Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2008

 

Mijn zussen komen vanavond op bezoek en al drie dagen ben ik mezelf niet meer.

Ik heb mijn nagels heel kort geknipt en ze daarna recht gebeten.

Mijn zussen komen vanavond op bezoek, ik was zo goed bezig hen te vergeten.

Ik hoorde hun hoge hakjes zelfs niet meer en droomde dat ze ook op klompen zouden komen.

Mijn zussen komen vanavond op bezoek, er zullen nog spinnenwebben hangen en er zal niets veranderd zijn aan mijn interieur.

Ze zullen beginnen met koetjes en kalfjes die sinds lang achterhaald zijn.

Ze zullen mijn tuin willen zien om mij een plezier te doen, ik weet dat hij hen weer niet zal interesseren.

Ze zullen zeggen: “zoveel werk, zoveel investeringen”, terwijl ze niet beseffen dat planten groeien mettertijd en zich ook nog vermenigvuldigen.

Ze zullen me vragen of ik gelukkig ben, hier zo alleen. Of ik me niet eens zou laten verwennen zoals zij dat doen.

Ze zullen me uitvragen over mijn leven en degenen waarvan ik hou.

Ze zullen mijn uitgaven berekenen en beslissen dat ik niet meer kan zonder hen.

Ze zullen mijn anekdotes willen horen over mijn moeder, de weetjes die zij niet kennen.

Mijn zussen komen vanavond op bezoek. Ik kan enkel gissen naar wat ze van me willen. Het zal weer niet eerlijk gaan.

Mij zussen komen vanavond op bezoek. Ik wou dat het al over-overmorgen was.

 

Advertenties

Read Full Post »

 

We hadden het er laatst nog over, mijn dochter en ik. Stel dat Keerbergen zou geselecteerd worden als deelnemer aan Fata Morgana? We waren het erover eens dat de uitdaging gegarandeerd zou mislukken.

Keerbergen telt twaalfduizend tweehonderd en vijfenzestig inwoners: vierduizend vijfhonderd een en zeventig huishoudens. Op zich zou dit geen al te groot obstakel mogen vormen. Maar… het samenhorigheidsgevoel is hier quasi onbestaande en het verschil tussen gewoon en rijk volk is groot. Tot het tegendeel bewezen zou worden, zie ik de rijkelui uit de enorme villa’s aan het meer, niet deelnemen aan een brood en spelen-manifestatie waarbij inzet van de bevolking wordt verlangd. Rijken en BV’s strijken immers vooral in Keerbergen neer om met rust gelaten te worden

De opgelegde taken zijn nochtans zorgvuldig uitgekiend en passen perfect bij de mentaliteit van onze gemeente:

 

1. Leg een romantische Engelse tuin aan van minstens 10 are;

2. Trakteer alle aanwezigen op een traditionele “Afternoon Tea” met zelfgemaakte scones, sandwiches, cake, enz;

3. Zorg voor een oldtimerparcours door de gemeente met 50 Britse wagens van voor 1950;

4. Organiseer een indrukwekkende Grand March met 100 koppels in historisch kostuum, mét hoed;

5. Breng met 300 kids in Engels kostschooluniform “Shakespeare’s Sonnet 18” in een gepast decor.

 

Tweeduizend eieren moesten gisteren nog verzameld worden voor de “Afternoon Tea”. Het zijn er nu al drieënveertig minder. Mijn kippetjes hebben immers goed gelegd deze week. Ik bracht hun legsels vanmiddag naar de vrouwenvereniging die de baktaak op zich heeft genomen.

Of die vijftig Britse wagens zaterdag op het gemeenteplein zullen verschijnen is nog de vraag. Stel dat het regent, dan worden ze toch nat.

Die parade van honderd koppels in historisch kostuum zie ik ook wel zitten, want een oud mevrouwtje dat in het bezit was meer dan twaalf outfits had zich al gemeld.

De aanleg van de romantische Engelse tuin blijkt voor de grootste moeilijkheden te zorgen. De planten zijn er al, maar het werkvolk laat nog op zich wachten. De verantwoordelijken voor deze taak zitten met de handen in het haar. Daarvoor wil ik me ook nog engageren, zelfs al wordt er voor de volgende dagen regen voorspeld. Enkele uren wroetend in de natuur, het doet een mens geen kwaad.

