Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2011

Rondje paddendans

Een al te vroege enkeling had ik verleden week al zachtjes horen kwaken. Het kon niet waar zijn, ik moest me vergist hebben.
En toch: vanavond hoorde ik hem een octaafje hoger kreten nadat ik uit de douche was gestapt. Het miezerde en de temperatuur viel mee. Een typisch paddentrekweertje. Zou hij al succes geboekt hebben bij wijfjes?
Frisgewassen na het buitenwerken toog ik, omstreeks negenen en gehuld in mijn dikke fleecepeignoir, de tuin in om een rondje te doen langs de vijverrand.
Niet één maar zo maar eventjes zesentwintig padden lagen daar hun pootjes te strekken.
Op 25 februari? Drie weken vroeger dan vorig jaar?
Voor degenen die me niet zouden geloven: met opgerolde mouwen viste ik er in de gauwte een tiental uit het water en deponeerde ze in mijn emmertje. Ze vonden het absoluut niet leuk, maar voor deze foto moesten ze toch even het water uit.
Mijn telrecord – verleden jaar – was 119 (!) stuks op 19 maart. Nu zijn die diertjes drie weken vroeger op pad. Wedden dat dit record snel verbroken wordt?

Read Full Post »

Boompje groot, internet dood

Tweeëntwintig are minder is niet niks, maar die klik naar less had ik voordien al gemaakt. Verplanten moest ik, van mijn ex-grond naar de mijne. Zolang het plantseizoen niet ondermijnd wordt door grote vrieskou, kunnen bomen en struiken naar believen een nieuwe stek krijgen.
Het krentenboompje, wit bloeiend in het vroege voorjaar en waarvan de vruchtjes even later zo gegeerd worden door de vogels, moest naar de voortuin verhuizen. Het boompje van weleer was ondertussen uitgegroeid tot een stevige jongen daar in de – nu voormalige – kippenren, wegens druk bemest met kiekenstront.
Hierdoor moest er dan ook een flink diep plantgat gegraven worden op de nieuwe stek. De spade ter hand genomen en tjaka! Maar ineens: pok. Een wortelstronk zat in de weg. Nog meer tjaka dan maar. De vlijmscherpe spade sneed er uiteindelijk middendoor.
Boom erin, wat compost erbij, goed water geven, put dicht. Het gezonde gestel zou de verhuis zeker overleven.

Mijn internet had daarentegen de geest gegeven merkte ik bij het binnenkomen.
De provider had nochtans geen geplande werkzaamheden doorgeseind. Stekker uit de modem, even wachten en stekker terug in de modem. Het internet gaf geen kik.
Toen ik de associatie maakte met de verplante krentenboom waren reeds ettelijke uren verstreken en werd het steeds donkerder. Het kon bijna niet anders: die ‘wortelstronk’ waar ik niet meteen doorheen raakte, zou wel eens een obstakel van een gans andere oorsprong kunnen geweest zijn.
De krentenboom werd zodoende weer uit zijn put gelicht. Bijgeschenen door een zaklamp werd meteen duidelijk dat ik geen wortel had vernield maar mijn internetsnelweg. Mijn vrees werd hiermee werkelijkheid. Ik zag een eind fiberkabel links en ik zag zijn evenknie rechts.
On top of that: het weekend stond voor de deur. Een snelle technologische dienstverlening zag ik hierdoor wel heel somber in.
Het werd een weekend van opzichzelfgesteldheid. Zonder internet. Zonder televisie. Hoe ik die tweeeneenhalve dag ben doorgekomen is een heel ander verhaal. De telefoon, tot nader order nog steeds aangesloten bij een concurrent-provider, deed het gelukkig wél nog. Vriendinnen werden opgetrommeld om koffie te komen drinken. En ik had veel lectuur voorzien voor een lang weekend dat, achteraf bekeken, helemaal niet zo eenzaam is verlopen. Alhoewel, ik heb nog nooit zo graag iemand ontvangen als die vriendelijke telenetmeneer die de twee glasvezeleindjes weer broederlijk aan elkaar kwam knopen.

Mijn krentenboompje kreeg een veiligere plek. En de internetkabels worden voortaan gemarkeerd voor toekomstige werkzaamheden. Aan hen die binnenkort aan het bouwen dan wel installeren slaan: breng uw internetkabel minutieus in beeld. Of stop hem desnoods in een solide buis. 

Read Full Post »

Prairietuin (1)

Mijn blog was blijven staan voor het geval ik ooit weer zin zou krijgen om ervaringen neer te schrijven. Eerlijk gezegd stond mijn hoofd er niet meer naar; het leven bracht onverwachte, mindere prettige beslommeringen met zich mee waar ik noodgedwongen mijn volledige energie aan moest besteden.
En daarbij, de winter is nu eenmaal mijn favoriete seizoen niet. Het valt me ieder jaar opnieuw zwaar om er de mooie dingen des levens in te detecteren. Maar we moeten vooruit, nietwaar! En we hebben nog altijd dromen.
Mijn droom van de verwezenlijking van een wilde doch minder chaotische tuin heeft het laatste jaar aan impact gewonnen. Ik ontdekte ‘par hasard’ dat de steeds populairder wordende prairietuin-thematiek volkomen aansluit bij mijn verwachtingen.
Zo ontdekte ik het boek ‘De prairietuin’ van Laurence Machiels. Een type tuin met een gecontroleerde wildernis die zichzelf regelt. Precies hetgeen ik in gedachten had: wild, veel kleur, grimmig maar toch handelbaar en vooral heel natuurlijk ogend. Bloei en kleur voor elk seizoen, overwegend paars maar ook plaats voor wit, roze en andere felle kleuren.
Veel grassen, maar ook echinacea, allium, agastache, coreopsis, gallardia, gaura, phlomis, verbena, heuchera, aquillegia, liatris, veronicastrum, enz. Stuk voor stuk planten naar mijn hart.
Ik zag het allemaal voor me en droomde ervan. Ervan dromen is makkelijk, de verwezenlijking ervan is een pak moeilijker. Het moest allemaal rondom de vijver gebeuren, waar de stokoude vaste geraniums overdadig en weelderig bloeiden maar bij de minste droogte onvermijdelijk gingen hangen om zich voor de rest van het jaar niet meer op te richten. De aanblik ervan was treurig en slordig en vooral héél erg saai.
In het najaar van 2010 begonnen we het bewuste territorium af te bakenen.
Alle planten rondom de vijver kregen een nieuwe bestemming (ik zal nooit planten weggooien), de bodem werd gefreesd en verbeterd en voorzien van een laag weldoend bentoniet. Dat product wordt gebruikt om zandgronden – zoals de mijne – te verbeteren. Een kilogram bentoniet kan tien liter water vasthouden. Door bentoniet toe te voegen aan de grond wordt dus de vochthuishouding verbeterd en spoelen er minder voedingstoffen uit. Prima spul, dus. Broodnodig ook.
Kortom, het perceel ligt sinds een aantal maanden klaar om in het voorjaar beplant te worden. De alliumbollen, die straks tot giganten zullen uitgroeien, zitten al in de grond.
Tot zover de stand van zaken.
Voor wie het zou interesseren: mijn project wordt vervolgd, ook bloggewijs.

Voor

Read Full Post »