Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Vetbollen en strooivoer, waarmee we de vogels in de winter voederen, blijkt niet zo onschuldig te zijn. Integendeel, ze bevatten zaden van ambrosia.
Ambrosia, een uitheemse plant uit Noord-Amerika, de hooikoortsplant genoemd, rukt op naar onze contreien.
De plant is intussen al in Nederland gespot volgens het artikel dat ik las in DS.  Er is dus volgens de experten geen enkele reden om aan te nemen dat de plant aan de grens zou stoppen. Duh!
Uittrekken, met wortel en al, mét handschoenen aan, is de boodschap.
Ik ben in ieder geval op mijn hoede.

Read Full Post »

Vogelend gevogelte

Valkparkieten zijn toffe vogels om te houden. Ze zijn erg grappig in hun dagelijkse doen. Ze trippelen voortdurend hun lange stokje af en weer terug.  Ze doen hun best om mooi te zingen maar dat lukt niet echt. Buurman Johny, de vogelkenner, vindt hun gekwetter saai en eentonig maar als je die beestjes wat beter leert kennen, weet je op den duur precies wat ze bedoelen. 
In de lente waren de koppeltjes twee jaar oud. Ik hoorde hen plots eigenaardige geluiden produceren en toen ik ging kijken, zaten ze bovenop elkaar, zonder schroom. En maar genieten!
Puur voor het amusement dacht ik, een valkparkiet wil immers ook wat.
Een week later zaten de mannetjes alleen op hun stokje. Ze gingen regelmatig hun vrouwtje bezoeken in de nestkastjes en namen het broeden af en toe eens over.
Toen dit niet meer gebeurde, durfde ik het aan om eens een kijkje te gaan nemen in het nest. Drie dode parkietjes trof ik aan.  Zo zielig voor hen. Die foto plaats ik hier liever niet.
Niet getreurd want de week nadien zaten ze alweer op elkaar met hetzelfde ritueel als gevolg. Uit het derde nest vlogen na een aantal weken drie kleintjes uit. Het vierde nest (van het andere paar) bracht vier telgen met zich mee.
Intussen zijn ze nu al met z’n elven. Tel daar de vier ouders bij en je bekomt een totaal van vijftien parkieten! De volière is, met andere woorden, overbevolkt. Een gekwetter van jewelste want die hele kroost moet nog gevoederd worden en ze moeten ook nog convenabel leren vliegen. Ik zou er uren kunnen naar kijken.
Blijkbaar valt er ‘s nachts nog een of andere kleine van zijn stokje en maakt alle andere wakker, mij incluis.
Zie ik twee ouders nu weer een nestje bouwen? Het nakomertje is potverdorie nog maar net uitgevlogen!
Dit wordt te bont, het lijkt hier op een muizenkooi. Maar wel heerlijk om te zien.
Jammer dat de nieuwelingen zullen moeten gaan om geen incestueuze kwekerij te starten.
Dat wordt binnenkort een klusje voor buurman Johny.
Misschien valt hij uiteindelijk toch nog voor valkparkieten.

 

Read Full Post »

Welkom, Mia

Het kan niet waar zijn, veel te mooi om waar te zijn. In mijn eigenste tuin, een schildpad, verdorie nog aan toe!
Een kleintje, een beauté, een allerschattigst.
Het stak zelfs zijn kopje uit voor mij!
Al die verhalen over ouders die hun huisdieren loslaten tijdens de vakantieperiode en mij nadien komen vragen of ik hun schildpad ergens gezien heb. En dat het hier niet kan overleven en blablabla,…
Ik wil al die nonsens niet horen.
Voor mij is dat diertje uit zijn eigen zichzelve naar mij toegekomen omdat het zich hier goed voelt en zich fantastisch jeunt.
Voilà.
Jawel, Mia is mijn naam.

Read Full Post »

Zelfontbranding?