 De volksvergadering van vanavond was geen groot succes. Het merendeel waren kinderen die hun hoofdje graag eens op de buis wilden zien. Het gewone volk was er, waar je altijd en overal kan op rekenen. Ik was er ook om fotootjes te nemen voor op mijn blog. Ik zag zelfs een notabele, de apotheker die zijn zaak heeft op het gemeenteplein.

 

Keerbergen staat niet in rep en roer. Keerbergen kijkt toe, vanuit zijn televisiestoel.

 

 

 

Read Full Post »

Door de overvloedige stortregens en nooit meegemaakte stormen van de laatste dagen – het moest er ooit eens van komen – sijpelde het water op verschillende plaatsen mijn huis binnen. Zo’n dingen gebeuren altijd tijdens de magere jaren, als daarvoor geen budget voorhanden is.

Maar in zo’n dringend geval kan je niet anders dan de dakdekker opbellen, of die met de grootste spoed de gaten kan komen dichten.

Het toeval wilde dat mijn mooiste kattin, Woeschley, alias Mariah Carey, heerseres over al mijner poezen, haar ouderlijk huis niet meer wilde betreden sinds Pixel, het piepkleine vervangertje van mijn overleden Babi, hier ook mocht komen wonen.

Stikjaloers en op haar sierlijke poten getrapt, had ze zich sinds drie weken verschanst in een van de gaten van het lekke dak. Ze kwam slechts voor de proppen als ik haar lokte met de restjes van menseneten zoals rosbief of verse vis.

 

Vandaag zou mijn dak hersteld worden. Ik vreesde er al voor dat al de loden contouren rond de dakvensters vervangen moesten worden en dat de reservedakpannen die nog op zolder lagen niet toereikend zouden zijn.

Later bleek dat het allemaal niet zo erg was. Na het verwijderen van veel vuil en opgestapelde bladeren en het vervangen van een aantal dakpannen, was de klus snel geklaard.

Een firma die het waard is reclame voor te maken. Puik werk, mannen!

 

Een kwartiertje later hoort mijn dochter hartstochtig gemiauw vanuit haar badkamer. Al vlug maakten we de bedenking dat Mariah ingesloten zat onder de dakpannen.

Zoals het dan altijd gaat moeten moeders op zulke momenten onmiddellijk, accuraat, zelfstandig, adrem en vooral zeer wijs handelen, onder stress. Terwijl dochters dan enkel kunnen jammeren en hun moeders verwensen. Erger nog, moeders zijn schuldig, altijd en overal.

Ik moest denken. Ik dacht diep na terwijl ik de sla in de serre besproeide. (Geheel fout op zo een cruciaal moment, volgens mijn dochter).

Ik hoorde boren bij de buren, daar waren stielmannen bezig. Zij zouden me eerder kunnen helpen dan de dakdekkers die ik zou moeten storen in hun volgende bezigheid. Een elektricien kwam erg gewillig mee, kroop gezwind op het dak en maakte een paar openingen zodat Mariah weer naar adem zou kunnen happen. Hij kreeg tien euro voor zijn adequaat  optreden.

Nadien belde ik de baas-dakdekker, hij zou binnen het half uur arriveren.

Ook zijn pogingen om Woeschley uit haar positie te bevrijden, mislukten. Ze zou misschien gestikt zijn of verdwaald tussen de gebinten van het dak.

 

Urenlang bleef mijn dochter waken terwijl ik toen al het ergste vreesde.

Op zulke momenten kan ik relativeren als de beste, geleerd uit het verleden, door schade en schande.

 

Ik moest trouwens de trampoline nog schoonmaken. De trampoline waar geen enkele ernstige koper in geïnteresseerd was via mijn blog, plaatste ik gisteren op 2dehands.be. Een half uurtje later waren er al enkele biedingen. De eerste zou de trampoline vanavond ophalen. Ik liet me overhalen tot de prijs van 85 Euro.

 

Om zes uur werd het springtuig uit elkaar gehaald. Met heel weinig enthousiasme hielpen mijn dochter en ik de nieuwe eigenaars bij het demonteren.

Ook daar had ik hartzeer van. Ik kocht de “Kadee” voor meer dan vierhonderd euro en verkocht hem nu voor slechts een fractie. De kopers waren blij. Mariah was waarschijnlijk dood.

 

We zouden niet gegeten hebben als we Mariah plots niet hadden zien liggen onder de terrasstoel. Ze was verward, schichtig en heel hongerig. Na al die ettelijke uren kwam ze eindelijk uit het dak gekropen  Ze kreeg een dikke knuffel, melk en Sheba. Wij kregen eindelijk een knuffel van elkaar.

