Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2008

Sierlijk warm

Toen ik vanmorgen de kippen ging voederen, hield ik mijn adem in. Zo snel en geruisloos ik kon, rende ik het huis in om mijn digitaaltje te halen. Hij/zij zat er nog, op de rand van het zwembad en liet zich zelfs van alle kanten fotograferen. Van sierduiven weet ik niets af maar zo eentje heb ik nooit eerder gezien.  Die dikke pels om zijn nek, die kale ernstige kop.  Geen wonder dat ie dorst had. Een ring om zijn poot en helemaal niet schuw.

Mijn dagje kon niet meer stuk.

Ja, ja, mijn zwembad is groen want de pomp is kapot.

Advertenties

Read Full Post »

 

Het is zover, de datum staat vast. Op zaterdag 23 augustus aanstaande verwacht ik jullie vanaf 15 uur.

Het concept is eenvoudig, zoals de laatste keer bij Zapmoose: geen tierlantijntjes, geen poespas, gewoon gezellig samenkomen en veel lachen.

Ik hoop dat de afwezigen van verleden keer nu wél present zullen zijn. Uiteraard zijn ook alle kinderen welkom. Wie weet ontspruiten zich hier toekomstige bloggertjes!

Bij nat weer moet ik noodgedwongen forfait geven. Enerzijds uit praktische overwegingen, maar anderzijds ook omdat het nu eenmaal niet gezellig is om hartje zomer amicale conversaties te houden terwijl we binnen moeten hokken om naar de regen te kijken. 

Hopelijk moeten er dit keer ook geen dekens aan te pas komen. Muggenspul daarentegen is hier altijd een must.

Ik zorg voor de drank, brengen jullie wat lekkers mee?

 

Eventjes praktisch nog: wie wenst deel te nemen, dient vooraf in te schrijven (tot maximum een dag of vier vóór de meetingdatum). Dat kan via de e-mailadressen of het telefoonnummer op de bovenstaande affiche. Zo weet ik tijdig hoeveel stoelen ik bij elkaar dien te sprokkelen alsook welke hoeveelheden booze ik dien in te slaan.

Rest mij nog slechts één luide kreet: Let’s have a party!

Read Full Post »

Bloemenweide (2)

 

In mijn eerste deel (klik hier) had ik de intentie om een bloemenweide aan te leggen op het arme godvergeten lapje grond dat niet van mij is maar waarvan ik steeds het gras moest maaien. Het was toen ietwat over midden april.

Geen loze gedachte; het was een lang gekoesterde droom die werkelijkheid moest worden. Droomt niet elke vrouw van een bloemenweide?

Eerst werd het gras gekortwiekt en op een regenvrije dag huurde ik een zware freesmachine om de graszoden onder te werken. Nadien werd het terrein – verdeeld in drie ongelijke percelen die worden gescheiden door graspaden -genivelleerd en werden de zaden gestrooid zoals Vincent van Goghs zaaier het zou doen. Met een rol werden ze in de schrale grond geperst.

Het was een uitgekiend experiment, want zomaar een bloemenweide aanleggen zonder voorkennis van zaken heeft weinig kans op slagen. Dat had ik van anderen al vaak genoeg gehoord.

Voor het tweede en derde perceel moest ik zaadjes bijhalen uit den Aldi. Hun perceptie van te-gebruiken-kwantiteit-versus-oppervlakte klopte niet zo goed met de werkelijkheid. En voor het laatste zaaibed moesten ook de zonnebloempitten uit de voeding van Davy (mijn dwergpapegaaitje) worden aangesproken.

En dan maar wachten en voortdurend gaan kijken. En elke dag sproeien, want regen bleef uit.

Na veertien dagen zag ik enig resultaat. Duizenden minuscule sprietjes staken overal de kop op. De afwisselende regen en zon van juni wierp zijn vruchten af en telkens ik het gras rondom maaide, was het resultaat duidelijker te zien.

