Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2008

Aan jou en jou en jou

Morgen werk ik tot vijf. Ik hoop dat ‘mijn oudjes’ daarna nog bezoek zullen krijgen van hun familieleden en dat ze extra in de watten zullen gelegd worden.

Eigenlijk begrijp ik niet zo goed waarom ik morgen zo lang bij hen moet blijven tot hun familie zich klaar voelt voor het kerstgebeuren. Waarom moet het zo lang duren voor ik mijn eigen moeder kan gaan bezoeken in het rusthuis? Ik had graag nog een douche genomen en wat feestelijkere kledij aangetrokken. Mijn moeder zal het niet merken; we zullen er allemaal zijn, kinderen, kleinkinderen en een achterkleinkind. En op kerstdag wil ik haar nog een keertje zien want ze zal niet meer beseffen dat we er  gisteren waren. Een simpel chocolaatje en een natte kus zullen voldoende zijn.

Aan allen die hier bewust of onbewust zijn komen kijken;  Bedankt voor de steun, voor de reacties en voor jullie schrijfsels. 2008 was een heel gevoelig jaar.

Advertenties

Read Full Post »

Tegen wil en stank

Sinds maart van dit jaar werd hier het DifTar-systeem ingevoerd. Dat staat voor GeDIFferentieerde TARieven voor de ophaling van huisvuil.

Wij betalen hier dus voor de hoeveelheid afval die we produceren. Of beter: die de fabrikanten grotendeels produceren en waar wij dan moeten voor betalen.

Ik was altijd al een gewetensvol sorteerster en tweewekelijks kon je me op zaterdagnamiddag in het containerpark vinden. Eigenlijk wel een leuke bedoening daar. De conversaties met medeburgers verlopen er gemoedelijker dan die in, pakweg, de plaatselijke Delhaize. Wat iemand koopt is waarschijnlijk meer vatbaar voor kritiek of roddels dan wat iemand dumpt.  

En soms kan ik ook stiekem een paar terracottapotten vissen uit de steenslagbak. Als niemand toekijkt natuurlijk, ik heb er een handje van weg. Je kan daar prachtige, ongeschonden winterharde exemplaren vinden, alsof ze daar liggen te smeken om hergebruik.

Die DifTar-methode is veel omslachtiger en ook veel duurder. Je betaalt een euro per buitengesjouwde container en twintig eurocent per kilo gewicht (wat overigens wordt vastgelegd aan de hand van een chipscan).

Voor de laatste negen maanden betaalde ik al negentig euro, zijnde gemiddeld tien euro per maand, voor de ophaling van ‘hun’ vuil voor mij.

Niet dat ik gierig ben, maar ik vergeet vaak om die bak naar de straatkant te slepen. Dan blijk ik plots, na een maand of zelfs langer, te blijven zitten met een grote achterstal restfracties. Algauw ontstaan ten huize Chelone dan Napolitaanse toestanden, enorm naar de zin van de plaatselijke eksters die eender welke eetbare substantie uit de onbedekte plastic zakken pikken.

Op die momenten moet ik de grote middelen gebruiken:

Men trekke zijn zware bottines aan, plaatse een trapladdertje tegen de afvalcontainer, houde zich vast aan de balken van de carport en storte zich op het vuil. En dan nog even een paar been/bil-strekoefeningen. Het vuil zakt altijd aanzienlijk, en des te meer naarmate het avond is, natuurlijk. 

Zodoende kan er weer wat her en der rondslingerend vuil bij geperst worden. Zonder er echt bij stil te staan heb ik hierdoor al menig euro uitgespaard. Met dien verstande dat geen oneerlijk burger ’s nachts nog wat van zijn overtollige stenen in mijn klaargezette bak komt gooien.

Ik twijfel nog aan de (recht)zinnigheid van dit project.

Read Full Post »

Als alles winterslaapt…

…komt de helleborus te voorschijn. De meeste helleborussoorten bloeien vanaf januari, maar eentje uit mijn collectie doet het al sinds verleden week. Een vroegbloeier die zijn naam eer aandoet. De kerstroos houdt van de vrieskou en zijn monopoliepositie. In de schaduw van mijn laurierhaag voelt ze zich uitstekend. Ze zal zich manifesteren tot de eerste lentesprietjes zich langzaam omhoog hijsen.

Kerst in mijn tuin en een vrijgeleide naar betere tijden.

img_4820

img_4828

Read Full Post »

eBay-business



Het is zo goed als winter in België nu de temperaturen omstreeks kerst weer lenteallures aannemen. Jezuke zal weer eens geboren worden tijdens de donkerste weken van het jaar. Waarom werd hij in godsnaam niet in augustus verwekt om in mei in zijn kribbeke te kunnen liggen? Vijfentwintig mei bijvoorbeeld, de zomer in zicht. Maria zou met hem kunnen gewandeld hebben in de ontluikende natuur, zonder dekentje of stro.

Mijn kinderen zijn allebei ook in mei geboren, toen was ik allerminst depressief.

