Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2008

Ouderlijk hout (1)


 

Ik herinner me de maandelijkse politieke vergaderingen in de ouderlijke kelder. Wij, de kinderen, vochten erom om de deur te openen voor de belangrijke gasten. Er werd enkel een soort jenever geschonken uit oude groene glazen kruiken. De lege staan er nog, in de wijnkelder; die laat ik niet verloren gaan.

Ik herinner me de geur van de sigaren en de pijptabak, ook de stemmen die zich bij momenten verheven en het schatergelach afkomstig van een grapje dat door het voltallige gezelschap werd begrepen.

De haard brandde op volle toeren, er was altijd wel iemand die er een blokje aan toevoegde.

De kelder waar wij ons terugtrokken in onze puberteit, waar we vrijden, waar we dansten, waar we elkaars vriendjes afsnoepten. Waar we de Beatles, de Rolling Stones, Pink Floyd, Genesis, The Moody Blues en zovele anderen ontdekten.

De goede wijnen zijn intussen gedronken, met Kerst, toen we nog met z’n allen de gelukkigste kerstdagen beleefden.

Het kaphout van de oude reuzenbeuk, die uiteindelijk toch niet op het dak van ons huis viel, is in de kelder intussen zowat fossiel geworden. Ik heb er de laatste twintig jaar nooit meer aandacht aan geschonken. Het was slechts dood hout dat met de jaren ouder werd en geen enkele functie meer had.

Sinds gisteren maakt die godvergeten stapel weer deel uit van mijn leven. Hij is voor mij een hernieuwde bron van warmte. Het zal nog een tijdje duren voor ik de mazouttank weer zal kunnen vullen. Zonder het zich te realiseren, hebben mijn ouders gespaard voor een deel van mijn toekomst. Er liggen nog bergen ouderlijk hout, genoeg om de hele winter mee door te komen. Het is kurkdroog en vat onmiddellijk vuur, het soort vuur dat veel meer dan alleen maar warmte geeft.

Op dit moment kan ik niet verwoorden hoe erkentelijk ik mijn ouders hiervoor ben. Maar ik voel het en denk met weemoed terug aan mijn gelukkige kinderjaren.

Advertenties

Read Full Post »

Let’s Work!

Ik ben van ’t straat af. Neen, neen, begrijp me niet verkeerd, ik heb geen nieuwe partner voor de laatste kwarteeuw  (plus – in het beste geval – nog een sjiek) van mijn leven gevonden. Vanaf vorige donderdag sta ik weer op de arbeidsmarkt en behoor ik opnieuw, in vol ornaat, tot de actieve bevolking in de juiste zin van deze omschrijving. Min één in het aantal werkzoekenden van de maand september. Vandenbroucke zal blij zijn, de RVA en de VDAB ook.

Mijn dochters zijn het huis uit. Enfin, toch zo goed als; na de interieurwerken in het appartement van mijn oudste, is ook zij piepedada. Binnenkort zal ik me, naast mijn zinvolle occupatie, nog enkel moeten bekommeren over de vele dozen speelgoed die hier op zolder staan.  Die bewaar ik voor hen tot ze me kleinkinderen schenken en die bij mij komen droppen. Tegen die tijd zal ik een bloemenkleedje dragen en zo van die speciale kousen die mijn spataders zullen ondersteunen. Ik zal ook leren om sokjes te breien en zal meer moeten poetsen dan ik ooit heb gedaan.  Ik hoop ook om tegen dan rustiger te zijn geworden en nog ad rem genoeg te kunnen reageren als die kleintjes te dicht naar de vijver neigen als hun ouders genieten van wat vrije tijd.

Maar zover zijn we op dit moment nog niet. Ik moet eerst nog mijn pensioen en de rest verdienen om voltallig oma te worden (en tevens de opa te vervangen). Jarenlang heb ik voor managers gewerkt, hun belastingsbrieven heb ik ingevuld, hun ‘objectives’ mee gesponserd, sterke koffie gezet en hun assertieve bevelen opgevolgd. Spreadsheets en issues laat ik nu liever aan de jongeren over die zich, nog meer dan toen, moeten bewijzen.

