Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2009

Door de voorbereidingen van ‘Open Tuinen’ had ik mijn pluimvee wat verwaarloosd. Hun hokken lagen zodanig bezaaid met excrementen dat hun legactiviteit de laatste weken te wensen overliet. Gelijk hebben ze, die kiekens van me; geen propere legbak, geen eieren!
Hoogtijd dus om grote kuis te houden.
De legbak van het nieuwste hok werd ooit door buurman Johny heel vernuftig bevestigd zodat hij in een mum gedemonteerd kan worden om het kot binnenin te kunnen schoonmaken.
Toen ik op mijn knieën ging zitten om me in het hok te wringen, voelde ik dat mijn linkerknie op iets nat en zachts neerkwam. Hm, c’est quoi, ça? Bij nader toezien bleek het een minuscuul portemonneetje. Het was doorweekt en aardig beslijkt. Toen ik het opende viel ik bijna achterover; er zaten namelijk verschillende eurobriefjes in: eentje van vijftig, drie van twintig en twee van vijf euro. Ook de briefjes waren drijfnat en vol modder.
Kippen kakken nu eenmaal geen kluiten, vooral geen euro’s en het portemonneetje behoort mij niet toe. Hoe kan zo’n ding in hemelsnaam onder het leghok terecht gekomen zijn? Mijn kinderen heb ik bevraagd, zij hebben duidelijk geen geld verloren. Ik pijnig mijn hoofd om te weten te komen hoe het buideltje daar verzeild is geraakt. Hoe lang ligt het er al?  Het is zo’n anderhalve maand geleden dat ik het kippenhok schoonmaakte. En ik krijg weinig bezoekers over de vloer.
Weinig bezoekers? Er zijn er potverdorie een paar honderd gepasseerd de laatste twee weekends! Vermoedelijk heeft een van hen pech gehad.
Aangezien ik eerlijkheid hoog in het vaandel draag, mag de arme verliezer (m/v) mij contacteren met een gedetailleerde beschrijving van het kleinood (kleur, materiaal, grootte, knoopjes of rits,…). Ik bezorg het hem of haar linea recta terug – mét inhoud.
De gedupeerde kan mij contacteren via deze gegevens. Indien geen respons: God zal het u lonen met erwten en bonen, haha!

Read Full Post »

Het lijkt allemaal anders, maar het laatste weekend is heel hectisch geweest. Bovendien is mijn dochter weer naar Duitsland vertrokken en ik mis haar nu al. De geestelijke en lichamelijke toestand van mijn moeder is plots ook erg achteruit gegaan. Ik besef maar al te goed dat we haar aan het verliezen zijn, het gaat me allemaal te snel.

Mijn eerste ‘Open Tuin’-weekend was gelukkig een succes. Tweehonderd vierenzestig enthousiaste tuinliefhebbers vereerden me met hun bezoek.
De bloemenweide is dit jaar weliswaar een fiasco gebleken; dat pakket akkerzaden van de Provincie Vlaams-Brabant gaf niet het gewenste resultaat. Maar volgend voorjaar stel ik weer mijn eigen zaadjes samen om een kleurrijke bloei te bekomen. Die drie percelen werden gelukkig gecamoufleerd door de prachtige schilderijen van Annemie Op de Beeck, Ami, nicht van Madame. Haar werken brachten kleur en vlammend licht tussen de planten en verfraaiden de ganse tuin.

Om tien voor tien verscheen Madame al, fris en monter zoals we dat van haar gewoon zijn. Twee dagen lang heeft ze zich met heel veel opvergave over de kassa ontfermd. Ze verwijderde zich amper van haar stoeltje. Ik zal haar nooit dankbaar genoeg kunnen zijn. De eerste bezoekers hebben we gemist toen we ons koffietje aan het drinken waren. Het koppeltje liet netjes zijn bijdrage achter aan de onbemande kassa. 
Reeds vroeg in de ochtend arriveerden Zapnimf, Moose en Krulzapje, sleurend met twee frigoboxen, tafel en stoeltjes. Zouden ze nog niet ontbeten hebben? In welke volgorde een hele resem bloggers daarna kwam aandraven, met nog veel meer lekkernijen, weet ik niet meer maar ze waren met veel: Margo en haar Smurf, Patrick (de dromer), Elke met dochtertje, Breeg, Marc, Beo (van het terziele gegane Kribbelpunt) en het lieve mevrouwtje Aquarius. Laleña kwam even later, vers uit het vliegtuig vanuit Frankrijk. Voor mij was het een complete verrassing; een blogmeetingske tijdens mijn ‘Open Tuin’-dagen had ik helemaal niet verwacht. En eten dat die meehadden! Hoe vreselijk lief van al die schatten. Het liefst was ik er gewoon bij gaan zitten, onder de tent die Annemie me uitleende.  De andere bezoekers waarschijnlijk ook, het was daar zo een gezellig boeltje.

Een woordje mag niet ontbreken over de drie prachtige  kinderen die zich zeer voorbeeldig hebben gedragen. Smurf, Krulzap en Luna zijn welopgevoede, guitige en vriendelijke kinderen, een plezier en een genoegen om ze te leren kennen.  Ik kan er niet genoeg over pochen.

Net voor iedereen naar huis vertrok, vleide Beo zich nog even neer op het gras. Het reality-filmwerk van Smurf  liet hij aan zich voorbij gaan. Toen iedereen vertrokken was en ik de overgebleven restjes in huis wilde halen, vond ik Beo niet meer op zijn laatste slaapplaats. Ik zocht de tuin af en kon hem maar niet vinden. Mijn dochter en schoonzoon gingen mee op zoek.
Wat bleek?
Beo lag helemaal achteraan in de tuin op de harde dolomiet. Te mooi om er geen foto van te nemen. Schoonzoon ‘nam’ hem drie keer, bij de derde keer schoot Beo wakker. Als kleine kinderen vluchtten we lachend het huis in.
Door het raam zag ik vervolgens de mens pogingen ondernemen om te stappen, met frigobox, richting straat. Nog net op tijd kon ik hem ervan overtuigen dat het niet verstandig was om achter het stuur plaats te nemen.  Ik nam zijn hand en stelde hem voor een bedje voor hem te dekken in de tuin (Hij vond mijn handje lief, zei hij, maar dat zal hij nu wel niet meer weten). Ik legde een matras op het gras, spoot zijn benen in met muggenspray en dekte hem toe met een dekentje. Hij was meteen weer in dromenland (lees: zijn roes uitslapen).
Twee uurtjes later zag ik wéér een mens wandelen in mijn tuin. En weer was het Beo die een volgende poging ondernam, met frigobox, om bij zijn auto te raken…
De tafel was intussen al gedekt voor een man meer. Mijn oudste dochter had ons thans ook vervoegd. Samen met Beo genoten we van een mini-barbecuetje, bereid door schoonzoon. We hebben nog gelachen tot een uur of één.

Een geslaagde eerste Open Tuindag en heel veel gezelligheid. Dank aan alle bloggers voor deze surprise-party!

(Foto’s: Beo en mijn schoonzoon)

Read Full Post »