig poezenkind aan huis zijn.

Om er zeker van te zijn dat hij het wel is, loop ik dan naar het lievelingskussentje van Milky Way om me ervan te vergewissen dat die nog steeds op zijn plekje ligt te slapen.
Na zovele jaren weet ik nog steeds niet waar Chocotoff een nieuwe toekomst kreeg aangeboden en hoe zijn apenjaren zijn verlopen.
Zou hij ook zo schijterig zijn als zijn broer en al ietwat kinds? Zou hij ook vol trots maar slechts één keer per jaar, miauwend komen aandraven met een muis die hij waarschijnlijk niet eens zelf heeft gevangen?
Tijd om te socializen met de buren.

 

 

Read Full Post »

Voorsmaakje

Om alle ‘Roze Bril’-bloggers een duwtje in de rug te geven.
Een voorsmaakje.

Read Full Post »

Older Posts »