Soit. Ik heb me sinds kort op de dienstensector gegooid, het knelberoep bij uitstek. Op de vergrijzende bevolking zelfs, en dan meer bepaald die die hun haar nooit meer willen laten kleuren.

Ik ben nog maar twee dagen aan het werk en ik zou al een boek kunnen schrijven over dat deel van onze maatschappij dat hulpbehoevend is. Over de tegenslagen en de ziektes, over verzamelwoede en nood aan menselijk contact, over miserie waar ik niets over wist.

Zullen ze me accepteren als ik enkel AN kan praten en toch zo graag met hen zou converseren? Zullen ze me mijn onwetendheid en onhandigheid vergeven?

Ik nam hun leven al twee keer mee naar bed. Mijn bed is meer gedekt, zonder wintermantels om het warm te houden. Zonder stapels ongewassen wasgoed in die kelder waar ook acht katten huizen, een overjaarse caravan en container op de stoep en heel veel zakken afval die nooit zullen worden opgehaald.

Ik zou er weken kunnen praten, opruimen en genezen. Maar dat blijkt mijn taak niet te zijn. Ik werk nu voor de zorgsector waarvan ik de naam, uit privacyredenen, niet zal vernoemen. Vanaf morgen gaat de eerste volle week in.

Ik krijg gegarandeerd last met mijn werkgever. Dat weet ik nu al.

Read Full Post »

Blogroll

Ik heb mijn blogroll aangepast. Een update drong zich op aangezien er verschillende bloggers de pijp aan Maarten hebben gegeven.

Toch zult u merken dat de lijst er niet korter op geworden is. Integendeel; op mijn voortdurende ontdekkingsreis doorheen de blogosfeer heb ik tal van nieuwe namen geplukt en meegenomen naar mijn stek. Sedert vandaag staan ze dus in rechterkolom. Altijd leuk en variatie troef, zo’n uitgebreide leeslijst.

Read Full Post »

Crisiscircus

Het is grappig.
Het is triestig.
H
et is Fortis.

Read Full Post »

 

Staken in deze tijden heeft weinig zin. Integendeel, het legt de economie nog meer plat.

Arm en rijk, we zitten tegenwoordig allemaal in een soortgelijk schuitje. Al hebben de rijken nu waarschijnlijk meer te verliezen. Zouden we hierdoor wat dichter tot elkaar groeien?

 

Ik citeer een stukje uit de Standaard van gisteren voor degenen die het niet gelezen hebben:

De kredietcrisis in vijftien vragen. De vijftiende vraag interesseerde me het meest: Wat is het worst case scenario van de kredietcrisis waarmee we de laatste maand worstelen?

Het worst case scenario is een volledige meltdown van het financiële systeem, waarbij in Europa en de VS honderden banken over de kop gaan en de overheden, onder druk van de publieke opinie, weigeren om de belangrijkste banken te nationaliseren. Dat zou de Europese en de Amerikaanse economie volledig destabiliseren en de hele wereld meezuigen in een lange en diepe recessie, met alle gevolgen van dien.

Er staat niet eens bij: ‘Maar zo ver zijn we gelukkig nog niet.’

 

Ik dacht dat het hoog tijd werd dat wij bloggers ons steentje zouden bijdragen tot de verhoging van onze dagelijkse koopkracht. Nu het nog kan.

Waarom zouden we met z’n allen niet een keertje de prijzen en de kwaliteiten vergelijken van onze dringendste behoeften? Waar koop ik nu de goedkoopste tonic-light en bestaat er een alternatief voor mijn Yakultje dat mijn darmen evenzeer doet werken? Waar haal ik best mijn kippenbillen? (ongebraden, ongeknipt en zonder te veel vet). Bestaan er ook goedkope en even efficiënte vitamientjes die ons de winter door helpen? Wordt er ergens een voordelig wit wijntje verkocht dat ook nog drinkbaar is?

Recepten voor een klein budget zijn ook erg welkom.

Vele vragen kunnen beantwoord worden in ons bloggenwereldje. Ik doe slecht een poging om de sok onder ons bed wat aan te dikken.