Gisteren maakte ik iets eigenaardigs mee.
Toen ik in de namiddag de deur van de woonkamer opende, stond heel de kamer vol rook zodat ik vliegensvlug het schuifraam moest openen om de hevige smook en indringende geur te laten ontsnappen. Die bleven overigens nog een hele tijd hangen.
Gisteren waaide het hier niet.
In de open haard, die ik al meer dan twee maanden niet gebruikte, brandde enkel een servet die ik er ooit, een hele tijd geleden, had ingegooid. Veel rook dus en een klein vuurtje.
Het haardscherm stond ervoor.
En neen, ik had er voordien geen sigaret ingegooid.
Hoe kan dat in hemelsnaam gebeuren?
Zelfontbranding, een of ander chemisch proces?
Is dat gevaarlijk?
Weet iemand raad?

Read Full Post »

Vlaams-Brabant is de laatste weken gespaard gebleven van een overdaad aan barre weersomstandigheden. Het Belgische kwakkelweer was hier eerder een weldaad. Beetje zon, beetje regen, daar zijn de planten nu eenmaal tuk op.
Tussen de buien door zag ik het verschil niet meer tussen de borders en de vijverbegroeiing; het leek wel alsof je over het water kon lopen. Een echte lissen- en egelskopwildernis.
Twee stevige houten kepers waren sterk genoeg om zowel mijn gewicht als de mand met overtollige waterflora te dragen. Enkele eigenwijze kikkers aanschouwden de operatie van dichtbij en vreesden voor hun schaduwplaats. De vissen daarentegen waren dankbaar voor de nieuw verworven zwemruimte.
De Achillea’s in de nieuwe border zijn mijn laatste aanwinst. Een border van dezelfde bloemen in verschillende kleuren sprak me enorm aan. Het idee komt uit De Tuin Van Maurice. Bovendien bloeien die planten quasi de hele zomer lang.
Eindelijk wat meer kleur in de tuin! De rozen staan te schitteren, evenals de Hemerocalissen, de Veronica’s, de Veronicastrums en de Monarda’s.
Al zeg ik het zelf: die laatsten zijn een ware must in de tuin, ik wil ze nooit meer kwijt.

Het veld dat het mijne niet meer is, wordt deels gebruikt als moestuin en blijft een plekje waar heel veel wild kan gedijen. De teunisbloemen geven er veel kleur en hun zaden dienen later als voedsel voor de vogels, vooral voor de distelvinken. Ook mijn valkparkieten zijn er gek op.
De Verbascums, de frambozen, de aardpeer en de aardbeien hebben het daar enorm naar hun zin.
Dit jaar zal ik bovendien waarschijnlijk twaalf appelen mogen plukken!

Minder goed nieuws is dat een marter in onze buurt vele onschuldige kippen heeft vermoord. Van de acht hennetjes heb ik er nog slechts drie over.
De valkparkietjes daarentegen blijven zorgen voor nageslacht; voorlopig vier uitgevlogen nieuwgeborenen maar er zitten nog een paar twijfelaars aan de uitgang van hun nest te koekeloeren. De volière wordt stilaan te klein. Een kleintje is al besteld, buurman Johny zal de overige aan de man brengen.

Na vele jaren intensief tuinieren, vernieuwen, verzamelen, renoveren,… ben ik bijna geslaagd in mijn opzet: ik wilde altijd al zo graag een kleurrijke, wilde tuin.
Dit najaar zal ik voor de eerste keer een teveel aan planten kunnen wegschenken aan andere liefhebbers.


De vijver voor het opkuisen


De vijver na de opkuis

Achillea

Achillea in close-up


Veronicastrum

Monarda

Deze Verbascum meet meer dan twee meter

Houttuynia met zijn kleurschakeringen; van groen, rood naar geel

Acanthus, effenaf een chique plant

Read Full Post »

Op de plaats van die zwarte lederen eenzit zou ik graag een zeteltje van mijn moeder willen zetten. Het was haar zeteltje. Ze zat er steeds in, in het salon, toen haar kleinkinderen hun nieuwjaarsbrief voorlazen. Ik zou het graag willen laten overtrekken in een eigentijdse kleur.
Met die grote eenzit heb ik geen band en door vernieuwde omstandigheden geef ik hem graag weg aan iemand die er plaats voor en genot van zou hebben.
Is er iemand van jullie die hem zou kunnen gebruiken?
Afmetingen:
Hoogte : 80 cm
Breedte : 77 cm
Diepte 1,10 m
Hij heeft wel enkele oppervlakkige schrammetjes aan de bovenkant, veroorzaakt door mijn katten die de tuin vanop een hoogte wilden bekijken. (zie foto)
Hij is enkel af te halen op zondag, maandag, dinsdag en woensdag, na afspraak.

