Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2008

‘When Hillary Smiles’

De Clintons hebben blijkbaar een grote affiniteit met The Golden Earring, de bekende Nederlandse rockgroep die al sinds de jaren zestig onophoudelijk muziek maakt. Bill koos hun hit ‘Radar Love’ voor zijn presidentscampagne in 1992 en nu gebruikt zijn vrouwtje Hillary ‘When The Lady Smiles’ parmantig voor de hare.
The Golden Earring werden hier vooraf niet van op de hoogte gebracht. George Kooymans, de zanger van de groep reageert verwonderd en stelt de legaliteit van deze stunt in vraag. Hij begrijpt ook niet waarom Hillary dit liedje koos omdat er geen enkel verband te bespeuren valt tussen haar en de tekst van de song.
Hebben de democratische Clintons en hun puritijnse achterhoede het clipje van de campagnesong intussen al op Youtube bekeken?  Hierin worden namelijk twee vrouwen, van wie een non, seksueel aangerand. In 1984 werd het clipje zelfs verboden in de Verenigde Staten.
Ik herinner me nog het grote schandaal toen Janet Jackson tijdens één of andere music award een blote borst liet zien. Beroering alom in de Amerikaanse pers.
En nu mag plotseling alles, of was het een ondoordacht foutje?
Wat een raar en primitief volk toch, die Amerikanen.
Of misschien is het enkel de titel die de kiezers erg toepasselijk moeten vinden.
‘The Lady In My Life’ van Michael Jackson of ‘The Lady In Red’ van Chris The Burgh waren weer niet goed genoeg zeker?

Read Full Post »

Got you!

 


We spanden een koord van de berk naar de krentenboom en hingen er, met behulp van grote ouderwetse veiligheidsspelden, vetbolletjes aan.
Soms hangen ze er met z’n zevenen aan te zwieren; de meesjes kunnen zich behoorlijk in balans houden, de vinkjes, de groenlingen en de musjes moeten al erg fladderen om een graantje mee te pikken. De luie duifjes eten van de restjes, op de grond. De ekster haalt acrobatentoeren uit om zijn evenwicht te houden en scheert weg met een hele bol.
De laatste drie winters heb ik zeer regelmatig een koppeltje spechten op bezoek. Uren aan een stuk hoor ik ze gaatjes boren in de dode stammen van het nabijgelegen bosje. Tot ze honger hebben en niet angstig genoeg meer zijn om ook van de graanbolletjes te komen pikken.
Ik weet het, ik weet het, mijn eigen foto is helemaal niet helder. Ik heb moeten croppen, brightnessen en sharpnessen en het resultaat is nog steeds povertjes.
Maar die bonte spechten laten zich niet gemakkelijk fotograferen, je moet zo snel en zo stiekem te werk gaan.
Maar laat me mijn fierheid dat ik één van hen in mijn lenskadertje heb kunnen sluiten. (Rechts het bekje, links de staart).
Ja, jij kleine bonte specht, I got you!
Moest iemand zin hebben om van hen mooie foto’s te nemen, men weze welkom.

 

Read Full Post »

Haar waarheid

 