Sindsdien inspecteer ik elke dag mijn bloemenweide die steeds mooiere allures aanneemt. Wat bloeit nu? Wat moet nog komen?

Ik wacht koortsachtig op een bezoekje van Annetanne die mijn bloemetjes een naam zou kunnen geven. Ik wacht op een inspectie van Bart die de talloze insecten-op-bezoek zou kunnen definiëren. Ik wacht op de eloges van toevallige voorbijgangers en op een seintje van bloggers die deze pracht van dichtbij willen zien.

Ik denk dat ik een blogmeeting zal moeten organiseren!

 

 

Een lap arme grond, voorbestemd om een bloemenweide te worden.

 

 

De freesmachine…

 

 

… met een man erachter die het land omploegde… 

 

 

… en klaarstoomde om te zaaien.

 

 

De eerste sprietjes worden zichtbaar.

 

 

Het werd toen een groen veldje…

 

 

… met schaarse bloemetjes.

 

 

Zon en de regen zorgden voor meer bloei.

 

 

Zo ziet de bloemenweide er vandaag uit.

 

 

En zo. En er moet nog heel veel bloeien!

 

 

Ook de ranke zonnebloemen aan het kippenhok krijgen reeds dikke knoppen.

 

 

Deze hoeft alvast niet meer te hopen op een mooie zomer.

 

Read Full Post »

Zou Bart ze ook al zien hangen hebben in zijn nieuwe vijver?

 

Als de larve van een libel een paar jaar in het water heeft geleefd (tot maximum vijf jaar) vervelt hij voor de laatste keer boven water. Hij gebruikt zijn zes poten om langs de waterplanten omhoog te klimmen en zoekt een goed plekje om zich stevig vast te klampen aan een plantenstengel. Eindelijk zal hij dan van waterdier veranderen in een vliegend insect.

Verschillende van die larvenhuiden vind ik jaarlijks op de stengels van waterplanten in de vijver. Mocht ik ooit maar eens kunnen aanschouwen dat een van die libellen zich voor mijn neus uit zijn larvenhuid bevrijdt; het moet een prachtig schouwspel zijn! Maar steeds ben ik te laat om te zien hoe hij hieruit ontsnapt en hoe de buisjes in zijn vleugels met lucht en bloed worden opgepompt waardoor ze groter en groter worden.

Die lege larvenhuid die over blijft, even sterk als broos is, is ook mooi.

 

 

En ja, ik weet het; de bladeren van mijn waterlelies zijn sterk aangetast. Het is al jaren zo. Daar is, jammer genoeg, weinig aan te doen.

Read Full Post »

Geslaagd!

 

MIJN DOCHTER IS GESLAAGD!

 

MET ONDERSCHEIDING!

 

JOEPIE!

 

En ik mocht mee naar de proclamatie. En we kregen hapjes en een drankje. En ze had er niets tegen dat ik haar omhelsde toen haar naam eindelijk werd afgeroepen.

Het doet toch wat met een moeder, zelfs als ze het niet ten volle mag laten merken.

Intussen zijn haar prille bezittingen van haar kot ook naar het ouderlijke huis verhuisd en werd er gepoetst (hier en ginder) en moest er veel plaats vrijgemaakt worden. Hoeveel van die beleefde en ooit geliefde materiële dingen zullen eeuwig blijven staan, op zolder, tussen het speelgoed, hun eerste liefdesbrieven en de leerboeken van de lagere en middelbare school? Ik laat ze staan tot mijn dochters de tijd rijp zullen achten om hierin te willen snuisteren.

 

Vermoeiende dagen zijn het maar achteraf bekeken hebben die jaren hun vruchten afgeworpen.

Binnenkort woon ik hier nog alleen, het zal weer wennen zijn en de herinneringen stapelen zich verder op.

Eigenlijk is een mens ijzersterk!

Read Full Post »