Feeds:
Berichten
Reacties

Welkom, Mia

Het kan niet waar zijn, veel te mooi om waar te zijn. In mijn eigenste tuin, een schildpad, verdorie nog aan toe!
Een kleintje, een beauté, een allerschattigst.
Het stak zelfs zijn kopje uit voor mij!
Al die verhalen over ouders die hun huisdieren loslaten tijdens de vakantieperiode en mij nadien komen vragen of ik hun schildpad ergens gezien heb. En dat het hier niet kan overleven en blablabla,…
Ik wil al die nonsens niet horen.
Voor mij is dat diertje uit zijn eigen zichzelve naar mij toegekomen omdat het zich hier goed voelt en zich fantastisch jeunt.
Voilà.
Jawel, Mia is mijn naam.

Zelfontbranding?

Gisteren maakte ik iets eigenaardigs mee.
Toen ik in de namiddag de deur van de woonkamer opende, stond heel de kamer vol rook zodat ik vliegensvlug het schuifraam moest openen om de hevige smook en indringende geur te laten ontsnappen. Die bleven overigens nog een hele tijd hangen.
Gisteren waaide het hier niet.
In de open haard, die ik al meer dan twee maanden niet gebruikte, brandde enkel een servet die ik er ooit, een hele tijd geleden, had ingegooid. Veel rook dus en een klein vuurtje.
Het haardscherm stond ervoor.
En neen, ik had er voordien geen sigaret ingegooid.
Hoe kan dat in hemelsnaam gebeuren?
Zelfontbranding, een of ander chemisch proces?
Is dat gevaarlijk?
Weet iemand raad?

Vlaams-Brabant is de laatste weken gespaard gebleven van een overdaad aan barre weersomstandigheden. Het Belgische kwakkelweer was hier eerder een weldaad. Beetje zon, beetje regen, daar zijn de planten nu eenmaal tuk op.
Tussen de buien door zag ik het verschil niet meer tussen de borders en de vijverbegroeiing; het leek wel alsof je over het water kon lopen. Een echte lissen- en egelskopwildernis.
Twee stevige houten kepers waren sterk genoeg om zowel mijn gewicht als de mand met overtollige waterflora te dragen. Enkele eigenwijze kikkers aanschouwden de operatie van dichtbij en vreesden voor hun schaduwplaats. De vissen daarentegen waren dankbaar voor de nieuw verworven zwemruimte.
De Achillea’s in de nieuwe border zijn mijn laatste aanwinst. Een border van dezelfde bloemen in verschillende kleuren sprak me enorm aan. Het idee komt uit De Tuin Van Maurice. Bovendien bloeien die planten quasi de hele zomer lang.
Eindelijk wat meer kleur in de tuin! De rozen staan te schitteren, evenals de Hemerocalissen, de Veronica’s, de Veronicastrums en de Monarda’s.
Al zeg ik het zelf: die laatsten zijn een ware must in de tuin, ik wil ze nooit meer kwijt.

Het veld dat het mijne niet meer is, wordt deels gebruikt als moestuin en blijft een plekje waar heel veel wild kan gedijen. De teunisbloemen geven er veel kleur en hun zaden dienen later als voedsel voor de vogels, vooral voor de distelvinken. Ook mijn valkparkieten zijn er gek op.
De Verbascums, de frambozen, de aardpeer en de aardbeien hebben het daar enorm naar hun zin.
Dit jaar zal ik bovendien waarschijnlijk twaalf appelen mogen plukken!

Minder goed nieuws is dat een marter in onze buurt vele onschuldige kippen heeft vermoord. Van de acht hennetjes heb ik er nog slechts drie over.
De valkparkietjes daarentegen blijven zorgen voor nageslacht; voorlopig vier uitgevlogen nieuwgeborenen maar er zitten nog een paar twijfelaars aan de uitgang van hun nest te koekeloeren. De volière wordt stilaan te klein. Een kleintje is al besteld, buurman Johny zal de overige aan de man brengen.

Na vele jaren intensief tuinieren, vernieuwen, verzamelen, renoveren,… ben ik bijna geslaagd in mijn opzet: ik wilde altijd al zo graag een kleurrijke, wilde tuin.
Dit najaar zal ik voor de eerste keer een teveel aan planten kunnen wegschenken aan andere liefhebbers.