Ik had het daarna nog met mijn dochter over relativeren en zo en over de dingen des levens. En over het open dak dat weer dichtgemaakt moet worden. En over de kosten dienaangaande. En over haar telefonaten, van mijn vast naar haar mobiele vriendinnen. En over het feit dat ze niet steeds moet kakken op haar moeder.

 

En toen kwam er een mailtje, van een bevriend en dierbaar echtpaar. Dat ze geïnteresseerd waren in mijn trampoline en hoe ze die transporteren konden.

Ik had hen die zo graag gegeven, gewoon voor niks omdat ik hen zo graag zie.

 

Uit pure frustratie heb ik toen mijn gras gemaaid…

 

 

Read Full Post »

Spring ’s in the air!

 

In een vlaag van enthousiasme wilden mijn dochters twee jaar geleden een trampoline in de tuin. Die zou hen in “een mum van tijd” verlossen van de overtollige (mini)kwabbetjes. En dus schafte ik zo’n gigantisch springding aan, dat vandaag plompverloren en quasi ongebruikt schuilgaat achter de bosschage van wilde rozenstruiken. Kortom: de trampoline wordt absoluut niet meer gebruikt en dus gooi ik ze hierbij in de etalage. Ze is te koop, dus. En wel voor een heel democratische prijs: 100 € (de nieuwprijs was +400 €). Nochtans: elk ander redelijk bod wil ik in overweging nemen.

Nog wat info: het ding kan in een wip compleet gedemonteerd worden voor transport, is 100 % weersbestendig en heeft een diameter van 3,80 meter.

Laat het bieden beginnen!

 

 

 

Read Full Post »

Plots is het echte moment daar, het einde van mijn dochters’ studietijd.

Van mij zou ze nog een tijdje mogen doorgaan, want het zijn tenslotte de studenten die verandering brengen in onze maatschappij.

Ik begrijp dat ze staat te popelen om een volgende fase in haar leven te beginnen.

 

Tijdens haar puberteit hebben we het samen heel moeilijk gehad. Ze kon geen enkele autoriteit meer verdragen, enkel de taallessen konden haar nog boeien. Ze was schoolmoe en had geen vader die ons kon ondersteunen.

Met wederzijdse liefde en heel veel intense gesprekken realiseerde ze zich uiteindelijk dat ze verder wilde studeren. Het verstand was er, het doorzettingsvermogen en het geloof in zichzelf groeide met de jaren.

De twee laatste studiejaren waren de interessantste. Ik keek uit naar de weekends waarin ze me uitgebreid vertelde over de leerzame lessen en de gedreven docenten en haar hongerige drang om een goede journaliste te worden. Ze legde de lat steeds hoger voor zichzelf en schrok van de navenante resultaten.

Ze hoopt dit laatste jaar op een verdiende onderscheiding.

Terwijl zijzelf al druk solliciteert naar het echte leven ga ik nog even door met het smeren van ‘WW’- ofte ‘Weight Watchers’-boterhammen, het strijken van minuscule topjes en onderbroekjes, het betalen van een volle tank benzine en het terugbellen na de gratis sms ‘Bel mij, mijn belkrediet is op’

Nu wordt het menens. Mijn dochter is even groot geworden als haar gestalte en wil zich zo snel mogelijk settelen, samen met haar vriendje.

Eind juni kan ze zich journaliste noemen. Er volgen geen examens meer. De stage bij de gewestelijke TV zender was alvast positief en voor de praktijkproeven is ze met vlag en wimpel geslaagd.

Haar vader, die steeds beweerde dat kinderen oninteressant zijn wegens niet-mondig, zou ze verdraaid de mond hebben kunnen snoeren, hem bouche bée achterlatend. Och, wat droom ik, hij zou haar een andere studiekeuze hebben opgedrongen. Eentje naar zijn eigenwijze zin.

Maar ‘he died on us’ nadat hij de kinderen en mij verliet. Hij had beter moeten weten!

 

Mijn dochter wil niet graag in the picture staan, liever ‘hinten die Coulissen’.

Een van haar eindwerkjes staat op YouTube. Het betreft een interview omtrent de extravagante hotelsuites van Pieter Porters, de bekende en enigszins extravagante Antwerpse decorateur. De man zelf was niet beschikbaar.

Ik vond dat ze het goed deed, ze heeft heel wat potentieel.

En trots dat haar moeder is!

Ze zal haar weg wel vinden, die dochter van mij.

 

Read Full Post »