Soit, rond deze tijd ben ik nu eenmaal altijd depressief. Dit jaar nog meer.
Een klotejob heb ik, met weinig onmiddellijk vooruitzicht op beters. En ook daar hangt reorganisatie in de lucht. Hadden ze dat niet eerder kunnen bedenken? Weer strijden Chelone; contractbreuk, dat heb ik nog niet gehad.
Ik amuseer me een beetje, bij gebrek aan beters, op eBay. Daar wordt nu tegen de sterren op geboden. De laatste veiling won ik 100 staaltjes Caudalie voor een zacht prijsje. Het komt er op aan snel te wezen. Staaltjes waarop uitdrukkelijk staat vermeld: “Echantillon gratuit, ne peut être vendu”. Vandaag kwamen ze aan uit Frankrijk. De postbode kwam ze me persoonlijk overhandigen. Toen had ik zijn nieuwjaarskaart in de brievenbus nog niet gevonden. Met de beste wensen van Benny, mijn eigenste postbode. Hij krijgt beslist iets, al zal hij nog een tijdje moeten wachten. Wachten tot ik mijn eerste netsuke goed verkocht krijg op eBay. Een van de kimonoknoopjes die ik erfde van mijn suikertante die op tachtigjarige leeftijd verongelukte op weg naar een bedevaartsoord. Ze was aan het spookrijden, samen met haar drie vriendinnen, op de E40.
De netsukes die ik van haar erfde, kreeg ze van mijn oom missionaris in China. Hij werd daar vermoord; onthoofd. De gruwelijke verhalen die ik onthield uit mijn kindertijd. Ik heb nog meerdere ooms die toen hun leven lieten omwille van hun geloofsovertuiging.
Die ivoren beeldjes heb ik nu al twintig jaar en heb ze al die tijd heel behoedzaam bewaard. Ivoor mag vanaf 1 januari 2009 niet meer verhandeld worden. Ik wil anderen opzadelen met dat schuldgevoel. Ik wil geen ivoor bezitten waarvoor olifanten moesten sneuvelen. En ik verkoop ze nu, wat een contraditie!
Met de opbrengst ervan wil ik voor mijn kinderen een kerstcadeautje kopen want met mijn loon lukt het amper.

Bestaat er geen spreekwoord of gezegde dat me deze daad vergeeft?

Read Full Post »

Boom uit de kunst

Nooit zou hier een nepkerstboom in huis komen, dat had ik mezelf gezworen. Geen Kerst zonder echte spar in huis. Al was elke twintigste december wel een ware nachtmerrie: boom ophalen waar amper nog een kluit aan hangt, auto vol met aarde en takkenresten, aarde en grote pot aanslepen op het terras, boom in pot, terras bezemen, boom verslepen tot in de living, meubels verzetten, boom proberen rechtop te zetten, stofzuigen… Boom valt om, opnieuw beginnen.

Om nog maar niet te spreken van de afbraak na Nieuwjaar.

Degenen die beweren dat ze zo een den tot het volgende jaar kunnen overhouden zijn minderheden. Ik had er eens bijna eentje dat aanstalten maakte om te overleven. Het heeft het slechts enkele maanden volgehouden daar in de kippenren met al die mest.

 

Bij Troc stond verleden week een kunstboom van twee meter vijfentwintig. Een eindereeks- exemplaar. Hij was door de weken heen afgeprijsd tot achtentwintig euro. Voor zo’n formaat betaal je in de winkel algauw minstens honderd vijftig euro. Ik draaide er omheen, keurde hem, twijfelde en liep weer weg. Ik ben niet zo voor onechte dingen. 

Ik moest de volgende dag weer in de buurt zijn. Hij stond er nog. Ik nam hem mee, op goed geluk. Ik mocht hem thuis opzetten en moest blijken dat hij niet voldeed, mocht ik hem de volgende dag terugbrengen.

Grappig hoe je zo’n takken aan een met naalden bedekte plastic hoofdstam bevestigt. In elk ijzeren gaatje van de stam paste precies een tak met een eenzelfde kleurlabeltje. Er ontbrak niets, de boom was compleet.

Mijn kinderen zullen het verschil niet eens merken. Ik wel natuurlijk, maar ik ben sterk in het relativeren: die boom behoeft namelijk geen water en is in een mum van tijd opgezet en verliest geen enkele naald. Je kan naar believen takken ombuigen en die met vijftig tegelijk naar de zolder brengen  zonder dat ze ooit bruin zullen worden.

 

De moraal van het verhaal is dat een kerstboom binnenshuis voor mij niet meer kan geassocieerd worden met de levende bomen die in mijn tuin staan. Dat kost- en dierbare plantgoed hoef ik niet meer te rooien voor een luttele veertien dagen van plezier. 

Hoe kon ik het al die jaren over mijn hart krijgen om toe te zien hoe gezonde sparren verbrand worden na het Kerstgebeuren? Of erger nog: dat ze in de fleur van hun leven werden gekettingzaagd.

Ook financieel ga ik er met dit immer groene exemplaar op vooruit.

Kortom: ik heb de levende planten lief en dus kocht ik een kunstboom. Voilà.

Read Full Post »

Take a break

Read Full Post »