Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2011

Zo luidt het verdict na mijn eerste autokeuring.
Ik ga vooraf nooit naar de garage om mijn auto klaar te stomen voor een nakende keuring. Enkel de dealers hebben daar benefiet van, vooral als je de onderhoudsbeurten keurig naleeft. Dat deed ik ook de afgelopen vier jaar en als je bedenkt dat mijn kilometerstand slechts 30.000 km aangeeft voor achtenveertig maanden rijgenot, zou dat geen problemen mogen opleveren.
De middagpauze bij de keuringsdienst was voorbij, hét ideale moment om mijn wagen te laten schouwen. Wagen netjes gewassen, de motorkap halfstok, de gordels voor- en achteraan vastgegespt en de benzineklep op een kiertje. Alles volgens de voorschriften op de affiche die achter het stopteken stond. Ik hield halt bij de streep alvorens het guillotinedistrict binnen te rijden. Goeienamiddagwensen werden uitgewisseld. Vriendelijke kerel; hij had er duidelijk zin in.
Of ik het immatriculatienummer van de wagen wilde laten zien.
“Hm, bevindt zich dat niet onder de motorkap?”
“Neen mevrouw, dat zit dáár.” Hij wees naar binnen.
“Waar?”
“Onder de passagiersstoel, onder een lepje (sic) . Een stukje dat u had moeten doorknippen, zodat een metalen plaatje zichtbaar zou worden waarop een nummer gedrukt staat.”
“Oei, meneer, zit dat tegenwoordig daar? Daar heb ik nog nooit van gehoord. Sorry, ik ben een echte leek in die dingen.”  
Hij bekeek me ineens alsof ik de achterlijkste oen van heel Vlaanderen was. Ik kreeg ook geen antwoord op mijn vraag. De vriendelijke kerel van daarnet kreeg plots een ontieglijk slecht humeur. Ik sleurde aan dat lepje en aan de stippellijntjes eromheen. Dat lukte niet. Daarna deed hij een banale poging die er eigenlijk geen was.
“Heeft u misschien een schaar, meneer?” vroeg ik. Weerom geen antwoord. Hij ging naar zijn ‘keuringskotje’ en kwam terug zonder schaar of mes. Ik had slechts een pincet in mijn auto liggen om mijn kinhaartjes te verwijderen tijdens het rijden. Het licht in de auto is immers allesonthullend. Mijn nagelschaartje lag jammergenoeg thuis.

Om kort te gaan: mijn karretje kwam met grote onderscheiding uit de strenge controle. Toch ontving ik een keuringsbewijs “met beperkte geldigheid”. Tot 29 november van dit jaar, meer bepaald. Van zo’n soort keuringsbewijs heb ik nooit weet gehad. En dat alleen omdat mijn chassisnummer onvindbaar of onleesbaar was. Er zal opnieuw een volledige keuring worden verricht, zo staat te lezen op dat papier.
Zijn deze maatregelen alleen geldig voor Kia’s of zo? Staat jullie chassisnummer ook op een plaats zo verdoken als die in mijn auto?
Een chassisnummer wegmoffelen achter een verdomd ‘lepje’: zeg nou zelf…
En er dan zo een kabaal over maken!

Advertenties

Read Full Post »

Shorts forever

Al doet de zomer niet wat hij moet doen, toch verkies ik nog steeds om buiten te vertoeven dan voor de zoveelste keer het binnenwerk onder handen te nemen.
Hoe ouder een mens wordt, hoe meer vitamine D hij nodig heeft, las ik in de krant.
Mijn behoefte daaraan wordt nijpend als ik de komende winter nog moet trotseren. Zoveel mogelijk bloot, wordt gezegd. Ik doe mee!
De mooie natuurfoto’s worden schaarser, een kleine hittegolf zou welkom zijn maar wordt steeds minder bereikbaar. Ik vertik het om trui en broek aan te trekken; de zomer moet haar naam waardig dragen.
Hier en daar is nog wat fraais te beleven in de tuin.
Chanelle die de schaarse zonnestralen opzoekt, hier en daar een vlinder, een late Hydrangea, mijn mooiste Echinacea (E. ‘Milkshake’) in volle bloei, de woekerende Solidago, de paarse Agapanthus, de Rudbeckia die net op tijd verschijnt, een dikke, met stuifmeel bedekte hommel op de Eupatorium, Heleniums die nog net dat beetje kleur brengen, pompoenen die tot in de bomen groeien, een zonnebloem die absoluut niet wil verwelken,…
Een bescheiden en regenachtige zomer waar zelfs de Iraanse president Ahmadinejad moet in geloven.
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20110529_020

Read Full Post »