Update: Iemand van jullie is hem intussen al komen halen.

Read Full Post »

Ik huiver ervan dat deze vervallen pillencocktail straks verbrand wordt en terecht komt in ons milieu.
Dan rest me nog een doos vol tubes, zalven, crèmes en siroopjes die ook ergens gedumpt moeten worden.
Ik vertegenwoordig slechts één familie, ergens in België, en ben blij dat deze troep mijn huis verlaat.
Ben ik goed bezig met opruimen?

Read Full Post »

Het is maar een klein voorbeeldje, uit mijn alledaagse leven.
Keerbergen wordt sinds jaar en dag aanzien als een groene gemeente. Toch is het niet algemeen gekend dat het meeste groen hier afkomstig is van kunstmatig aangelegd groen, met name dennengroen.
Vandaar dat de grond hier zeer pover is: ultradroge zandgrond waar, met veel moeite, enkel asperges op gekweekt kunnen worden.
Ons groene gras is hier nooit groener dan dat van de buren; hier kan namelijk nauwelijks gras groeien.
Voor de aanleg van elke nieuwe border ben ik verplicht mijn grond te verrijken met compost; een mengeling van champignonmest en organisch bodemverbeterende middelen.  Anders wil hier niets groeien en gaat elke plant meedogenloos ter ziele in een mum van tijd.
Mijn tuin is mijn leven. Ik hoef geen nieuwe kledij, geen parfum, geen renovaties, geen restaurantbezoeken, geen reizen. Veel liever wil ik een goede bodem waar planten kunnen gedijen en zich gelukkig voelen.
De laatste border die nog onder handen genomen moet worden, is dit jaar eindelijk aan de orde. Ik wil er zo graag Achillea millefolium (duizendblad) op planten. Die schoonheden zijn zo sterk. Ik wil ze liefst in alle voorhanden zijnde kleuren; daar heb je echt een zomer lang genot van.
Zoals de laatste jaren, bestelde ik bij mijn plaatselijke grondleverancier een bigbag degelijke compost.
Niet te duur in aankoopprijs, de lege bigbag zelf kon ik de vorige jaren inruilen voor een waarborgbedrag van 5 euro.
Dit jaar kost de bag zelf 13 euro en kan hij niet meer ingeleverd worden. ‘We kunnen dat in de toekomst niet meer doen, Mevrouw, was het antwoord op mijn telefonische bestelling. De niets opbrengende bag kost dus een derde van de totale kostprijs van de compostaarde.
Dertien euro voor een zak waar ik geen zak mee kan aanvangen?
Er was een andere optie: en vrac. De compost wordt hier gedropt op een klaargelegd zeildoek, in de veronderstelling dat de leveringsvrachtwagen in onze straat zou kunnen manoeuvreren. 
Voor dertien euro ben ik graag bereid om de dolomiet op de oprit schoon te vegen.
En als blijkt dat die vrachtwagen niet voldoende kan manoeuvreren zonder dat mijn brievenbus, de tuin van de overburen of mijn rhododendrons worden vernietigtigd? Keren ze dan weer met hun compost of dumpen ze dan alles op de straat? Ze zouden me verwittigen.
Ze moeten nu niet overdrijven hé. Dertien euro voor een ouwe zak!

