Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2008

Achterwaarts computerzicht

Ik denk erover na mijn bureel ooit eens om te draaien om zicht te hebben op de voortuin. Het schrikt me wat af, vooral in de winter als ik hier alleen zit en liever niet zie wat er achter mijn rug gebeurt.

In de zomer schijnt de zon op mijn scherm en heb ik geen zin om veel woorden te verspillen op een tekstverwerker. Dan zit ik aan de andere kant van het huis urenlang te luisteren naar het geritsel van alle fenomenen die de natuur biedt. Dan ken ik geen angst.

Davy, mijn dwergpapegaaitje, was er niet mee opgezet dat ik het achtervenster opende om een fotootje te nemen van zijn zicht op de straatkant.

Het moest om te antwoorden op de vraag van Annetanne.

Voorlopig heb ik nog dit zicht 

 

.
 
 Maar later op het jaar zal ik dit zien

.
 
 En dit



Vergeleken met hoe de oprit er in 2004 uitzag, ben ik dik tevreden.



Advertenties

Read Full Post »

Garageverkoop

 

Een mens vergaart nogal wat, in de loop der tijden! En als je er, zoals ik, moeite mee hebt om spullen weg te gooien, heb je op een bepaald moment geen zicht meer op je huishouding.

Hetzelfde geldt trouwens voor mijn mails. In bepaalde folders heb ik 4700 mails staan die ik koste wat het kost wil behouden. Ik moest ooit eens zin hebben om ze te herlezen of op zoek zijn naar de inhoud van eentje ervan en er spijt van hebben dat ik het gewist heb.

Zo kocht ik verleden week een ‘Torck’-babystoeltje op de rommelmarkt voor het geval mijn kinderen aan nageslacht zouden denken. Geen van beiden heeft plannen in die richting zodat het stoeltje voorlopig op zolder zal belanden om er spinnenwebben te vergaren. De kans zit er dik in dat het nooit gebruikt zal worden.

 

Keerbergen organiseerde dit weekend voor de eerste keer een garageverkoop. Een uitgelezen kans om grote kuis te houden in mijn opgespaarde goed. Het nam me twee weken in beslag om dozen vol te stouwen met voormalige nostalgie waar ik afstand van zou kunnen doen. Voor anderen werden mijn schatten als regelrechte  rommel omschreven, wat ik hen tot op vandaag heel kwalijk neem. 

Zaterdag en zondag, van 10:00 tot 17:00. Het zou een succes worden, de opbrengst zou aanzienlijk zijn! Goed voor een weldoordachte nieuwe aankoop.

Stoelen, tafels, een oud strijkijzer, een antieke koffiemaler, een gezichtsbruiner, een bamboetafel, computerschermen en printers, de ‘Kaiser’-naaimachine die ik in het containerpark vond, de koeienmelker en de in mijn ogen fel begeerde prul-, frul- en brocanteriehebbedingetjes werden zorgvuldig tentoongesteld op mijn oprit.

Dat de fel geïnteresseerden er als wilde beesten zouden opvliegen, stond welhaast vast. Het zou mijn voorspoedig weekend worden!

Net op tijd, alles stond klaar, ook mijn kopje koffie, de weekendkrant en de sudoko voor het geval ik me even zou vervelen.

Elf uur, nog steeds geen klant die afkwam op de opvallende, paarsgekleurde ballonnetjes. Zaterdag, Chelone; de doorsnee mens doet dan zijn inkopen, ze zouden straks wel komen.

Om half twaalf ontving ik heel enthousiast mijn eerst klant. Hij kocht een oude postkaart van De Haan voor een halve euro. De winst was binnen!

De rest van de namiddag zag ik nog zeven andere geïnteresseerden, waaronder drie kinderen die elk iets gratis mochten uitkiezen.

Intussen waren mijn tenen geknipt en gevijld, de kippen en konijnen kregen eten, mijn outfit ging van broek naar rok en mijn gezicht werd steeds maar roder.

Mijn dochter kwam thuis, had niets om te eten en op het einde van de dag hield ik er acht bezoekers aan over en anderhalve euro.

Acht bezoekers konden na de eerste dag onmogelijk subjectief bepalen of mijn aangeboden waar als echte rommel bestempeld kon worden.

De laatste klanten namen twintig boeken mee die ik intussen in het hoekje ‘gratis’ had opgesteld. Voor een dankjewel hadden ze geen zin.

Ik kreeg nog een “Arme Moepie” toegeworpen van mijn dochter en zeeg, na het opruimen van nog evenveel stuff, diep ontgoocheld omwille van zoveel wreedheden, neer in mijn fauteuil.