Natuurlijk wilden we een grote kamer voor mijn moeder in het rusthuis. Ze heeft altijd in een groot huis gewoond en volgens ons zou ze zich nooit kunnen aanpassen aan een kleinere woonst.
Daarom kozen we voor de allergrootste ruimte die beschikbaar was zodat ze zich daar thuis zou voelen.
Het nadeel was dat de kamer slechts bereikbaar was via een zetelliftje dat een trapje van zes treden moest overbruggen. Op zich zou dat niet zo problematisch zijn omdat mijn moeder nog kon stappen toen ze, voor diagnose, in het ziekenhuis terecht kwam.
We hadden er nochtans niet mee gerekend dat de medicatie die haar daar werd toegediend om minder agressief te worden en de shock die deze verandering met zich meebracht, ertoe zou geleid hebben dat mijn moeder het stappen verleerde.
Aanvankelijk dachten we zelfs dat ze, mits de nodige therapie, weer zou kunnen gaan.
Mijn moeder is er nog steeds van overtuigd dat ze elke dag haar boodschappen doet maar ze beseft niet dat zij de enige is daarover zo denkt.
Ze zit nu de hele dag in een rolstoel terwijl ze in de waan is dat ze zelf beslist waar ze heen wil gaan.
De problemen met het zetelliftje werden almaar groter zodat we moesten kiezen voor een kleinere kamer die toegankelijk was zonder trappen.
Deze week hebben we mijn moeder verhuisd naar een andere verdieping. Daar was geen plaats meer voor haar grote garderobekast die in haar slaapkamer stond. Ook het buffet, de eettafel, het nachttafeltje, enkele zeteltjes en een paar schilderijen moesten opnieuw naar haar herenhuis worden vervoerd.
Hoe zou ze daarop reageren? We hielden ons hart vast. Weer een teleurstelling?
Zo denk je, als kind van je moeder. Je slaapt er niet van, je vindt het zo verdrietig, je wil het niet.
Haar nieuwe kamertje is gezellig. Het grote portret van haar lieve man heeft een nieuw plaatsje gekregen. De kleine secretaire staat in het hoekje, de laatjes zijn leeg.  Het Perzische tapijt, de foto’s van haar kinderen en kleinkinderen, de oorbellen die ze zestig dagen geleden nog droeg en haar paternoster op het nachttafeltje; het is allemaal weg.
Het is verdrietig voor ons, niet voor haar.
Mijn moeder heeft niet eens gemerkt dat ze verhuisd is. Ze is thuis, ze is nu overal thuis. Ze kan niet meer nadenken over hetgeen ze ziet en ze weet niet meer waarover ze denkt.
Maar ze denkt dat ze denkt en ze geniet van het nu, van de secondes, van een blik, van één enkel woord, van een kus, van een kruisje, van een snoepje, van een knuffel.
Ze is nooit meer boven. Ze zit in de living, in de rolstoel, bij de anderen die er altijd zijn maar die ze elke dag opnieuw leert kennen.
Ze eet, ze zingt, ze praat nog honderduit in het Nederlands, Frans en Engels. Ze tolereert nog steeds geen mensen in haar huis en jaagt ze weg. Ze vraagt me nog elke keer of ik de deur wel goed vergrendeld heb.
Ik denk dat ze weet dat ze moeder is, dat ik haar kind ben.
Ze herkent me nog maar ze ziet mijn tranen niet.

Zou ze voelen dat ik denk dat ze gelukkig is?


 

  

Read Full Post »

Menck was me weeral voor met zijn natuurkiekjes. Met de foto’s van mijn weelderige helleborussen hoef ik dus niet meer aan te komen draven.

Maar ik zag nog iets heel speciaals toen ik vanmorgen de kippetjes eten bracht.
Mijn Japanse vingerplant, de Fatsia japonica (snel opgezocht) die in het najaar van verleden jaar pas werd geplant, krijgt hoogstwaarschijnlijk in de zeer nabije toekomst een bloem. En het zal, zo te zien, geen kleintje wezen.

Menck, Annetanne, gaat het hier echt om een potentiële bloem of is het gewoon een aanmaak van nieuwe bladeren?

Make my day!


 

Read Full Post »

