Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Chelone’s world’ Category

Buiten dienst

De interesse in dit medium is, toch in mijn geval, al een poos tanende. Voor wat betreft mijn vrijetijdsbesteding heb ik bovendien de accenten verlegd naar nieuwe horizonten.
Combineer bovenstaande twee en de conclusie is snel getrokken: aan dit blog zullen voorlopig geen verse pennenvruchten meer worden toegevoegd.
Misschien komt de zin om er ooit opnieuw in te vliegen terug. Misschien ook nooit meer.

In september 2006 ben ik beginnen te bloggen. En ik heb dat tal van jaren met veel plezier gedaan. Maar de laatste maanden, het laatste halfjaar zelfs, was en is de goesting niet langer mijn gezel. Aan inspiratie nochtans geen gebrek.
Ik wil eenieder die hier kwam lezen, reageren en/of lurken van harte bedanken voor de interesse. Jullie waren een fijn publiek.

Warme groet,
Chelone

Advertenties

Read Full Post »

‘k Was net op tijd met mijn vijverpompje voor het duchtig begon te vriezen. De vissen en de kikkers zullen dus niet stikken onder die dikke ijslaag.
Dit piepkleine bubbelbad doet tevens dienst als drinkplaats voor de dorstige vogels. Ik sta steeds weer versteld van hun intelligente zoekvermogen.

(foto aanklikbaar)

Read Full Post »

Prettige Feestdagen!

Read Full Post »

Lolit(a)o

Hier gebeuren altijd eigenaardige dingen waarvoor ik geen verklaring heb.
Mijn zwarte hennetje, Lolita, doet de laatste weken erg raar. De buren hebben het ook al opgemerkt. 
”Zeg Chelone, heb je ook al gehoord dat hier sinds enige weken een haan huist? Het moet een jong beest zijn want hij doet verwoede pogingen om te kraaien.”
“Sorry buurvrouw, maar ik denk dat je het gedrag van mijn Lolita bedoelt, ik ben er ook al van wakker van geworden.”

Mensen geloven mij dan nooit terwijl ik de harde bewijzen met gemak op tafel kan leggen.
Ik heb namelijk slechts drie kippen die elke dag trouw een eitje leggen. Het legsel van Lolita is gemakkelijk te herkennen: een klein witteke. Oké, zij/hij legt dat pas in de namiddag om eigenwijs te doen, maar dat stiekeme gedoe vergeef ik haar.
Misschien heeft ze, na het recente bezoek van de marter, een trauma opgelopen en heeft ze daartegen een of andere verdedigende attitude opgebouwd.
Of misschien moet ze gewoon haar ei kwijt terwijl ze dat diep vanbinnen helemaal niet wil en eerder de stoere bink wil uithangen.
Ik heb met haar als eens een ernstig gesprek gevoerd omtrent de overlast die ze berokkent bij de buren, dat ze zichzelf kan zijn en zo en dat ze nog steeds welkom is indien ze van geslacht zou willen veranderen. Maar mijn wijze raad gaat resoluut het ene kippenoor in en het andere weer uit.  Ze probeert nog steeds efficiënt te kraaien.
Het is waarschijnlijk nog wat te vroeg om haar met deze problemen te confronteren, denk ik dan.
Intussen kraait hij/zij verder tot ze eraan toe is om eindelijk haar ei aan mij kwijt te geraken.
Het moet allemaal niet zo gemakkelijk zijn voor haar.

Read Full Post »

