Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for 23 april 2008

Het is pas gebeurd, het zal nog enige tijd duren voor ik haar zal kunnen vergeten.

Terug komen van de dierenarts met een kattenmandje waarin een dood poesje zit, het doet pijn. Zo mooi ligt ze daar, alsof ze slaapt en morgen weer dartel zal zijn.

De junior-korreltjes heb ik verstopt zodat ik ze niet meer zou zien. Haar lievelingskussentje heb ik gestofzuigd omdat ik minder aan haar zou denken.

Het lukt niet, ik moet constant huilen. Ik wist niet dat het zo een impact op mij zou hebben.

Sinds twee jaar was het mijn zorgenpoesje. Om de drie weken gingen we samen naar de dokter voor een spuitje dat haar enkele dagen later weer levendig maakte. Dan was ze weer zorgeloos. Als geen ander klom ze in de bomen en zocht elke dag een nieuw bed uit. Op de onmogelijkste plaatsen heb ik haar gevonden. Als jongste werd ze nooit geaccepteerd door de andere poezen.

Als ze geen pijn had, kon ik haar aaien en bleef ze de ganse nacht op het voeteinde van mijn bed liggen. We hadden een speciale band, ik wist wanneer ze zich goed voelde.

De tumor in haar mondje was veel groter geworden. Ze at niet meer en kon nog moeilijk slapen. Ze vluchtte weg, ze had pijn.

Ze mocht niet langer lijden.

Degenen die me belachelijk vinden omdat ik huil om een overleden klein en fragiel katinneke; ze hebben het nog niet meegemaakt. Het doet echt wel pijn.

En dan denk ik: dierbare mensen verliezen is nog zoveel erger. Die band is nog zoveel sterker.

Een mens moet een sterk ras zijn en over zijn echte gevoelens wordt veel te weinig gesproken.

Ook jou zal ik missen, Babi.


Laatste foto van verleden week.

Read Full Post »