De volgende dag voltrok zich hetzelfde scenario. Met dit onderscheid dat ik alles voor niks meegaf en intussen twee manden strijk in de plooien legde. De totale opbrengst bedroeg zestien en een halve Euro, een kleurtje en een zonneallergie.

Buurman Johny nam in de vlucht nog twee miniatuureendjes mee voor zijn vrouwtje. Het moest van mij.

Vandaag staan er vijf overvolle dozen op elkaar gestapeld: een voor het containerpark, vier voor het kringloopcentrum.

Nog twee dagen sleuren en dan begint mijn nieuwe – rommelloze! – leven.

Het vergaren heb ik verleerd, in een weekend.

 

Read Full Post »

Het is pas gebeurd, het zal nog enige tijd duren voor ik haar zal kunnen vergeten.

Terug komen van de dierenarts met een kattenmandje waarin een dood poesje zit, het doet pijn. Zo mooi ligt ze daar, alsof ze slaapt en morgen weer dartel zal zijn.

De junior-korreltjes heb ik verstopt zodat ik ze niet meer zou zien. Haar lievelingskussentje heb ik gestofzuigd omdat ik minder aan haar zou denken.

Het lukt niet, ik moet constant huilen. Ik wist niet dat het zo een impact op mij zou hebben.

Sinds twee jaar was het mijn zorgenpoesje. Om de drie weken gingen we samen naar de dokter voor een spuitje dat haar enkele dagen later weer levendig maakte. Dan was ze weer zorgeloos. Als geen ander klom ze in de bomen en zocht elke dag een nieuw bed uit. Op de onmogelijkste plaatsen heb ik haar gevonden. Als jongste werd ze nooit geaccepteerd door de andere poezen.

Als ze geen pijn had, kon ik haar aaien en bleef ze de ganse nacht op het voeteinde van mijn bed liggen. We hadden een speciale band, ik wist wanneer ze zich goed voelde.

De tumor in haar mondje was veel groter geworden. Ze at niet meer en kon nog moeilijk slapen. Ze vluchtte weg, ze had pijn.

Ze mocht niet langer lijden.

Degenen die me belachelijk vinden omdat ik huil om een overleden klein en fragiel katinneke; ze hebben het nog niet meegemaakt. Het doet echt wel pijn.

En dan denk ik: dierbare mensen verliezen is nog zoveel erger. Die band is nog zoveel sterker.

Een mens moet een sterk ras zijn en over zijn echte gevoelens wordt veel te weinig gesproken.

Ook jou zal ik missen, Babi.


Laatste foto van verleden week.

Read Full Post »

Chelone ten voeten uit

 

In navolging van -tig bloggers, heb ik me ook maar eens gewaagd aan een ‘Ken Chelone’-quiz. Waag uw kansen HIER.
De kus voor de winnaar zal helaas enkel virtueel worden geschonken.

 

Read Full Post »

Aanklacht (2)

Een aantal weken geleden mocht mijn moeder het ziekenhuis verlaten nadat ze, tijdens een onbewaakt moment, ten val kwam in de refter van het bejaardentehuis waar ze resideert.

Hier de voorgeschiedenis.

Jullie, bloggers, waren voor mij een steun bij de beslissing om mijn verhaal al dan niet in Humo te laten publiceren. Ik heb het tenslotte niet gedaan maar heb wel klacht ingediend bij de rusthuisinfofoon, een initiatief van de Vlaamse Gemeenschap dat toezicht houdt op alle rusthuizen in België (behalve op die van het OCMW).

Mijn bezwaren werden zeer ernstig genomen temeer daar ik niet de enige was die zijn grieven uitte over de grove tekortkomingen van dit tehuis. De klachten zouden gebundeld worden en zouden leiden tot een grootschaligere inspectie.

Wat ik niet wist, is dat het verzorgingstehuis enkele jaren geleden zijn vergunning dreigde te verliezen en dat toen, door een politieke beslissing van de stad Mechelen, dit verdict werd uitgesteld.

Drie weken geleden kreeg het home onverwacht bezoek van een aantal controleurs.

Die morgen, heel vroeg, kreeg ik telefoon van de eigenaars. Vloekend en schreeuwend bekogelde hij me met dreigementen en beschimpingen. Ik hoorde de waanzinnige verwensingen van de bazin op de achtergrond. Mijn moeder zou op het einde van de maand april het rusthuis moeten verlaten.

Ik heb ze gedurende twee dagen laten uitrazen en ben toen mijn moeder weer gaan bezoeken.

Van de hele toestand heeft zij niets gemerkt. Ik had angst voor de confrontatie. Hoe zouden de verpleegsters reageren?

Tot mijn grote opluchting steunen ze mijn actie. Ook zij hopen dat de toestand in het rusthuis eindelijk zal veranderen.

