Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2010

In Godsnaam toch

Met grote verbijstering keek ik vanavond naar de eerste aflevering van ‘In Godsnaam’ op Een.  Gemengde gevoelens over zowel de naïviteit van de Belgische vrouwen die zich laten bekeren tot moslim als over de rol van Annemie Struyf. Deed ze het goed, ging ze te ver, niet ver genoeg? Het stemt alleszins tot nadenken.

Ik kon me nadien nog moeilijk concentreren op de ‘De Slimste Mens’.

Wat de doorslag gaf?  Het voorproefje voor de tweede aflevering; dat Annemie daarin zal rondlopen in een soort monnikenpak, gesponsord door een of andere firma.  Dit geeft me een heel vreemd gevoel;  die kleine lettertjes had ik liever niet gezien; dit keer was het geen detail.

Read Full Post »

Chelone’s cuisine

Terwijl ik dit stukje aan het schrijven was, zag ik dat ook anderen zich over dit thema bogen, letterlijke  komkommertijd, nog even tijd om te smullen.

Het plezier van het koken heeft zich bij mij slechts vlinderig en ongestadig ontwikkeld. Voor kleine kinderen koken is niet erg boeiend; zolang ze hun groenten, patatten en vlees of vis binnen hebben, is de klus geklaard. Het mijden van schorseneren, witlof, spruiten en andere ‘vieze goedjes’ maakt je al snel tot de ideale moeder/kokkin.
De ongedwongen kookstijl van Nigella Lawson heeft me vanaf haar debuut op het scherm gefascineerd. Zij bezit de kunst om de moeilijkste gerechten voor te stellen alsof ze spotgemakkelijk te bereiden zijn. De eigenhandig losgerukte kruiden smijt ze in de pan zoals onze grootouders het waarschijnlijk hebben gedaan en maatbekers zijn voor haar eerder een noodzakelijk kwaad dan een vuistregel. Ongestoord kunnen spelen met ingrediënten, ze leert ons dat het mag en dat je er bovendien veel plezier aan kan beleven.
Voor taarten en cakes maak ik mijn keuken liever niet vuil. Proporties en ruimtelijke afmetingen vallen niet te linken aan mijn gedesorïerenteerde hersenkamers. De wilde gooi, de logische gok: dáár hou ik van.
Een recept zomaar overnemen uit de zoekmachines is niet spannend genoeg, de combinatie ervan met een stevige vleug eigen inbreng is veel plezanter.
Natuurlijk ben ik geen keukenprinses en dat zal ik ook nooit worden. Mijn enige betrachting is dat mijn tafelgenoten mijn probeersels lekker vinden. Het allerleukste is dat ze om het recept vragen.
Het lukt me de laatste tijd meer en meer om iets smaakvols te serveren.
Met jullie goedvinden, zou ik hier in de toekomst af en toe een receptje willen plaatsen onder de rubriek ‘Chelone’s Cuisine’ (CC).
Niet ambitieus bedoeld. Gewoon omdat het lekker is en makkelijk te bereiden.

Pittige kip met kokosmelk
Kokosmelk is overheerlijk. Ze bezit veel calorieën maar in combinatie met de overige ingrediënten zorgt ze de volgende dag voor een probleemloze lozing van de geschuurde maag, wat zeker niet onbelangrijk is.
Voor vier personen (en voor kleine eters nog een maaltijd voor de volgende dag).
Kooktijd : 80 minuten, waarvan 60 minuten vrije tijd terwijl de kip suddert.
Benodigdheden:
–          2 kippen of een pak of twee kippenbouten;
–          3 eetlepels boter van gelijk welk merk;
–          2 teentjes look, fijngesneden (mogen er ook meer zijn, njammie!);
–          2 paprika’s, gelijk welke kleur;
–          2 eetlepels curcumapoeder;
–          2 eetlepels komijn;
–          1 eetlepel bruine suiker;
–          2 koffielepels sambal oelek;
–          1 blokje kippenbouillon;
–          70 cl tomatencoulis (= een mooier woord voor gezeefde tomaten en overal te koop). Giet er de rest  van  de bric of pot ook maar bij, dan heb je meer saus;
–          8 dl cocosmelk (en als de pot niet leeg is mag de rest er ook nog bij, dan heb je nog meer saus);
–          2 limoenen of citroenen;
–          Peper en zout;
–          Potje verse koriander.
Bereiding:
De kippen uit elkaar rukken middels een beetje snij- en knipwerk. De stukken zitten straks bedolven onder de saus; geen mens die de assymetrie zal opmerken. Met kippenbillen lukt dit recept vanzelfsprekend evenzeer. Bak de stukken kip in een grote stoofpot met de boter.
Als ze langs alle kanten mooi bruin zijn, haal ze dan uit de pot.
Stoof de fijngesneden uien en de paprika’s in hetzelfde bakvocht en voeg na 5 minuten de lookteentjes toe.
Roer ongeveer 4 minuten en voeg de curcuma, komijn, suiker en sambal toe.L
Roer dit mengsel even en voeg het bouillonblokje, de tomatencoulis en de kokosmelk toe.
De blikjes of flesjes even spoelen met een beetje water en dit vocht ook in de stoofpot gieten.
De stukken kip in de saus leggen en alles aan de kook brengen. Daarna het vuur lager zetten en 1u laten sudderen met halfopen deksel.
Het sap van de limoenen of citroenen erbij gieten en kruiden met peper en een klein beetje zout. (eigenlijk geen zout nodig, we eten immers al veel te veel zout en het bouillonblokje is al zout genoeg.)
Het gerecht bestrooien met verse koriander.
Smakelijk!
Indien er saus overblijft, deze gebruiken voor de volgende dag. Even opwarmen en over aardappelen of vlees gieten. Héérlijk!