Toen mijn vader op tweeënzestig stierf, had ik al zoveel verdriet. Ik heb heel veel moeite om belangrijke mensen in mijn leven te laten gaan. Ik heb het zo moeilijk met het aanvaarden van feiten die ik niet zie aankomen, die oncontroleerbaar zijn. Het leven heb je nu eenmaal niet in de hand.
Ik rouw meer om het heengaan van mijn moeder dan ik ooit had kunnen denken.
Geen moeder meer hebben, is verschrikkelijk. Zonder haar zou ik hier niet zijn. Zonder haar zouden mijn kinderen er nooit zijn geweest.
Dit gegeven besef ik nu tenvolle en ik huil. Ik huil wanneer ik het wil en voel dat het moet, om te kunnen aanvaarden.
Gedurende enkele weken had ik geen oog voor de natuur, ik stelde me vragen over het leven. Hoe het verder gaat en evolueert, hoe de flora groeit, welig tiert en nooit stopt om je even te laten pauzeren.
Stilaan word ik rustiger en ben ik blij dat hier zoveel planten staan uit mijn moeders tuin. Zij was het die me de liefde voor de natuur meegaf. Ze kende alle namen van de planten zowel in het Nederlands als in het Frans en Latijn.
Elke zaterdag ging ze naar de Mechelse plantenmarkt om nieuwigheden. Ze sleurde telkens zakken plantjes mee die ze amper kon torsen.
De laatste weken is hier alles weelderig gaan groeien. De prairietuin krijgt langzamerhand een gezicht, een verdubbeling van hetgeen verleden jaar nog piepjong was. Het staat allemaal dikker, sterker.
Met een paar weken vertraging door de lage voorjaarstemperaturen en de overvloedige regen, is er nog steeds niet veel kleur te bespeuren in de tuin. Hij heeft dringend zon nodig. Maar there is more to come. Met mondjesmaat genieten van het nu duurt immers zoveel langer.
In de volière zijn de eerste drie valkparkietjongen uitgevlogen. Er zitten nog twee mama’s te broeden in de andere nestblokken.
Nieuw leven, nieuwe hoop.
En zoveel mooie herinneringen aan mijn moeder.

( alle foto’s aanklikbaar voor een groter formaat )

Read Full Post »

Liefste Moeschke,

Plots ben je er niet meer…

Pappie koos je uit als ‘zijn vrouwtje’ omwille van je stijl, je bijzonderheid, je schoonheid, je spontaniteit, je sterkte, je perfectionisme en je artistieke talenten.
Je was zijn ambassadrice die altijd even chic en mooi aan zijn zijde stond. Enkel de zon was zijn rivaal.
Samen waren jullie zo blij en fier met een kroost van vijf.

Met het verlies van je zoon heb je het verschrikkelijk moeilijk gehad.
Gelukkig was Pappie er om je te ondersteunen. Uiteindelijk kreeg je weer zin in het leven.

Na Pappie’s vroegtijdig overlijden moest je van de ene dag op de andere zoveel taken van hem overnemen terwijl het verdriet om zijn heengaan zo ondraaglijk was.
Maar je liefde voor de natuur, voor muziek en voor je kleinkinderen bracht weer fleur in je leven en toverde opnieuw een lach op je gezicht.

De laatste tijd heb je intens moeten vechten; je verloor de trots, de fierheid en de zelfstandigheid die jou zo kenmerkten.
Beetje bij beetje moesten we je loslaten. We merkten jouw machteloosheid maar konden je niet meer helpen.
Je laatste verjaardagswens was dat je kinderen het goed met elkaar zouden vinden.

Je hoeft niet meer te vechten, je taak is meer dan volbracht.
Lieve Moeschke, rust hierboven maar zacht,
Je man en zoon hebben op je gewacht.

Read Full Post »

AnneTanne’s tuinproject blijf ik volgen. Ondertussen zijn we al aan deel twee.
Het is februari en ijskoud (tijdens het nemen van de foto’s was het -10 °C). Mijn tuin ziet er nog grosso modo hetzelfde uit als in januari, maar is weliswaar volkomen verkleumd. Op de vijver ligt een dikke laag ijs en het resterende groen voelt broos en breekbaar aan.

De vijver is dichtgevroren, maar via een luchtpompje hou ik een wak open. Daarmee krijgen vissen en kikkers de nodige zuurstof en wordt er een – drukbezochte! – drinkplaats voor de vogels gecreëerd:

Het jongste tuingedeelte op zijn winters. Kil en kaal:

De voortuin baadt in een betoverend winterlicht:

Winters aperitiefje op de vijver? Geen enkel probleem.
Schol!

UPDATE:
Ondertussen is het twee uur later en ziet de tuin er al helemaal anders uit. Aperitieven zou net ietsje moeilijker zijn nu.

(Foto’s aanklikbaar voor groter. Met dank aan mijn dochter om als verkleumde fotografe te fungeren.)

Read Full Post »

Older Posts »