De bazin en haar zoon proberen me op alle mogelijke manieren te intimideren. Zo mag ik geen snoepjes meer uitdelen en niet meer praten met de verpleegsters.

Ik blijf rustig en laat me niet afschrikken door hun gesnauw.

Er wordt niet meer gesproken over een verhuis, de verpleegsters zijn vriendelijk; mijn moeder is gelukkig en alle oudjes weten dat ze een snoepje krijgen als ik op visite kom.

Er liggen nieuwe plastic tafellakentjes in de refter, er is ook een grotere televisie. Mijn moeder is nu vastgebonden aan haar rolstoel, zodat er nog uitvallen onmogelijk is.

Maar er is nog steeds geen toezicht tussen 17:00 en 19:00 wanneer de dementerenden elkaars riempjes losmaken en schreeuwen om hulp. Elke dag opnieuw.

Ik krijg nog een rapport van de infofoon.

Read Full Post »

Overhangend wild

“Geachte,

Onze afvalophaler EcoWerf heeft vastgesteld dat er een moeilijke verkeerssituatie heerst door overhangende takken ter hoogte van uw perceel. Wij vragen u de zichtbaarheid aldaar te verbeteren door het verwijderen van de overhangende takken van de laurierhaag. Wij danken u alvast voor uw bereidwillige medewerking. U hiervan goede ontvangst toewensend, groeten wij u,

Met de meeste hoogachting,

De Burgemeester”

 

Deze brief zat een maand geleden in mijn brievenbus.

Even gaan kijken of de diensten van de burgemeester zich niet hadden vergist.

Warempel nog aan toe, die laurierhaag van mij had echt wel gigantische proporties aangenomen!

Twee jaar geleden moest ik voor de vrederechter verschijnen omdat mijn buurvrouw eiste dat de haag aan haar zijde met twee meter werd ingekort. Toen ik er de rechtsdienaar attent op maakte dat Ans coniferen even hoog groeiden als mijn laurier, besloot de vredelievende man om ons allebei aan de snoeiarbeid te zetten. Jammer voor An, want kortgewiekte coniferen zien er verschrikkelijk uit en worden nooit meer wat ze vroeger zijn geweest. Mijn laurierhaag daarentegen stond na enkele maanden weer te schitteren en kreeg tienduizenden frisse nieuwe scheutjes. De snoeibeurt had haar heel veel deugd gedaan.

Tja, wie een put graaft voor een ander…

Mijn buurvrouw is intussen verhuisd. Ze zou raar opkijken moest ze zien dat haar coniferen ondertussen verdwenen zijn. Mijn nieuwe buren hebben verleden week de hele boel tot hakselhout versnipperd.

Met gezond verstand noch met mijn charmes zou ik dit maal de gemeente kunnen overtuigen van haar ongelijk. Het was overduidelijk dat mijn haag, zonder de nodige ingrepen, aanstalten maakte om de baan over te steken tot bij de overburen.

Hoog tijd dus om Menck, Superman voor Natuurproblemen, een belletje te geven en hem te vragen of hij met zijn kettingzaag mijn ha(a)gje kon komen redden.

Hij kon zich gelukkig een dag vrijmaken. Voor het snoeien van het bovenste gedeelte van de haag zou ik iemand anders moeten vragen; Menck heeft immers hoogtevrees en zijn contacten waren elders bezig.

Het opruimwerk was voor mij. Het opruimwerk is altijd voor de vrouwen, niet?

Takken oprapen zou ook goed zijn voor de rug volgens Menck.

Een voorbijwandelend vrouwtje dat ons werk gade sloeg, vond het jammer. Ze had enkele dagen geleden tijdens een wandeling met haar hond nog voor een stevige hagelbui kunnen schuilen onder de haag.

Een te snelle autobestuurder moest plotseling uitwijken voor de massa’s takken die de straat onveilig maakten. Geen wonder dat hij zijn snelheid niet minderde want toen was het verkeersbordje dat 30km/uur aankondigde nog verstopt tussen de laurier.

De klus was in ‘no time’ geklaard en de takken liggen netjes opgestapeld langs de kant van de weg. Een dezer komt de hakselkar op speciaal verzoek langs om de resten te vermorzelen. De hakseling mogen ze laten liggen, die kan altijd dienen als onkruidwerende borderbedekking in de tuin.

 

Even pauzeren nu. Of toch niet? Achterbuurman Walters serre wordt eveneens verdrongen door mijn laurierhaag. Gisteren kwam zijn tuinman met de kettingzaag. Of ik de takken wilde opruimen?

 

Vandaar dat ik de laatste dagen niet meer aan bloggen of bloglezen toekom. Maar ik slaap als een uitgetelde marmot!

Privacy; het heeft een prijs!

 

 

 

Read Full Post »