 

Read Full Post »

In maart viel hier niet veel te beleven. Niet omdat de natuur bleef stille staan, maar omdat ik de tuinwerkzaamheden nog eventjes niet zag zitten.
Er zijn er, zoals mijn achterbuurman, die steeds vooruitlopen op de seizoenen en in de late herfst hun tuin reeds helemaal gefatsoeneerd hebben voor de lente. De lente die, je weet het nooit, de al dan niet strenge winter eerst nog moet trotseren.
Mijn mentaliteit is enigszins anders. Ik laat de boel de boel in de winter. Hij is al kleurloos en kaal genoeg. Ik mijmer dan nog wat na over de seizoenen die eilaas gepasseerd zijn en kijk liever uit naar de lente als ik de lente al wat voel. Wij rusten samen, in harmonie en in luiheid. We verstoppen ons in al wat ons warm kan houden.
Mijn tuin en ik hadden een telepathie-gevoel toen de zon plots begon te schijnen.
Ik zag het meteen al aan de massale opkomst van het zevenblad. Annentanne , ik schenk je ze graag, op voorwaarde dat je ze zelf komt uitsteken (liefst met lange wortel en al).
Niemand die mij in short zag met spierwitte benen. Mijn korte mouwen stroopte ik nog wat meer op en verankerde ze tussen de bandjes van mijn BH. Twee vliegen in één klap: intensieve arbeid en op de koop toe nog een kleurtje krijgen dat vandaag alweer begint te verdwijnen. Ik wied de laatste jaren ook liever zittend zoals madam Menck,  zelfs op een ergonomisch kussen. Maar met handschoenen werken is daarentegen niet aan de orde. Doornen, stekels, schrammen en bloed: het zijn de stigma’s van de echte tuinvrouw die ik ooit zou willen zijn.
Enfin, de grassen, die licht behoefden, zijn eindelijk geknipt. De Photinia fraseri werd gekortwiekt voordat zijn gevriesdroogde bladeren in de vijver zouden belanden en de toverhazelaar werd duchtig teruggesnoeid. Het verdelgen van het zevenblad werd geïgnoreerd als de zon en mijn gemoed niet op de juiste plaats stonden (een regenbuitje en ik kan opnieuw beginnen) maar er was genoeg ander tuinwerk te verzetten. Goed voor de natuur, voor de conditie en voor mijn lijn die aan alle kanten in volume is toegenomen de laatste maanden.

Er werd ook al kalk gestrooid; magnesium tegen de verzuring van de bodem en goed voor een diepe groene kleur van de planten.
De hakselaar heeft uitmuntend werk geleverd. Een fantastisch apparaat, zo’n shredder. Dood hout krijgt een nieuw leven op de schorspaden. Vogels scharrelen er naar hartenlust en het onkruid wordt versmacht.
Lichamelijk ben ik kapot. Geestelijk eigenlijk ook omdat mijn moeder op haar eenennegentigste werd opgenomen in een psychiatrische instelling, op uitdrukkelijk en dwingend verzoek van het rusthuis waar ze verbleef. Omdat ze te opstandig is en zich niet meer wil laten verzorgen. Het geeft me hartzeer dat ze dit op deze leeftijd nog moet meemaken.
Ik zoek steun in de natuur, met mijn foto’s als blijvend houvast.


De kalk heeft nog wat nattigheid nodig.


De alliums  hebben al kleine kopjes


De duivelswandelstok (Aralia elata), hij doet het altijd


De klimhortensia, hij zal ooit eens bijgesnoeid moeten worden.

Read Full Post »

Mousepad

Hier zijn ze tot nog toe ook goed aangekomen, Menck. Nog geen platgewalste kadavers op de baan. Mijn ervaring leert me dat de grote overtrek nog moet beginnen.
De stoere binken, de verkenners, arriveren altijd een weekje vroeger. Hun stil gekwaak lokt de anderen uit hun winterslaap. De slimmeriken slapen nog enkele nachtjes langer in hun warme schuilplaats en ignoreren dat geroep. Goede timing, want oversteken in een fikse sneeuwbui, met de wind van voor, is niet echt aan te raden.
Twee uitverkorenen mochten (moesten) even binnen komen voor een fotoshoot. De ene was al wat wakkerder dan de andere.