Read Full Post »

Sinds juni vorig jaar wordt onze buurt verwend met de aanwezigheid van een uilenpaartje. Het is nog steeds grote liefde tussen die twee; ze werpen elkaar de mooiste serenades toe.
Het mannetje lokt zijn wederhelft met langgerekte ‘Huhuhu’s’, het wijfje beantwoordt zijn bedes met korte, felle kreten. Tot diep in de nacht gaan ze door met hun liefdesbetuigingen, ook nu het zo koud is. Als uilenverzamelaarster (ik heb inmiddels ongeveer 450 uilenminiaturen in mijn letterbakken), droom ik ervan om hen eens in levende lijve te kunnen waarnemen. Ze zitten immers in het bosje palend aan mijn tuin. Hun verleidingsconversaties wist ik deze week echter wél te registreren.

Read Full Post »

Het is mooi geweest

De vijver kan je niet meer ontwarren omdat die bedekt is met een dikke laag ijs en bovendien wordt gecamoufleerd door een enkelhoog sneeuwtapijt.  De tuin levert idyllische taferelen; je hoort me niet klagen over de schoonheid van de natuur.
Maar voor mij mag die beauty nu wegtrekken opdat mijn fauna en flora het zouden overleven. De vorst eist zijn tol; de kikkers hebben gebrek aan zuurstof in de vijver want zelfs het luchtpompje is bevroren, de mezen pikken aan betonharde mezenbollen, de planten staan krom en breken af onder het gewicht van de sneeuw. Mijn erfdieren snakken naar leven in de grond.
Het is genoeg geweest.

Read Full Post »

Een Beatles-weetje

In 1967 schreven John Lennon en Paul McCartney de song ‘Being for the Benefit of Mr. Kite’. Een wat eigenaardig nummer, ik snapte er toen niets van.
Heel veel later vertelde mijn broer, een fervent Beatleskenner en -fan, me de ware geschiedenis achter dit liedje. Zo zou John Lennon in het begin van dat jaar, in een antiekwinkeltje, een negentiende-eeuwse poster gevonden hebben van het Pablo Fanque’s Circus waarvoor ene William Kite werkte tussen 1843 en 1845. John Lennon putte zijn inspiratie uit die oude poster voor de nieuwe hit. De tekst werd quasi letterlijk overgenomen.
En ik kan het weten, want enkele jaren geleden kreeg ik als kerstgeschenk van mijn broer een reproductie van die bewuste poster.
Jarenlang is ze verpakt gebleven in een kartonnen koker. Nu hangt ze, netjes ingekaderd, in mijn nieuw geschilderd bureel waar ze tot volle uiting komt.

John Lennon bij de originele poster:

Read Full Post »

Van de sneeuwpracht geniet ik het liefst achter glas; mijn voet- en handuiteinden zijn oh zo gevoelig voor kou.
Op elk verwarmingselement ligt een kat uitgestrekt de pootkussentjes te verwarmen. Ze kijken me vol medelijden aan als ik naar buiten moet. Daar wachten immers twaalf kippen, vier eenden en tien volièrevogels op onbevroren drinkwater en een hartverwarmend vederklopje. De eenden boren hun snavels door het harde ijs en zetten hun kelen open; hun voedsel is op. Wie van dieren houdt moet ze ook te allen tijde verzorgen. Dat is altijd al mijn motto geweest.

Mijn kippen zijn voor de tweede keer dit seizoen het noorden volkomen kwijt en laten het scharrelen voor betere tijden als pieren en klein insectengrut weer voor de pinnen zullen komen. Het is alsof ze nog liever verhongeren dan sporen in de sneeuw te moeten achterlaten. Naar het schijnt zou een kip haar gevoel voor oriëntatie volledig verliezen in de sneeuw en compleet gaga worden. Daarover heb ik niets gevonden op het internet, maar ik geloof het best.

De drie paar fleecesokken passen nog net in mijn bottines als ik me naar de vier asielen haast. Daar wordt gretig gedronken alsof mijn erfdieren beseffen dat hun volgend drinkgelag tot morgen zal moeten wachten.

Foto’s van vandaag

Read Full Post »