Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2012

Liefste Moeschke,

Plots ben je er niet meer…

Pappie koos je uit als ‘zijn vrouwtje’ omwille van je stijl, je bijzonderheid, je schoonheid, je spontaniteit, je sterkte, je perfectionisme en je artistieke talenten.
Je was zijn ambassadrice die altijd even chic en mooi aan zijn zijde stond. Enkel de zon was zijn rivaal.
Samen waren jullie zo blij en fier met een kroost van vijf.

Met het verlies van je zoon heb je het verschrikkelijk moeilijk gehad.
Gelukkig was Pappie er om je te ondersteunen. Uiteindelijk kreeg je weer zin in het leven.

Na Pappie’s vroegtijdig overlijden moest je van de ene dag op de andere zoveel taken van hem overnemen terwijl het verdriet om zijn heengaan zo ondraaglijk was.
Maar je liefde voor de natuur, voor muziek en voor je kleinkinderen bracht weer fleur in je leven en toverde opnieuw een lach op je gezicht.

De laatste tijd heb je intens moeten vechten; je verloor de trots, de fierheid en de zelfstandigheid die jou zo kenmerkten.
Beetje bij beetje moesten we je loslaten. We merkten jouw machteloosheid maar konden je niet meer helpen.
Je laatste verjaardagswens was dat je kinderen het goed met elkaar zouden vinden.

Je hoeft niet meer te vechten, je taak is meer dan volbracht.
Lieve Moeschke, rust hierboven maar zacht,
Je man en zoon hebben op je gewacht.

Read Full Post »

Ik huiver ervan dat deze vervallen pillencocktail straks verbrand wordt en terecht komt in ons milieu.
Dan rest me nog een doos vol tubes, zalven, crèmes en siroopjes die ook ergens gedumpt moeten worden.
Ik vertegenwoordig slechts één familie, ergens in België, en ben blij dat deze troep mijn huis verlaat.
Ben ik goed bezig met opruimen?

Read Full Post »

Het is maar een klein voorbeeldje, uit mijn alledaagse leven.
Keerbergen wordt sinds jaar en dag aanzien als een groene gemeente. Toch is het niet algemeen gekend dat het meeste groen hier afkomstig is van kunstmatig aangelegd groen, met name dennengroen.
Vandaar dat de grond hier zeer pover is: ultradroge zandgrond waar, met veel moeite, enkel asperges op gekweekt kunnen worden.
Ons groene gras is hier nooit groener dan dat van de buren; hier kan namelijk nauwelijks gras groeien.
Voor de aanleg van elke nieuwe border ben ik verplicht mijn grond te verrijken met compost; een mengeling van champignonmest en organisch bodemverbeterende middelen.  Anders wil hier niets groeien en gaat elke plant meedogenloos ter ziele in een mum van tijd.
Mijn tuin is mijn leven. Ik hoef geen nieuwe kledij, geen parfum, geen renovaties, geen restaurantbezoeken, geen reizen. Veel liever wil ik een goede bodem waar planten kunnen gedijen en zich gelukkig voelen.
De laatste border die nog onder handen genomen moet worden, is dit jaar eindelijk aan de orde. Ik wil er zo graag Achillea millefolium (duizendblad) op planten. Die schoonheden zijn zo sterk. Ik wil ze liefst in alle voorhanden zijnde kleuren; daar heb je echt een zomer lang genot van.
Zoals de laatste jaren, bestelde ik bij mijn plaatselijke grondleverancier een bigbag degelijke compost.
Niet te duur in aankoopprijs, de lege bigbag zelf kon ik de vorige jaren inruilen voor een waarborgbedrag van 5 euro.
Dit jaar kost de bag zelf 13 euro en kan hij niet meer ingeleverd worden. ‘We kunnen dat in de toekomst niet meer doen, Mevrouw, was het antwoord op mijn telefonische bestelling. De niets opbrengende bag kost dus een derde van de totale kostprijs van de compostaarde.
Dertien euro voor een zak waar ik geen zak mee kan aanvangen?
Er was een andere optie: en vrac. De compost wordt hier gedropt op een klaargelegd zeildoek, in de veronderstelling dat de leveringsvrachtwagen in onze straat zou kunnen manoeuvreren. 
Voor dertien euro ben ik graag bereid om de dolomiet op de oprit schoon te vegen.
En als blijkt dat die vrachtwagen niet voldoende kan manoeuvreren zonder dat mijn brievenbus, de tuin van de overburen of mijn rhododendrons worden vernietigtigd? Keren ze dan weer met hun compost of dumpen ze dan alles op de straat? Ze zouden me verwittigen.
Ze moeten nu niet overdrijven hé. Dertien euro voor een ouwe zak!