Buik op bal


“J’en ai marre, j’en ai assez, j’en ai ma claque”, waren de ultieme beschimpingen die ik mezelf verleden week luidop toeschreeuwde. Het moest maar eens gedaan zijn met de utopische veronderstelling dat het aantal kilootjes te veel dat mijn lichaam de laatste jaren heeft aangemaakt, zonder enige moeite en als sneeuw voor de zon, even eenvoudig zou verdwijnen als het aangekomen is. Spiegels zijn immers altijd te relativeren zolang je er zelf in kijkt en kledij kan schromelijk krimpen tot op het moment dat je daaraan begint te twijfelen. Als maatstaf nam ik steeds mijn favoriete zomerrokje waarvan de centimeters stof zich jaar na jaar zowel in de lengte als in de breedte reduceerden. Terwijl de buren zich achter mijn rug al lang vrolijk maakten over mijn tekort aan zelfkritiek, was ik tevreden dat ik de rits van mijn mini’tje nog kon sluiten. En een jeans is gegarandeerd uitgevonden voor al wie zich vanaf de derde dag na een wasbeurt psychologisch goed in zijn vel wil voelen.
Het had geen zin meer om me nog langer voor te liegen dat ik nauwelijks verdikt was tijdens de laatste jaren en dat mijn personenweegschaal zijn beste jaren had gekend.
Van midden januari tot eind maart; vijfenzeventig dagen om vijf, liefst zes of zeven kilo, kaduuk te maken. Dat zou toch moeten lukken als je bedenkt dat de eerste 1000 grammen de afgelopen week reeds verschwunden zijn en ik nog geen gebruik maakte van de roze gymbal die mij vanaf morgen in mijn afslankingsstrijd zal bijstaan.
Diëten is makkelijker dan ik dacht. Misschien ben ik dit keer wat meer gemotiveerd dan vroeger.
Of je nu van een fles wijn nipt tijdens het bloggen of van anderhalve liter water, het maakt weinig verschil uit. Het is tenslotte de hefreflex die het meest van belang is tijdens het zoeken naar de juiste woorden.
Met een kilo gekookte tomaten of paddestoelen met een fijn gesnipperd uitje en wat look eet je ook je buikje rond. En een grote portie witloof met een klein beetje bruine suiker is effenaf heerlijk en maakt niet dik. Geef toe dat een macédoine vers gesneden vruchten toch veel gezonder voor je is dan die portie frietjes met mayonaise waar je slechts een kwartiertje genot van hebt.
Om nog niet te spreken over de natuurlijke lozing waarop deze spijzen je de volgende morgen vergasten!
Geloof me vrij, het is slechts een kwestie van gewoonte en van het doel dat je uiteindelijk wil bereiken.
Is het aanschouwen van een onkruidwiedende (en zich automatisch diep vooroverbuigende) slanke tuinvrouw niet aantrekkelijker bij onverwacht bezoek? En zou het niet fantastisch zijn dat die te klein geworden T-shirts weer tot de dagelijkse garderobe zouden kunnen behoren?
Deze en nog vele andere justificaties hebben tegenwoordig de bovenhand verkregen in mijn ritueel van het inslapen waardoor het verlangen naar een persoonlijk welbehagen in eigen vel geen ijdele droom meer hoeft te zijn.

Read Full Post »

De afvallige

Volgens de met kinderhand geschreven gegevens op de verjaardagskalender (die de deur van ons toilet siert), worden Chocotoff en Milky Way dit jaar elf jaar. Het zijn identieke tweelingkaters. Ze hebben lange tijgerharen, een dikke staart en uitgesproken snorharen.

Een tiental jaar geleden heeft Chocotoff ons echter verlaten. Hij hield het hier voor bekeken. De druppel die voor hem de emmer deed overlopen was het feit dat mijn – toen nog tienerdochter – hem uit het raam van de eerste verdieping gooide om te zien of hij wel degelijk op zijn vier pootjes terecht zou komen. Daar heeft Choc een behoorlijk trauma aan overgehouden en hij heeft ons toen voorgoed adieu gezegd. Zelfs van mij heeft hij geen vriendschappelijk afscheid willen nemen.
Maar hij leeft nog, dat is zeker. Hij woont hier zelfs ergens heel dicht in de buurt. Waarschijnlijk heeft hij adoptieouders gevonden die heel goed voor hem zorgen.
Ongeveer een keertje per maand zie ik hem verschijnen van achter het struikgewas aan de einder van mijn tuin. Zeer behoedzaam en op zijn elfendertigst, precies zoals zijn broer, komt hij dan even nippen van het frisse water van de vijver. Vol kattige haat en misnoegen staart hij telkens naar zijn ouderlijke huis en maakt dan, kontwiegend, weer rechtsomkeer.
Hij ziet er flink uitgeborsteld uit en zal waarschijnlijk enig poezenkind aan huis zijn.

Om er zeker van te zijn dat hij het wel is, loop ik dan naar het lievelingskussentje van Milky Way om me ervan te vergewissen dat die nog steeds op zijn plekje ligt te slapen.
Na zovele jaren weet ik nog steeds niet waar Chocotoff een nieuwe toekomst kreeg aangeboden en hoe zijn apenjaren zijn verlopen.
Zou hij ook zo schijterig zijn als zijn broer en al ietwat kinds? Zou hij ook vol trots maar slechts één keer per jaar, miauwend komen aandraven met een muis die hij waarschijnlijk niet eens zelf heeft gevangen?
Tijd om te socializen met de buren.

 

 

Read Full Post »

Voorsmaakje

Om alle ‘Roze Bril’-bloggers een duwtje in de rug te geven.
Een voorsmaakje.

