Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2011

De tuin en ik. Nu er wat regen gevallen is, zijn we beiden content.

De laatste twee zijn ‘by night’

Read Full Post »

In maart is mijn moeder negentig jaar geworden. Ze overleeft haar man al eenendertig jaar.
Lichamelijk mankeert ze niets. Geestelijk is het lastiger.
De laatste maand zingt ze niet meer. Ze vergeet zelfs hoe ze moet neuriën.
Het is alsof ze nu al haar krachten bundelt om zich maximaal te verzetten tegen haar kinderen en het verplegend personeel.
Voor ons wordt het keer op keer moeilijker als we haar gaan bezoeken. Ze daagt ons uit, ze vernedert en kleineert ons, ze gebiedt en commandeert en viseert ons op emotioneel en lichamelijk vlak. We zijn – en ik citeer – “dom, blind, doof, zot en onnozel”.
Ze praat liefst Frans en verbetert mijn fouten en mijn uitspraak en schept er genoegen in om me op die manier belachelijk te maken.
Ik vraag me vaak af of ze beseft dat ze ons pijn doet. Wat ik wel weet is dat ze ontzettend boos wordt als ik haar zeg dat ik haar niet mee kan nemen naar huis omdat ik haar niet kan optillen uit de rolstoel. Ze ontkent nog steeds dat ze niet stapt, geen boodschappen doet en al lang niet meer het huishouden op zich neemt. Ze “vergeet” en verloochent dat ze  in een rusthuis verblijft.
Af en toe vraagt ze om een sigaret. Ze voelt het niet meer als haar vingertoppen verbranden. De uitgerookte peuk moeten we met de grootste omzichtigheid vantussen haar twee vingers zien te plukken, met veel gevloek als gevolg.
Ik droom vaak van een innige relatie met mijn oude moeder: het gekoester, de kusjes, de wederzijdse attenties, de geborgenheid, het zorgen voor haar, het begrip voor haar taal, voor haar behoeftes die ik zo graag zou begrijpen.
Mijn notitieboekje heb ik nog steeds op zak. Ik noteer er al haar mooie bewoordingen in.
Ze worden steeds schaarser, maar de inhoud ervan wordt voor mij des te belangrijker. Ik lees haar steeds voor wat ik opschrijf en zeg haar telkens dat haar woorden zo leerrijk zijn.
Ik leer, ik zoek de mooiste eigenschappen van mijn moeder want enkel die wil ik blijven onthouden.

Toen ik haar, na 10 pralines, geen elfde wilde geven en haar een bekertje water gaf:
“Ik zou nog chocolade moeten hebben om dit water door te spoelen.”
En ook:
“Alle dingen die voorbij zijn, zijn voorbij en vergeten.”
“Iedereen laat mij alleen tot als ik sterf.”
“Als dit koekje op is, zal ik het missen.”
“Jullie komen mij niet bezoeken omdat het te veel geld zou kosten.”
“Mijn stelsel is foutief.”
“Narcissen zijn olifantenbloemen.”
Toen ik naar huis wilde vertrekken: “C’est une chance que tu est ici dans l’absenté.”
Glucosamine: kraakbeen
Een rolluik:  een froufrou
“I love you more than you have the supposition.”
“Die horeca’s waren heel lekker, ik heb er een hele bladzijde van gegeten.”
“De radio zet ik vaker op omdat die meer sonaliteiten geeft.”
“Kanticlair wil zeggen: grand et petit, donker en licht.”
Toen ik haar vroeg wat ze die dag had gegeten:
“Un cas de force majeure.”
Toen ik haar vroeg wat ze gedaan had die dag:
“Je suis toujours en train de faire le pied-à-terre.”
Daarop vervolgde ze:
“Die onrechtmatigheid en die vochtigheid gaan niet uit mijn rug.”
“De koffie is ijswarm, hij zal morgen nog niet afgekoeld zijn.”

Je hoort het vaak van familieleden van een dementerende ouder: op deze manier willen ze niet oud worden. Mijn kinderen weten het nu al: ik zal, hoop ik, bijtijds op papier kunnen zetten wanneer ze moeten beslissen om me te laten gaan.

Ik wil niet dat mijn moeder sterft.

Read Full Post »