(Foto’s: Chelone)

Read Full Post »

Zonder Google zou ik nooit geweten hebben wie Melikoff was. Voor ons is het altijd een mysterieuze Rus gebleven die ons stiekem, althans in mijn herinnering, schilderde.
Nu blijkt dat die “Rus” eigenlijk altijd al Belg was en dat zijn voornaam Charles is.
Drie jaar was ik volgens hem. Ik schat mezelf ouder op het doek. Bovendien heb ik er geen enkel benul meer van dat ik toen stilletjes moest poseren.
Hij heeft ons alle vijf geschilderd. Wij hebben jarenlang boven ons eigen bed gehangen. Raar, maar echt waar.
Vandaag, zovele jaren later, nu het ouderlijk huis ons huis niet meer is, weet ik met mijn portret geen blijf.
Ik wil mezelf nergens hangen en wat zijn mijn kinderen met een geschilderde moeder van drie jaar oud?
Nostalgisch ja, maar het blijven vervlogen tijden die enkel nog op zolder zullen staan.

 

Read Full Post »

Het wintert hier, begot!

Elke dag vers water voor de kippen en de volièrevogels. Het pompje in de vijver heeft de dorst van menig dier al gelaafd.
Een bonte fazant vertoeft hier al weken. De houtvoorraad slinkt. Hier wordt danig gestookt.
Het wintert hier, begot!

Read Full Post »

Een maand geleden kreeg ik telefoon van de achterbuur. Met de krop in de keel vertelde hij me dat hun Sidonie overleden was. Jarenlang hadden ze voor mijn afvallige kater, Chocotoff,  gezorgd.  Hij was bij hen komen aankloppen nadat mijn jongste dochter hem, toen ze zeven was, uit het raam van de eerste verdieping had gegooid. Je weet wel, om te zien of hij, als kat, bij wijze van experiment, op zijn beide pootjes zou terechtkomen. Chocotoff overleefde de sprong maar sindsdien zagen we hem nog slechts sporadisch opduiken, aan de einder van de tuin.
Hij was zeventien toen hij overleed. Waarschijnlijk van een attaqueske, zo zei de buurvrouw. Hij was  vredig ingeslapen nadat hij ’s avonds nog zijn kattenmelk had gekregen.
De buurman en zijn vrouwtje konden het niet aan om hem zelf te begraven, ze vroegen of ik het wilde doen. Ik begroef hem in het naburig bosje, naast Jeaninne, de kip, die een paar dagen voordien overleed, ook van ouderdom.
De eeneiige tweelinghelft van Chocotoff, Milky Way, bleef hier al die jaren wel wonen. Een langharige adonis, even mooi als zijn broer, maar stiefbroer van een reeks van vijf achterkomers waartegen hij moest optornen.
Milky Way had het de laatste ook tijd erg moeilijk. Eerst vond hij het kattenluikje niet meer, daarna wist hij niet meer of hij al gegeten had. Het ging van kwaad naar erger; de laatste week moest ik hem naar zijn bed brengen. Hij at en dronk niet meer.
Vandaag, precies een maand na het overlijden van zijn broer, heeft ook hij de strijd opgegeven. Vanmorgen ademde hij nog flauwtjes, deze namiddag helemaal niet meer.

Het deed meer met mij dan ik had gedacht. Huilend heb ik hem naast Chocotoff, zijn echte broer, begraven.
Zeventien jaar later liggen ze weer naast elkaar.

 

Read Full Post »

‘Het waait zo hard dat ik daarnet een kip, tegen de wind in, drie keer hetzelfde ei zag leggen.’
(Citaat van Patrick De Witte die de Frank De Booseres van deze wereld van wat nieuwe beeldspraak voorziet.)

Annetanne’s uitdaging om aan het begin van elke maand vanuit dezelfde hoek de tuin te fotograferen, sprak ook mij aan. Tof om zo een jaar lang de evolutie van mijn flora aan u mee te geven.
Onderstaande foto’s nam ik vandaag terwijl de wind me bijkans naar de tuin van de buren woei. Ik heb maar snel afgedrukt.

(Klik voor groter!)