Read Full Post »

Vaarwel privacy

 

Zou Tomas De Soete nooit eens angst hebben voor represailles? Zou hij zich nooit eens afvragen of hij niet te ver gaat met zijn fratsen en daardoor mensen kan kwetsen? 
Ik hoorde hem gisteravond op de radio toen ik in de file stond. Hij had in een of andere krant gelezen dat een zekere Curd Gillis, iemand die vorig jaar meespeelde in ‘Wie wordt de man van Wendy Van Wanten’ nu ook de man van Phaedra Hoste wilde worden. Hij vroeg zich af of Curd ook zou vallen voor een hond zolang die maar een rok droeg. En aldus belde hij die man op. Curd wilde duidelijk geen gesprek want hij legde de hoorn neer. Niet getreurd; Tomas zou wel even zijn moeder opbellen want een collega had toevallig haar telefoonnummer bij de hand. Hoe raken die mannen eigenlijk aan al die telefoonnummers?
Mevrouw Gillis die er geen enkel benul van had dat ze live op de radio te horen was, vertelde Tomas dat haar zoon wel gevraagd werd om mee te dingen naar de hand van Phaedra maar dat hij dit aanbod geweigerd had. En dat de bewuste krant daar een heel ander verhaal over had geschreven. Op de vraag van Tomas wie ze voor haar zoon zou verkiezen, gaf ze zelfs eerlijk toe dat ze aan geen van beiden de voorkeer zou geven en zeker aan Phaedra niet.
Het mevrouwtje, dat plots argwanend werd, vroeg nog of dit gesprek “toch zeker niet in de krant zou verschijnen. 

Ik vind dat dit niet kan. Kan je dan zomaar iedereen opbellen zonder dat de ander in de gaten heeft dat het gesprek live op de radio wordt uitgezonden? Kan je weerloze mensen zomaar belachelijk maken?
Ik stel me voor dat zulke grapjes grote gevolgen kunnen hebben. Hoe zal de zoon reageren tegenover zijn moeder? Zal dat vrouwtje vannacht rustig kunnen slapen? Zal dit verhaal nog verder uitgebuit worden?
Vandaag is het al zover. Het gesprek is integraal te beluisteren op de website van Studio Brussel en zelfs de kranten maken er gewag van.

Read Full Post »

Onverantwoord ambetant


Zo een dikke twee maand geleden krijg ik om een uur of negen een telefoontje van een vriendelijke meneer. Hij brengt me het fantastische nieuws dat ik, via het invullen van de weekendsudoku in De Standaard, een prijs gewonnen heb. Ik mag vrij kiezen tussen een
iPod, een MP3-speler of de ronde som van tweehonderd euro. Vanzelfsprekend ben ik dolblij, aarzel even tussen de prijskeuze en kies tenslotte voor de centen.
De lieve man aan de andere kant van de lijn hoeft enkel nog mijn IBAN- en BIC-gegevens te noteren zodat het geld op mijn rekening kan worden gestort. Mijn naam en adres zijn niet noodzakelijk.
Een maand later begin ik me zorgen te maken daar ik nog niets op mijn zichtrekening ontving en ik bel de klantendienst van DS op. Een hoorbaar bekommerde mevrouw belooft me de nodige opzoekingen te zullen doen. Een maand later bel ik opnieuw en er wordt me verzekerd dat men mijn grieven nu zeker ter harte zal nemen. Nu ik me langzamerhand boos begin te maken, beslis ik om, alvorens een gepeperd blogstukje aan deze vervelende zaak te wijden, nog eenmaal mijn lijfkrant tot dringende actie aan te manen. Wederom krijg ik de verzekering dat men bezig is met mijn probleem.
Ik vertel het mevrouwtje aan de lijn dat ik een trouwe abonnee ben, dat mijn geduld op raakt en ik verzeker haar dat zij het ook niet op prijs zou stellen moest haar zo iets vervelends overkomen. Ze is het hierover volkomen met me eens en zou er speciaal op toezien dat de ergerlijke kwestie eindelijk wordt opgelost. Voor mij is de maat vol en ik begin met veel misnoegen aan mijn stout blogstukje.
Om valse beschuldigingen te voorkomen, kijk ik toch nog even na of ik per abuis de bankgegevens van mijn dochter niet doorgaf. Blijkt niet het geval te zijn.
Nog even de identificatienummers van mijn spaarrekening checken. Plots krijg ik het warm en koud tegelijk als ik een overschrijving ten mijnen gunste van tweehonderd euro in het vizier krijg. Overgemaakt op vijf november van verleden jaar. Ik had tot op vandaag de verrichtingen op mijn spaarrekening niet bekeken en had twee maand geleden de verkeerde gegevens doorgegeven. Ik zak in de grond van schaamte, dool als een kip zonder kop het huis rond, mezelf een paar stevige tikken op het hoofd gevend.
Morgen zal ik me op kousevoeten moeten verontschuldigen tegenover de klantendienst van mijn dagblad. Tevens zal ik al degenen die ik afraadde om die bepaalde sudoku ooit nog in te vullen, mijn schromelijke vergissing moeten opbiechten.
Meteen kennen jullie één van mijn blunders van de jaren 2007 en 2008. Dubbelcheck dus zeker vooraf als je met een warhoofdig mens als ik in zee wil gaan.