De vijver voor het opkuisen


De vijver na de opkuis

Achillea

Achillea in close-up


Veronicastrum

Monarda

Deze Verbascum meet meer dan twee meter

Houttuynia met zijn kleurschakeringen; van groen, rood naar geel

Acanthus, effenaf een chique plant

Op de plaats van die zwarte lederen eenzit zou ik graag een zeteltje van mijn moeder willen zetten. Het was haar zeteltje. Ze zat er steeds in, in het salon, toen haar kleinkinderen hun nieuwjaarsbrief voorlazen. Ik zou het graag willen laten overtrekken in een eigentijdse kleur.
Met die grote eenzit heb ik geen band en door vernieuwde omstandigheden geef ik hem graag weg aan iemand die er plaats voor en genot van zou hebben.
Is er iemand van jullie die hem zou kunnen gebruiken?
Afmetingen:
Hoogte : 80 cm
Breedte : 77 cm
Diepte 1,10 m
Hij heeft wel enkele oppervlakkige schrammetjes aan de bovenkant, veroorzaakt door mijn katten die de tuin vanop een hoogte wilden bekijken. (zie foto)
Hij is enkel af te halen op zondag, maandag, dinsdag en woensdag, na afspraak.

Update: Iemand van jullie is hem intussen al komen halen.

Nieuw leven, nieuwe hoop

Toen mijn vader op tweeënzestig stierf, had ik al zoveel verdriet. Ik heb heel veel moeite om belangrijke mensen in mijn leven te laten gaan. Ik heb het zo moeilijk met het aanvaarden van feiten die ik niet zie aankomen, die oncontroleerbaar zijn. Het leven heb je nu eenmaal niet in de hand.
Ik rouw meer om het heengaan van mijn moeder dan ik ooit had kunnen denken.
Geen moeder meer hebben, is verschrikkelijk. Zonder haar zou ik hier niet zijn. Zonder haar zouden mijn kinderen er nooit zijn geweest.
Dit gegeven besef ik nu tenvolle en ik huil. Ik huil wanneer ik het wil en voel dat het moet, om te kunnen aanvaarden.
Gedurende enkele weken had ik geen oog voor de natuur, ik stelde me vragen over het leven. Hoe het verder gaat en evolueert, hoe de flora groeit, welig tiert en nooit stopt om je even te laten pauzeren.
Stilaan word ik rustiger en ben ik blij dat hier zoveel planten staan uit mijn moeders tuin. Zij was het die me de liefde voor de natuur meegaf. Ze kende alle namen van de planten zowel in het Nederlands als in het Frans en Latijn.
Elke zaterdag ging ze naar de Mechelse plantenmarkt om nieuwigheden. Ze sleurde telkens zakken plantjes mee die ze amper kon torsen.
De laatste weken is hier alles weelderig gaan groeien. De prairietuin krijgt langzamerhand een gezicht, een verdubbeling van hetgeen verleden jaar nog piepjong was. Het staat allemaal dikker, sterker.
Met een paar weken vertraging door de lage voorjaarstemperaturen en de overvloedige regen, is er nog steeds niet veel kleur te bespeuren in de tuin. Hij heeft dringend zon nodig. Maar there is more to come. Met mondjesmaat genieten van het nu duurt immers zoveel langer.
In de volière zijn de eerste drie valkparkietjongen uitgevlogen. Er zitten nog twee mama’s te broeden in de andere nestblokken.
Nieuw leven, nieuwe hoop.
En zoveel mooie herinneringen aan mijn moeder.

( alle foto’s aanklikbaar voor een groter formaat )

Vaarwel, liefste Moeschke

Liefste Moeschke,

Plots ben je er niet meer…

Pappie koos je uit als ‘zijn vrouwtje’ omwille van je stijl, je bijzonderheid, je schoonheid, je spontaniteit, je sterkte, je perfectionisme en je artistieke talenten.
Je was zijn ambassadrice die altijd even chic en mooi aan zijn zijde stond. Enkel de zon was zijn rivaal.
Samen waren jullie zo blij en fier met een kroost van vijf.

Met het verlies van je zoon heb je het verschrikkelijk moeilijk gehad.
Gelukkig was Pappie er om je te ondersteunen. Uiteindelijk kreeg je weer zin in het leven.

Na Pappie’s vroegtijdig overlijden moest je van de ene dag op de andere zoveel taken van hem overnemen terwijl het verdriet om zijn heengaan zo ondraaglijk was.
Maar je liefde voor de natuur, voor muziek en voor je kleinkinderen bracht weer fleur in je leven en toverde opnieuw een lach op je gezicht.

De laatste tijd heb je intens moeten vechten; je verloor de trots, de fierheid en de zelfstandigheid die jou zo kenmerkten.
Beetje bij beetje moesten we je loslaten. We merkten jouw machteloosheid maar konden je niet meer helpen.
Je laatste verjaardagswens was dat je kinderen het goed met elkaar zouden vinden.

Je hoeft niet meer te vechten, je taak is meer dan volbracht.
Lieve Moeschke, rust hierboven maar zacht,
Je man en zoon hebben op je gewacht.

Ik huiver ervan dat deze vervallen pillencocktail straks verbrand wordt en terecht komt in ons milieu.
Dan rest me nog een doos vol tubes, zalven, crèmes en siroopjes die ook ergens gedumpt moeten worden.
Ik vertegenwoordig slechts één familie, ergens in België, en ben blij dat deze troep mijn huis verlaat.
Ben ik goed bezig met opruimen?