Read Full Post »

Doutable

Als La Redoute nog eens foto’s de wereld instuurt, zullen ze toch wat beter moeten opletten.

(Klik voor groter!)

Read Full Post »

Voor de eerste keer in mijn leven zou ik oudejaarsavond in mijn eentje vieren. Ik was er klaar voor. You can do it, zo brainwashte ik mezelf voortdurend.
Enige voorbereiding op mijn zielig vooruitzicht had ik vooraf geprogrammeerd.
Ik stootte bij Delhaize op ondersteuning voor alleenstaanden in zulke extreme gevallen. Eigenlijk had ik niet aan kreeft of oesters gedacht zo’n vier dagen van tevoren.  Met een pakje of twee huisjesslakken met lookboter en een bruine boterham zou ik ook al heel content zijn geweest.
Tot mijn grote verwondering lagen hoger gequoteerde nieuwjaarsgoedies er voor het grijpen, aan de helft van de prijs!Dikke, rode kreeften en pakken vol oesters. Het is crisis man, daar zou ik van profiteren! Dé gelegenheid om als een psuedo-rijkaard het nieuwe jaar in te gaan.
Jammer dat ik me toen niet realiseerde dat december wel degelijk eenendertig dagen telt en de uiterste datum voor consumptie voor mijn uitzonderlijke waren niet verder reikte dan de negenentwintigste.
Maar een uiterste datum stelt niks voor, ik zou het erop wagen.
Twee volle pakken oesters zou ik in mijn eentje verorberen, met veel peper en citroen.
Een uurtje of zo geleden heb ik ze geopend, er zaten, tot mijn grote verbijstering,  geen parels in.
Wel een soort van vaginale vleesachtigen die me herinneren aan mijn eigen vrouw-zijn.
Zo associeer ik die dingen, ik heb namelijk hetzelfde gevoel bij bloeiende orchideeën.

Slechts een rot addertje heb ik net op tijd gespot en natuurlijk ook gefotografeerd.
Het oestermes had ik jaren voordien misbruikt in de tuin voor het verwijderen van onkruid tussen de terrassteentjes. Een ander bot mes moest dus dienst doen.
Vandaar dat ook mijn geblesseerde en diep bloedende rechterwijsvinger volop in beeld moest worden gebracht, kwestie van het zielige karakter van de hele bedoening met getuigenissen te ondersteunen.
Ik wacht nog tot allen aan tafel zullen plaatsnemen vooraleer ik aan mijn exclusieve en slurpende maaltijd begin.

Bij gebrek aan een spannende thriller neem ik genoegen met het concert van Adèle op TV nummer acht.
Dessert vergeten, ik zal beslist nog zin hebben in een chocomousse met speculaassmaak.
En yes, ik mag nog leven in de verwachting van twee telefoontjes van mijn dochters. Als de lijnen niet vrij zouden zijn, bel ik ze gewoon zelf.
Als jullie vannacht niets meer van mij horen, zal ik de vuurproef doorstaan hebben en niet op ’t weecee zijn beland.

Oei, dit stukje heeft meer tijd in beslag genomen, vieren moet ik!

Gelukkig Nieuwjaar!

Read Full Post »

Herfstparasolletjes

Veel zonnebadende kabouters in mijn tuin vandaag. Een veld vol parasolletjes!

(Klik voor groter!)

Read Full Post »

Ze zag er zo smakelijk uit, die aardappeltaart van Jeroen. Lekker gemakkelijk te bereiden, weinig ingrediënten nodig. Een kolfje naar mijn hand.
Ziehier het recept, op video:


Aardappelen had ik niet meer in huis; de eigen oogst had ik gedoneerd aan mensen die uit een meerkoppige familie bestaan. Voor één persoon kook je toch geen aardappelen!
Geen nood, ik bezat ontelbare aardperen die ik eigenlijk pas na de eerste vorst had mogen oogsten. Er hingen nog veel draadjes aan de knollen die tot grotere exemplaren hadden kunnen leiden. Maar die stengels stonden daar zo lelijk te verwelken, ze moesten neergespit worden naar mijn gevoel.
Geen weer voor tuinwerk, ik begon er dus aan.
Het pannetje boter stond op een laag vuurtje. De tijm was voorhanden. Het aardpeersnijden lukte moeizaam. Ze waren klein en zaten vol knobbels. Die hele schilmiserie nam een goed halfuur in beslag.
Zo een mandoline als die van Jeroen heb ik niet in huis en mijn komkommerrasp sneed te dun. Dus hakte  ik die schijfjes, weliswaar van ongelijke dikte, dan maar met de hand.
Een ronde bakvorm heb ik, allez, het is eigenlijk een rubberachtige soort van taartvorm. Maar die zou het ook wel doen. Een borsteltje of keukenpenseel lag niet in mijn lade. Dan maar een spatel genomen, dat smeert ook (een beetje) goed. (Jeroentje, wil je er voortaan ook bijvertellen dat de gesmolten boter op het vuur moet blijven staan? De mijne werd ranzig en stolde! Bovendien: gebruik eens niet zoveel zout, man…)
Geen Gouda in huis, elke harde kaas zou ook goed presteren, had Jeroen voorspeld. Ik gebruikte ‘Vieux Bruxelles’ van Aldi om over de verschillende laagjes te strooien.
Aan de vierde laag ben ik nooit gekomen; bij de tweede was ik al moegeraspt en mijn taartvorm leek vol.

Wordt vervolgd. (De taart staat voor een uurtje in de oven. Dat verloren uurtje tonen ze nooit bij Jeroen.)

Na dat lange  uurtje:
Uit de oven halen, omdraaien en een mooi glazig geheel met een korstje zou ontstaan. Ik was zo benieuwd.
Géén korstje. De glazige aanblik liet een vettige substantie vermoeden. 
Maar! Eigenlijk smaakt mijn aardpeertaart overheerlijk. Jammer dat hier geen ziel in de verste verte te bespeuren valt om me een ‘second opinion’ te geven.
Jeroen Huysentruyt en Piet Meus: ik daag jullie uit. Een parodie op jullie programma, zou dat niet heerlijk zijn?
Mijn keuken, en vooral ikzelf staan ter jullie beschikking! Een hilarisch programma, ik garandeer een goed verloop.
Ik heb nog veel aardpeer. Aan een volgend recept van deze aard zal ik me niet meer wagen. Iemand interesse in die knollen? Gewoon in de grond stoppen, met schil en al, een delicatesse!
Het bijhorend  slaatje is voor morgen.

Read Full Post »

Zo luidt het verdict na mijn eerste autokeuring.
Ik ga vooraf nooit naar de garage om mijn auto klaar te stomen voor een nakende keuring. Enkel de dealers hebben daar benefiet van, vooral als je de onderhoudsbeurten keurig naleeft. Dat deed ik ook de afgelopen vier jaar en als je bedenkt dat mijn kilometerstand slechts 30.000 km aangeeft voor achtenveertig maanden rijgenot, zou dat geen problemen mogen opleveren.
De middagpauze bij de keuringsdienst was voorbij, hét ideale moment om mijn wagen te laten schouwen. Wagen netjes gewassen, de motorkap halfstok, de gordels voor- en achteraan vastgegespt en de benzineklep op een kiertje. Alles volgens de voorschriften op de affiche die achter het stopteken stond. Ik hield halt bij de streep alvorens het guillotinedistrict binnen te rijden. Goeienamiddagwensen werden uitgewisseld. Vriendelijke kerel; hij had er duidelijk zin in.
Of ik het immatriculatienummer van de wagen wilde laten zien.
“Hm, bevindt zich dat niet onder de motorkap?”
“Neen mevrouw, dat zit dáár.” Hij wees naar binnen.
“Waar?”
“Onder de passagiersstoel, onder een lepje (sic) . Een stukje dat u had moeten doorknippen, zodat een metalen plaatje zichtbaar zou worden waarop een nummer gedrukt staat.”
“Oei, meneer, zit dat tegenwoordig daar? Daar heb ik nog nooit van gehoord. Sorry, ik ben een echte leek in die dingen.”  
Hij bekeek me ineens alsof ik de achterlijkste oen van heel Vlaanderen was. Ik kreeg ook geen antwoord op mijn vraag. De vriendelijke kerel van daarnet kreeg plots een ontieglijk slecht humeur. Ik sleurde aan dat lepje en aan de stippellijntjes eromheen. Dat lukte niet. Daarna deed hij een banale poging die er eigenlijk geen was.
“Heeft u misschien een schaar, meneer?” vroeg ik. Weerom geen antwoord. Hij ging naar zijn ‘keuringskotje’ en kwam terug zonder schaar of mes. Ik had slechts een pincet in mijn auto liggen om mijn kinhaartjes te verwijderen tijdens het rijden. Het licht in de auto is immers allesonthullend. Mijn nagelschaartje lag jammergenoeg thuis.