Toekomend weekend speel ik weer mee met ‘Speel en win’. Of ze me nog zullen laten winnen, is bedenkelijk.

Read Full Post »

Premature begoocheling

Het mooie gedicht op het blog van Annetanne gaf me een optimistische boost. Een beetje voorbarig waarschijnlijk, maar kinderen verlangen toch ook maandenlang naar hun verjaardag en de voorbereiding van een vakantiereis is ook spannender dan de trip zelf.
Wellicht een miskleun van mij. De winter is nog geen maand begonnen of ik waan me al in de ontluikingsfase van de lente. Terwijl mijn dochter nog niet eens geconfronteerd werd met haar allereerste autorit op besneeuwde of beijzelde banen. Voor mij is dit voorlopig een zegen; wat ik niet weet, deert mij niet. 

Elk jaar maak ik diezelfde psychologische denkfout dat het vanaf januari enkel maar de goede kant op kan gaan met onze seizoenswissel en dat we de meest winterse maanden bijna geleefd hebben.

Mijn optimisme wordt zelfs aangewakkerd door het recent bericht dat de temperaturen in New York reeds behoorlijk stijgen. Voor toekomende zaterdag wordt daar namelijk 19° verwacht. Veel te warm voor de tijd van het jaar. Misschien zullen Bush en zijn nakomelingen eindelijk eens hun hersenen inspannen over de ernst van dit natuurgeweld. 
Ik voel inderdaad mededogen met de natuur die steeds minder tijd wordt gegund om op adem te komen. Zijn harde tijden niet dé essentiële criteria voor evenwicht, schoonheid en bloei? Het moet voor moedertje natuur a hard knock life zijn these days dat ze haar biologische klok voortdurend moet aanpassen aan onze blasé mentaliteit. Zal ze het geduld blijven opbrengen om ons te behagen?  

Ik draai voorlopig mee met de carrousel van het irreële om de lente niet enkel in mijn hoofd te zien spinnen. Mijn tour de jardin en het leven dat ik daar zag, zijn er het expliciete bewijs van.. .

.



 
.

Read Full Post »

Man bijt stront

 

Ik ben zo een nieuwsgierig menske. Mij interesseren de staartjes van de verhalen altijd het meest.
Als Man Bijt Hond het wc-papier van Aldi zo erg heeft afgebroken, zal deze keten dan zijn omzet van closetpapier nu sterk verminderd zien? Waarom horen wij niets meer over het vervolg van dit verhaal? En waarom krijgen we ook geen feedback over de vraag hoe het komt dat een medeburger erin geslaagd is zijn Atlantic-Mister-Fresh-spoelhouder richting zijn septische put te spoelen? Ik sta hier erg sceptisch tegenover.
Eigenlijk zou ik, na het bekijken van deze reportage, graag als enquêtrice aan de ingang van de Aldi staan om de mensen te bevragen over hun al dan niet gewijzigde toiletpapierkeuze. Ik zie me daar al staan met mijn vierentwintig rollen Déco (met groene bloemetjes) van Carrefour onder de arm. Die kleine, pietluttige rolletjes vol cellulose die volgens Testaankoop wél biologisch afbreekbaar zijn maar nu eenmaal niet scheurvast en volumineus genoeg om aan een verzilverde wc-houder te bengelen. Ik zou ze nog tot de aankoop van die betere papieren kleinoden kunnen doen overgaan ook, een chaos verwezenlijken tussen twee winkelketens, ontdekt worden als objectieve wereldverbeteraarster, uitgeroepen worden tot de manager van het jaar en bovendien stinkend rijk worden.
Maar och, dan zou het Piet Beerput, samen met zijn onderaannemers, minder voor de wind gaan, en dit wil ik echt niet op mijn geweten hebben.