 

Read Full Post »

In maart viel hier niet veel te beleven. Niet omdat de natuur bleef stille staan, maar omdat ik de tuinwerkzaamheden nog eventjes niet zag zitten.
Er zijn er, zoals mijn achterbuurman, die steeds vooruitlopen op de seizoenen en in de late herfst hun tuin reeds helemaal gefatsoeneerd hebben voor de lente. De lente die, je weet het nooit, de al dan niet strenge winter eerst nog moet trotseren.
Mijn mentaliteit is enigszins anders. Ik laat de boel de boel in de winter. Hij is al kleurloos en kaal genoeg. Ik mijmer dan nog wat na over de seizoenen die eilaas gepasseerd zijn en kijk liever uit naar de lente als ik de lente al wat voel. Wij rusten samen, in harmonie en in luiheid. We verstoppen ons in al wat ons warm kan houden.
Mijn tuin en ik hadden een telepathie-gevoel toen de zon plots begon te schijnen.
Ik zag het meteen al aan de massale opkomst van het zevenblad. Annentanne , ik schenk je ze graag, op voorwaarde dat je ze zelf komt uitsteken (liefst met lange wortel en al).
Niemand die mij in short zag met spierwitte benen. Mijn korte mouwen stroopte ik nog wat meer op en verankerde ze tussen de bandjes van mijn BH. Twee vliegen in één klap: intensieve arbeid en op de koop toe nog een kleurtje krijgen dat vandaag alweer begint te verdwijnen. Ik wied de laatste jaren ook liever zittend zoals madam Menck,  zelfs op een ergonomisch kussen. Maar met handschoenen werken is daarentegen niet aan de orde. Doornen, stekels, schrammen en bloed: het zijn de stigma’s van de echte tuinvrouw die ik ooit zou willen zijn.
Enfin, de grassen, die licht behoefden, zijn eindelijk geknipt. De Photinia fraseri werd gekortwiekt voordat zijn gevriesdroogde bladeren in de vijver zouden belanden en de toverhazelaar werd duchtig teruggesnoeid. Het verdelgen van het zevenblad werd geïgnoreerd als de zon en mijn gemoed niet op de juiste plaats stonden (een regenbuitje en ik kan opnieuw beginnen) maar er was genoeg ander tuinwerk te verzetten. Goed voor de natuur, voor de conditie en voor mijn lijn die aan alle kanten in volume is toegenomen de laatste maanden.

Er werd ook al kalk gestrooid; magnesium tegen de verzuring van de bodem en goed voor een diepe groene kleur van de planten.
De hakselaar heeft uitmuntend werk geleverd. Een fantastisch apparaat, zo’n shredder. Dood hout krijgt een nieuw leven op de schorspaden. Vogels scharrelen er naar hartenlust en het onkruid wordt versmacht.
Lichamelijk ben ik kapot. Geestelijk eigenlijk ook omdat mijn moeder op haar eenennegentigste werd opgenomen in een psychiatrische instelling, op uitdrukkelijk en dwingend verzoek van het rusthuis waar ze verbleef. Omdat ze te opstandig is en zich niet meer wil laten verzorgen. Het geeft me hartzeer dat ze dit op deze leeftijd nog moet meemaken.
Ik zoek steun in de natuur, met mijn foto’s als blijvend houvast.


De kalk heeft nog wat nattigheid nodig.


De alliums  hebben al kleine kopjes


De duivelswandelstok (Aralia elata), hij doet het altijd


De klimhortensia, hij zal ooit eens bijgesnoeid moeten worden.

Read Full Post »