Om kort te gaan: mijn karretje kwam met grote onderscheiding uit de strenge controle. Toch ontving ik een keuringsbewijs “met beperkte geldigheid”. Tot 29 november van dit jaar, meer bepaald. Van zo’n soort keuringsbewijs heb ik nooit weet gehad. En dat alleen omdat mijn chassisnummer onvindbaar of onleesbaar was. Er zal opnieuw een volledige keuring worden verricht, zo staat te lezen op dat papier.
Zijn deze maatregelen alleen geldig voor Kia’s of zo? Staat jullie chassisnummer ook op een plaats zo verdoken als die in mijn auto?
Een chassisnummer wegmoffelen achter een verdomd ‘lepje’: zeg nou zelf…
En er dan zo een kabaal over maken!

Read Full Post »

Van mest tot de rest

Nog steeds geen kooplustigen die mijn buren willen worden. Er heeft zich ook nog niemand aangeboden. Ik had nochtans een invasie aan geïnteresseerden verwacht nadat het immobiliënkantoor het stuk als zeer residentieel aanprees en er flink wat reclamewerk aan spendeerde. Na zes maanden is er nog niemand komen kijken, ook niemand heeft me gevraagd om de lap grond via mijn toegang te mogen bekijken. Good for me!
Omdat ik sinds november een resem aan gretigaards in gedachten hield, werd het stuk zo goed mogelijk in zijn oorspronkelijke staat teruggebracht. De kippen- en eendenren en de twee vijvertjes zijn al een hele tijd verdwenen. De bodem werd gefreesd, omgespit en nog eens omgespit, geen sprietje onaantrekkelijk leven was nog te bespeuren in november van vorig jaar.
In de vroege lente had ik heimwee naar de bloemenweide en naar de moestuin die daar zo welig tierden. Een piepklein bloemenweidetje en een klein moestuintje, het zou toch geen kwaad kunnen. Van zodra een serieuze koper zich zou aanmelden, kon ik in een wip alles weer ongedaan maken en ik berekende dat de zomer al voorbij zou zijn na het ondertekenen van het compromis. Net genoeg tijd om de aardappelen te rooien en de sla, paprika’s en komkommers voor de barbecue te serveren.
Alles bloeit intussen volop, de eerste sla kan deze week geoogst worden en de aardpeer staat fier rechtop. De bloemenweide die ik liet gedijen biedt nog veel meer kleur dan verleden jaar, de zonnebloemen markeren trots de grens tussen mijn gebied en het andere.
De kippen- en eendenmest die door het omspitten en frezen omgewoeld werd, is intussen aan het produceren. En wat vond ik daar in dat braakliggend gebied?
Ontelbare volwassen verbascums, tomatenplantjes, een grote Datura (God weet waar die vandaan komt), dille, drie reuzegrote pompoenplanten (waarschijnlijk zaadjes die de kippen verleden jaar hebben uitge…). Wie kleine acaciaboompjes wil, kan ze hier komen halen, alsook veel Agastache foeniculum (anijsplant) en zaadjes van éénjarigen.
Een genot is het om nog een seizoen meer te mogen genieten van een stuk grond dat eigenlijk aan een ander toebehoort.

Read Full Post »

Older Posts »