Read Full Post »

Apotemnofilie

 

Ik schrok me een hoedje toen ik dit bericht vandaag in DS las.
In Antwerpen werd gisteren een man tot twee jaar cel (waarvan de helft met uitstel) veroordeeld voor ernstige bedreigingen aan het adres van zijn gewezen echtgenote en een ex-vriendin. Hij had hen bedreigd toen ze niet ingingen op zijn wens om een lichaamsdeel te amputeren. De man lijdt namelijk aan apotemnofilie of amputatiefetisj, een seksuele afwijking waarbij men gefascineerd is door het ontbreken of amputeren van lichaamsdelen. Een op de dertigduizend mensen lijdt aan deze psychoseksuele aandoening. De beschuldigde beschouwt zijn eigen lichaamsdelen als een last. Hij liet zichzelf al een arm, een been en een teelbal amputeren om zich beter te voelen. 
Wees eens getrouwd met zo een man!
“Natuurlijk zal ik mijn hand, voet en neus voor jou laten amputeren, lieve schat.”

Read Full Post »

Ziekenhuisbacterie

 

Het aantal besmettingen met de ziekenhuisbacterie is sinds 2003 sterk verminderd in ons land.

Dat dit bericht net nu moet komen. Toen ik gisteren mijn moeder in het rusthuis ging bezoeken, bleek dat daar tussen de twintig en de dertig gevallen van buikgriep geconstateerd werden. Zowel bewoners als verpleegkundigen waren hieraan ten prooi gevallen. Ook mijn moeder is niet gespaard gebleven en dat  terwijl ze gisteren nog kerngezond was. Ze kreeg het plots warm en wilde dat ik haar trui uitdeed. Het is een algemeen fenomeen dat in december en januari in de collectieve huishoudens (kloostergemeenschappen, rusthuizen) de meeste sterfgevallen voorkomen. Menig oudje vind ik op zijn vertrouwde plekje niet meer terug. Het gaat zo verdomd snel.
Hoe kan het anders: die mensen leven in een kleine gemeenschap, ze komen in de winter nooit buiten, vensters blijven gesloten, bacteriën worden snel verspreid. De hygiëne wordt oncontroleerbaar.
Ik maak een snelle vergelijking met de scholen waar in de winter soms meer dan een vierde van de leerlingen afwezig is wegens griep. Bacteriën zijn zo moeilijk tegen te houden eens ze meedogenloos hun gangetje gaan.
Leontien kreeg verleden week een kleine hartaanval na een aanslepende bronchitis. Ik schrok toen ik haar deze week in haar rolstoel zag zitten. De groeven op haar gezichtje zijn in enkele dagen tijd tien maal dieper geworden, haar mondje staat scheef, haar hoofd hangt neer. Voor kerst was ze nog zo levendig, zo kritisch.

Ik gaf mijn moeder gisteren een kusje op haar gloeiende voorhoofd. Toen ik thuiskwam heb ik onmiddellijk mijn handen, de sleutels en het stuur van mijn auto gewassen. Het is een raar en onfamiliair gevoel.

Dat cliché van verse lucht en zo en het behoud van het milieu, het zijn geen loze woorden! 

Read Full Post »

Mijn voorliefde voor de Chelone, de schildpadbloem, begrijp ik zelf niet zo goed. Ik denk dat ze bloeide op het moment dat ik mijn huis aankocht, eind augustus, nu zo een veertiental jaar geleden. Ze is niet eens opvallend, eerder sober, maar wel heel sterk. Misschien was ik toen gewoon trots omdat mijn moeder die bijna najaarsbloeier niet in haar tuin had staan en ik haar wilde overtroeven.

Het is waarschijnlijk ook de naam die me imponeerde. Chelone, het klinkt zo romantisch, vooral als je de naam op z’n Italiaans uitspreekt.

Ik had de Chelone’s moeten verplanten vooraleer de bomen in hun buurt steeds groter werden en hen op de duur het licht ontnamen. Ik heb het niet gedaan. Dit jaar plant ik ze opnieuw, ook de witte.

Ik wil hier, aansluitend op mijn vorig blog, graag gewoon verder bloggen maar wil een speciale categorie wijden aan de ervaringen met mijn dementerende moeder (dementie is een voortdurend proces). Van haar ontving ik de liefde voor de natuur. Ik was een – te langzame -laatbloeier, ze had heel veel geduld met mij. Nu ben ik aan de beurt om voor haar te zorgen nu ze het eindelijk toelaat. Dit kan ik enkel nog doen door naar haar te luisteren, haar steeds kleiner wordende wereld te begrijpen, haar te strelen en haar ervan te overtuigen dat zij nog steeds mijn moeder is en het altijd zal blijven.

 .

Read Full Post »