Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2010

Vlinders tellen

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit meer vlinders zag dan in de maand juli 2010. Bijna alle exemplaren van de twintig algemene tuinsoorten uit de folder van Natuurpunt zijn hier reeds de revue gepasseerd.
Ik zou er echter geld voor geven om het icarusblauwtje met eigen ogen te zien fladderen. Een pracht van een vlindertje met mozaïekkleurige vleugels.
Dat is misschien wat teveel gevraagd, want vandaag had ik al het geluk een koniningenpage (Papilio machaon) te spotten. Ze verkoos, jawel, de vlinderstruik (Buddleja) als landingsplaats.
De kwaliteit van de foto had beter gekund, mits de juiste lens, maar mijn blijdschap was nauwelijks te beschrijven.
Volgend weekend is het vlindertelweekend; ik doe zeker mee.
(De tweede, de mooiste  foto, nam mijn buurvrouw in haar tuin)

Advertenties

Read Full Post »

Stiekeme indringer

Vreemde katten komen hier en gaan, via het kattendeurtje.
Meestal schieten ze weg als ze me horen.
De laatste gast was zich van geen kwaad bewust en at lustig de kattenbrokjes op. Kon die smakelijk eten, zeg!
Hoe is zij of hij hier binnen geraakt? Ook via het kattendeurtje?
Het is nog een kleintje, de moeder had ik gisteren al gezien onder de laurier.

Read Full Post »

Wij, ervaren tax-on-webbers, de geprivilegieerden, kregen vijftien dagen langer tijd om onze belastingsaangifte door te sturen.
Fluitje van een cent, alle bedragen zijn reeds ingevuld. Ze kennen me daar al goed, het kleine onhandige visje.
Echter, dit keer had ik alles goed voorbereid: de nodige papieren zaten netjes gerangschikt in een mapje ‘Belastingen 2010” en zelfs mijn ID en paswoord had ik goed bewaard. Alles ging uitstekend.
Tot mijn grote verwondering klopten zelfs mijn ID en paswoord. Ik moest enkel nog het token intikken. Een makkie, nummer 21 moest ik kiezen.
Verkeerd token, ik geraakte niet binnen bij de federale regeringsdiensten. Gezien mijn alombekende onhandigheid tikte ik mijn ID en paswoord opnieuw in, weerom zonder positief resultaat. Dit tot vijf maal toe. De zweetdruppels parelden intussen over mijn gezicht; ik was niet gekend bij de federale mogendheden en bovendien kreeg ik bericht dat ik geblokkeerd werd en nergens werd hiervoor een reden opgegeven. Wat had ik in godsnaam verkeerd gedaan? Een boete niet betaald misschien? Of had ik een strafregister zonder dat ik me daar bewust van was?
Mijn netjes gesorteerde papieren deden, na een uurtje onfortuinlijk denkwerk, een lampje branden. Het zal de aanhoudende hitte wel geweest zijn of het feit dat ik die ene brief van verleden jaar van het Belgisch portaal nu pas in het oog kreeg. Ik realiseerde me toen pas dat het nummer 21 van het bewuste token toegekend was aan de Heer Vandenbossche, een fictief persoon dat fungeerde als voorbeeld op de site van de federale regering. Ik dacht al, wat moeit die Vandenbossche zich hier nu met mijn belastingen?
Een mailtje naar de helpdesk en een telefoontje naar de ondersteunende diensten brachten me uitkomst; uit veiligheidsmaatregelen zou ik een uurtje geblokkeerd blijven en kon ik daarna mijn gang weer gaan.
Straks onderneem ik een nieuwe poging, als het hier wat koeler wordt in huis. Belastingen invullen met dit weer is extra moeilijk, heb ik ondervonden. Zeker met mijn warrige brein.
Maar ik heb nog tijd, tot morgen om middernacht.
Eigenlijk zou ik eerst willen weten of mijn stuntelig handelen enigszins, clichématig dan, herkenkaar is voor jullie.

Read Full Post »

Dezer dagen functioneer ik het best (of beter: het minst slecht) ‘s morgens en ’s avonds. De rest van mijn dag is te ignoreren omwille van de hitte. Samen met mijn planten en dieren zit, hang of lig ik ’s namiddags te puffen, te dorsten en de schaduw op te zoeken.

Mijn gedachten gingen/gaan dan naar de Werchterse festivalgangers, naar de mensen op de trein, naar de bestuurders van aircoloze auto’s, naar bouwvakkers op hoge stellingen, naar de bewoners en het personeel van rust- en ziekenhuizen, naar blokkende studenten en naar allen die het nu zo vreselijk warm moeten hebben in matig geïsoleerde appartementjes.

Gelukkig houden het WK, de Tour en Wimbledon tal van mensen aan het scherm gekluisterd in met rolluiken of dikke gordijnen verduisterde kamers. Ongetwijfeld betreft het hier vooral mannelijke toeschouwers, niet zelden gehuld in slechts een marcelleke.

Ook mijn erf kreunt onder de droogte. Ik kan het watergeven nauwelijks bijhouden. Wie nu nog groen gras bezit, betaalt zich blauw aan een automatisch sproeisysteem (en de steeds hoger oplopende waterrekening), maar de meeste gazons zijn wellicht geelachtig oranje.

Velen geven hun planten geen water tijdens deze droogte omdat ze geloven in de zelfregularistie van de natuur. Ik geloof niet in die wijsheid want ook een plant begeeft het vroeg of laat door watergebrek.

De idee om hier een flink uit de kluiten gewassen regenwaterput  te laten installeren groeit met de jaren. Het is een feit waar we in de toekomst rekening mee zullen moeten houden: onze zomers worden alsmaar droger.

De laatste dagen sproei en begiet ik me te pletter. Het is vechten tegen de bierkaai. Bovendien lijkt het alsof de schaarse regenbuien net mijn gemeente moedwillig overslaan. De tuin snakt naar water en ik kan onmogelijk zijn dorst lessen. Moeten we hier binnenkort palmbomen planten en droogtebestendige prairietuinen aanleggen?

Voorlopig geniet ik nog van inheemse planten, zelf gezaaide eenjarigen, van de bloemenweide die er dit jaar ronduit prachtig bijligt, van zelfgekweekte komkommers, tomaten, sla en kruiden.

De eendenkuikens groeien als kool en ploeteren in hun poeltje met een tomeloze energie.

En ik? Ik blijf sproeien, tot het hier ein-de-lijk ook eens wil regenen…

(Foto’s aanklikbaar)

Read Full Post »