Alle suggesties, vragen en antwoorden, zijn welkom. Hier en/of op eenieders blog.

Read Full Post »

Goed volk

Wie zegt daar dat vrouwen in se altijd jaloers zijn van die andere, dat ze elkaars bloed onder de nagels vandaan halen, dat ze vreselijk kakelen, roddelen en enkel over de kinderen kunnen zeuren?

Dat hun verhalen geen inhoud hebben, dat ze elkaar niet kunnen aanvullen of emotioneel steunen?

Dat ze geen gevoel voor humor hebben, elkaar voortdurend in de haren vliegen en dat hun leedvermaak altijd zoet moet zijn? 

Allemaal larie en apekool.

Bedankt voor de gezellige namiddag, meisjes!

Read Full Post »

Van oud naar nieuw

In een waanzinnige bui van ‘doe iets aan je ouderwordende huid’ stapte ik naar de apotheker. Ik had vooraf bedacht dat ik eerst multi-vitamientjes zou verlangen om daarna, heel subtiel natuurlijk, het hoogst mogelijke aantal staaltjes om er weer jonger uit te zien, af te pingelen. Hoe meer, hoe liever. Ik moest toch hun effect op mijn huidtype kunnen evalueren?
Laden vol staaltjes hebben die daar, die apothekers. Ze bewaren ze alsof het de grootste schatten zijn, enkel toegankelijk voor de elitehuiden.
In mijn dorp is er zelfs een apotheker die tussen oud en nieuw zijn niet-opgevraagde staaltjes (strikt eentje per klant) in een grote bak gooit voor ‘het volk dat zich niet zoveel kan permitteren.’ De apothekeres was karig met haar vondsten voor mij. Haar twee vingertjes twijfelden voortdurend terwijl ik naar de duurste serums wees: die van Franse makelij, waar zelfs de Amerikaanse sterren hun drank voor laten. Die wilde ik ook wel eens uitproberen.
Vier apothekers verder en voorzien van een aangevuld medicijnenkastje kwam ik met een handjevol staaltjes thuis. Het aantal milligrammen kwam bijna overeen met een vol potje serumtroost waarvoor ijdeltuiten zo een vijfenveertig euro wensen neer te tellen. Ik zou me nu eindelijk een beeld kunnen vormen van wat dergelijke extracten voor mijn gezicht zouden betekenen.
Het resultaat was verbluffend! Al na enkele dagen had ik een gezicht dat vergelijkbaar was met de onderkant van een uk van twee. Jeetje, met dit spul kan zo mogelijk een golfplaat worden platgetrokken! Ik meende mijn dochter in de spiegel te herkennen; alleen de borsten waren groter.Soit, hier moest ik sowieso meer van hebben.
Ik surfte naar de site van de firma zelve; misschien kon ik ze goedkoper online bestellen. Ze waren ietwat goedkoper maar nog te duur voor mijn budget.
Toevallig tikte ik de volgende dag het goedje bij eBay in. Tot mijn groot jolijt vond ik daar een dertigtal exemplaren aan minder dan de helft van de prijs.
Het is me nog altijd een vraag hoe die mensen aan deze identieke waren geraken. Zijn het vertegenwoordigers die af en toe een doosje cadeau krijgen of achterhouden? Afgekeurde geschenken misschien? Ik zal het wel nooit te weten komen.
Ook gratis verkregen staaltjes worden er voor een klein prijsje aangeboden. Omdat ik die arme apothekers niet blijvend kon uitmelken, bestelde ik er twee loten van. Eentje is intussen al aangekomen, vanuit Engeland. Leuk die pakjes in de brievenbus.
Het is een wereld apart, die veilingen op eBay. Bijwijlen vreselijk zenuwslopend en verslavend als je de beste bieder wil blijven.
Mijn wintervoorraadje gezichtsreparatie is opgeslagen. Ik heb voor een tijdje geen apothekers meer nodig en ik bespaar de kosten van botox.
Zolang ik er maar zelf in geloof dat mijn rimpeltjes tijdelijk vervagen.

Read Full Post »